Iran-Canadian Congress Members Association - ICCMA - Weekly Articles

Main Articles Photo Gallery Videos Minutes Media ICC-Pedia
 Finance Protocols Elections By-Law Hambastegi ICC Club

دو رکن حیاتی

June 06, 2019
با تشکر از شهرما  

هیچکدام از نشریات ما اشاره ای به این مطلب نمیکنند، تا اینکه در اوائل ماه می یکی از نشریات، در بخش نامه خوانندگان، تحت عنوان "سردبیر جاسوس شهر ما کیست؟" از زبان خوانندگان به این موضوع میپردازد.(عکس در پائین همین صفحه) هفته گذشته در همان نشریه و در بخش پاسخ به خوانندگان پیشنهاداتی عنوان میگردند که نشریات با کمک "یکدیگر" سردبیر به اصطلاح "جاسوس" را شناسایی کرده و به جامعه معرفی نمایند.

این موضوع را به خاطر خود مطلب مطرح نمیکنم. بلکه منظور من نحوه عمل این نشریه است که به صراحت رسیدگی و بررسی رفتار همکار خود را از وظایف رسانه ای دانسته و چنین عملی را تائید میکند. جالب توجه آنکه به گونه ای سخن میگوید که نشریه خود را مبرا از هر خطا دانسته و سردبیران نشریات دیگر را هدف قرار میدهد. گزارش ویکی لیکس به سال 2009 مربوط میگردد. شهروند، شهرما، سلام تورنتو و ایران استار تنها نشریاتی میباشند که به موضوعات اجتماعی-سیاسی توجه داشته و در آنزمان فعال بوده اند. نگارنده "پاسخ به خوانندگان" که نام خود را ذکر نمیکند، عملن سه سردبیر شناخته شده سه نشریه دیگر را در جایگاه متهمین قرار میدهد. نشریه خود را "تنها نشریه ایرانی تورنتو که چه در نشریه و چه در فضای اینترنتی به دیدگاه همه نوع ایرانیان کانادایی میپردازد" معرفی میکند.

اینگونه برخورد ها را چه میتوان نامید و چه نتایجی خواهند داشت؟ آیا هیچکدام از نشریات ما، بخصوص این نشریه در رابطه با موضوعات دیگر نیز "پیگیر" و به همین اندازه حساس و کنجکاو میباشند؟ آیا در رابطه با کنگره ایرانیان مطلبی در این نشریه منتشر میشود؟ یا اینکه دوری از هر موضوعی که باعث بوجود آمدن تفرقه در جامعه شود، توجیه و بهانه مناسبی برای گریز از وظیفه رسانه ای میگردد؟

تعداد افراد مستقل که در رابطه با موضوعات و مشکلات کامیونیتی به صورت مستمر و داوطلبانه مینویسند، در کلیه نشریاتی که به امور اجتماعی-سیاسی میپردازند، از تعداد انگشتان یک دست فراتر نمیرود. در درجه اول لازم است که خود این افراد به اهمیت نقشی که در فرهنگ سازی به عهده دارند پی ببرند. با هر نشریه ای که همکاری دارند سعی کنند خط قرمز ها و محدودیت هایی را که نشریات برای آنها تعیین میکنند جا به جا نمایند. به اموری بپردازند که پرداختن به آنها برای مسئولین نشریات مشکل زا میباشد و مانع آن گردند که معذورات اخلاقی یکی باعث جسارت دیگری گردد.

نشریات ما نیاز به توجه و حمایت دارند، همانطور که با توجه و حمایت از کنگره ایرانیان باعث شدیم که تعداد بیشتری از افراد با مهمترین نهاد کامیونیتی آشنائی پیدا کنند. با وجود همه تلاش ها برای در مسیر صحیح قرار دادن این نهاد، بحران و تفرقه ای که در سه سال اخیر بوجود آورده است، نشان از قدرت ماهییتی آن در تاثیر گذاری در کامیونیتی و جامعه بزرگتر است. بیشک اگر این نهاد فعالیت های خود را بر نکات مشترک و خواسته اعضاء و نه هییت مدیره متمرکز میکرد،  تغییر و تحولی را بوجود میاورد که باعث شگفتی همه ما باشد.

به همین طریق، باشد که با توجه بیشتر به رسانه ها، تغییر و تحولی در آنها بوجود آوریم که در درجه اول، خوانندگان جایگاه اصلی را در آنها پیدا کنند. امور مربوط به کامیونیتی در صدر قرار گیرند. رقابت نه در کسب آگهی های بیشتر، بلکه برای بالابردن سطح آگاهی جمعی، آشنائی با مسئولیت های مدنی و شهروندی، فرهنگ سازی، تاثیر گذاری و یافتن جایگاه در بخش های اقتصادی، سیاسی و فرهنگی جامعه بزرگتر گردد.

با به خاطر داشتن اینکه کنگره ایرانیان و رسانه ها دو رکن اصلی کامیونیتی میباشند، آنچنان عمل کنیم که بلائی که گریبانگیر کنگره شد در رسانه ها تکرار نگردد.

یکی از موضوعاتی که طبیعی مینماید که رسانه ها به آن حساسیت نشان دهند، خود موضوع رسانه هاست. از اینرو کمتر دیده میشود که در نشریه ای در رابطه با نشریات دیگر مطلبی نوشته شود، بخصوص اگر جنبه انتقادی داشته باشد. این اصل در روابط میان همکاران رسانه ای نیز صادق است، و کمتر دست به قلمی از دست به قلم دیگری سخن میگوید، چه رسد به انتقاد. خوشبختانه در هر دو مورد شاهد تغییراتی هستیم.

بعد از سالیان تلاش و بررسی در جهت بوجود آوردن اتحاد و همبستگی در کامیونیتی به این نتیجه رسیده ام که رسانه ها و کنگره ایرانیان تنها نهاد هایی میباشند که میتوانند ما را در این مسیر یاری دهند. در رابطه با کنگره، هفت سالیست که مادام بررسی کرده و اکثر مقالات خود را به آن اختصاص داده ام، تا حدی که باعث رنجش سردبیران نشریاتی که مقالات من را چاپ میکرده و میکنند شده ام. در رابطه با رسانه ها به علت محدودیت هایی که فرهنگ رسانه ای ما بر آن حاکمند، کمتر گفته و نوشته ام. از یکماه پیش فعالیت هایی را برای افزایش توجه به نشریات کامیونتی از طریق بررسی هفتگی آنها آغاز کرده ام. به اشتراک گذاشتن آنها در تنها نشریه ای که مقالات اینجانب را منتشر میکند میتواند مشکلاتی را برای خود نشریه و عواقبی را برای مقالات من، همچو ویرایش، عدم چاپ، و یا کدر شدن روابط بوجود آورند. اینجانب به صرف علاقه به نوشتن، قلم به دست نگرفته ام، بلکه فعالیت های اجتماعی به اجبار من را به طرف رسانه ها سوق داده اند. در نحوه عمل و بیان هم به صداقت، صراحت و شفافیت سخت باور دارم. برای پیدا کردن روشی که که نه صاحبان نشریه را بیازارد، نه به نشریه ای صدمه زند، و نه آنکه من را از اصول خود دور سازد، احتیاج به تلاش، زمان و بخصوص همفکری و همکاری همه جانبه است.

  خصوصیات و مشکلات چاپ سنتی مانع از آن میشوند که بتوان به سادگی نشریه ای بوجود آورد و مشکل تر از آن، سرپا نگاهداشتن آنست. شاهد هستیم که چگونه بعضی از نشریات قدیمی، برای ادامه فعالیت های خود با مشکل مواجه بوده و مجبور به پذیرش تغییرات اجباری هستند. تغییرات اساسی در یکی از قدیمیترین آنها تا حدی بوده که چه در ظاهر و چه در باطن، نشریه ای کاملن متفاوت بوجود آورده است. یکی از عوارض این تغییر و تحولات، سردرگمی خوانندگان است. بخصوص اگر دست اندرکاران نه تنها در شفاف سازی به عمد کوتاهی نمایند، بلکه بخواهند از سابقه و شهرت نشریه ای، در نحوه عمل و گرایشات جدید خود بهره گیری نمایند.

سوشیال مدیا همزمان که یکی از عوامل بوجود آمدن مشکلات برای رسانه ها میباشد، باعث دگرگونی کامل ساختار رسانه ای و گردش اطلاعات شده اند، که مهمترین آنها استقلال و عدم وابستگی به محدودیت ها و ضوابط ایجاد شده توسط صاحبان رسانه ها است. البته در کامیونیتی ما، نه تنها بخش عمده ای از افراد را مسن تر ها تشکیل میدهند که با رسانه های مجازی آشنائی ندارند، بلکه بسیاری از جوان تر ها هم هنوز خواندن مطالب را بصورت سنتی ترجیح میدهند.

از آنجائیکه اینجانب مقالات خود را هر هفته در سوشیال مدیا به اشتراک گذاشته و آنها را در سایت هائی که دراختیار دارم نگاهداری میکنم، شاید تنظیم مقالات در دو نسخه متفاوت، چاپی که ضوابط نشریات را رعایت میکند، و مجازی که از آزادی عمل بیشتری برخوردارند، راه حل میانی برای طی مسیری که به تدریج این دو را به هم نزدیک کند باشد.

ناگفته نماند که همه نشریات، اصولی را که در گفتار بیان میکنند در عمل به اجرا در نمیاورند. بطور مثال، دو شبه رسانه مجازی در اوائل آپریل مطلبی را از گزارشات ویکی لیکس در رابطه با کامیونیتی منتشر میکنند.


فیسبوک

این هم پنجمین بررسی هفتگی رسانه ها که در صفحه فیسبوکی بچه های تورنتو به اشتراک میگذارم. پوستر ها در همه صفحات و بررسی ها در صفحات ذکر شد در بخش کامنت ها صورت گرفته اند.

من این حرکت را با شعار "توجه، تغییر بوجود میاورد"، با هدف بوجود آوردن تغییرات در رسانه ها، بخصوص اینکه خوانندگان بتوانند جایگاهی در رسانه ها که همگی وابسطه به آگهی های تجاری هستند، پیدا کنند آغاز کرده ام. در همین مدت کوتاه متوجه شدم که کار بسیار جالبی میباشد و میتواند به پروژه های بزرگتری مبدل گردد. مهمتر از آن اینکه از هم اکنون حس میکنم که در نگرش من نسبت به رسانه های تغییراتی بوجود آمده است. مطمئن هستم که اگر این حرکت با مشارکت تعداد بیشتری از افراد با نگرش های مختلف صورت بگیرد وسیعتر و غنی تر هم میشود.

1- اولی را در صفحه باهمستان
2- دومی را در صفحه لتس تاک
3- سومی را در صفحه پرژن میرور
4- چهارمی را در صفحه تریبون آزاد تورنتو
5- پنجمی را در صفحه بچه های تورنتو


www.hambastegi.ca  647-838-0968   facebook/hambastegi.hemayat       Let's talk ICC   
  
www.kikist.ca       No Deportations To Iran       www.fordemocracy.ca       @ facebook/fordemocracycanada

Last Edited 06/06/2019 - For all comments on this site info@signandprint.ca