افول دموکراسی

پنجشنبه  ۲۳ فوریه ۲۰۲۳
نشریه شهرما (تورنتو) مهدی شمس

نه با پرتاب تخم مرغ به شیشه های دفتر جان توری در شهرداری موافقم، نه با حملات به او در سوشیال مدیا و یا هو کردنش در جمع نمایندگان شورای شهر در هنگام تصمیم گیری بودجه تورنتو.

اگر هم در هر سه انتخابات گذشته شورای شهر درمخالفت با ایشان فعالیت هایی کرده ام، و یا اینکه در انتخابات اخیر بصورت علنی در جمع ایرانیان از حمایت ایشان از یکی از کاندیداهای ویلودیل انتقاد، و ویدئوی آنرا منتشر ساختم، به دلیل باورهایم به دموکراسی بوده و نه به خاطر رد کفایت ایشان.

باید اعتراف کنم که به عکس، بعد از مشاهده نحوه برخورد جان توری با خطایی که میتواند از هر فردی سر بزند، اظهار تاسف و ندامت و کناره گیری داوطلبانه اش که همه کس آمادگی آنرا ندارد، و نیاز به خصوصیات شخصی و ممتازی دارد، احترام من نسبت به او، از هر زمان دیگر بیشتر شده است.

در مقاله هفته گذشته ام به مقایسه جان توری در مقام شهردار تورنتو و اعضای هییت مدیره قبلی در کنگره ایرانیان پرداختم. خاطره تلخی که به سادگی فراموش نمیشود را یادآور شدم که چگونه هییت مدیره قبلی، به عکس، نه خطای خود را پذیرفت و نه کناره گیری و اظهار ندامت کرد، ولی در عوض، به مدت بیش از دوسال، به وارد کردن لطمات مالی و معنوی و تفرقه در کامیونیتی ادامه داد و آنقدر از خود گستاخی نشان داد که در انتخابات بعدی، شرکت کرده و امروز سه نفر از آنها در هییت مدیره فعلی حضور دارند.

چرا یادآوری واقعیات و مقایسه آن با واقعه ای حقیقی در سطح جامعه بزرگ، برای اعضای هییت مدیره و گردانندگان فوروم کنگره ایرانیان، باید آنقدر آزار دهنده باشد تا اقدام به حذف مقاله ام نمایند؟

در کمتر از دو هفته، صدها مقاله، ویدئو، و مطالب موافق و مخالف در رابطه با جان توری منتشر شده است. توجه به شهرداری و گفتگو در رابطه با آن، ده چندان شده و انتظار میرود که در انتخابات آینده، جهت جایگزینی شهردار، میزان مشارکت بصورت چشمگیری افزایش یابد.

چرا ما فعالان اجتماعی کامیونیتی که بخش بسیار کوچکی از جامعه بزرگتر را تشکیل میدهیم، میبایست اینچنین متفاوت عمل نماییم؟ چرا بعضی از ما باید اینقدر حساسیت به خرج دهیم؟ و چرا بعضی دیگر که اکثریت را تشکیل میدهند، اینقدر بی تفاوتیم؟ اگر ظرفیت نقد و انتقاد را در خود نمیبینیم، پس چرا در فعالیت های اجتماعی شرکت میکنیم؟ اگر صلاحیت آنرا نداریم، چرا داوطلبانه، با اصرار و اشتیاق، خود را در جایگاهی قرار میدهیم که ظرفیت آنرا نداریم؟

قوانین رسانه ای الزامی میدارند که اگر در رابطه با فرد و یا نهادی، تهمت و یا سخنی ناروا، منتشر شده باشد، آن فرد و یا نهاد بتواند در همان رسانه به ادای توضیحات، تکذیب و دفاع از خویش بپردازد. چرا ما از این حق که به گونه ای دموکراسی را در ما و جامعه ترغیب و گسترش میدهد، بهره نمیگیریم؟ ولی در عوض، اگر در جایگاهی قرار گرفته ایم که قدرتی در اختیار ما گذاشته شده است، به سانسور متوسل میشویم. و یا اینکه با تشکیل پرونده در مراجع قضایی و تحمیل هزینه و مشکلات ناشی از آن، سعی به ترویج خوف و خاموشی میپردازیم.

هدف ما از اینگونه برخورد ها چیست؟ چه منظوری داریم؟ تضعیف کامیونیتی، ایجاد بی اعتمادی و دلسردی در بین افراد جامعه، در جهت منافع کیست؟ آیا آگانه عمل میکنیم و یا اینکه عملکرد ما برخاسته از نفسانیات و خصوصیت های شخصیتی و ماهیتی ما است؟

در هفته گذشته، این سئوالات در رابطه با نمایندگان شورای شهر نیز توجه من را به خود جلب نمودند. در رابطه با شهردار تورنتو، جای تردیدی نیست که ضعف های نفسانی باعث گردیدند که لطمات زیادی به اعتبار این نهاد و فعالیت های آن وارد شود. آنهم از طرف کسی که بیش از چهل سال، سابقه و تجربه در فعالیت های اجتماعی در سطح وسیع و بالایی را دارا میباشد.

تجدید انتخابات، حدود ۱۵ الی ۲۰ میلیون دلار برای مالیات دهندگان هزینه در بر خواهد داشت و آنهم زمانی که از طرفی، تورم بیداد میکند و از طرف دیگر، شهرداری با بیشترین کسر بودجه مواجه بوده و مجبور به پایان دادن به بسیاری از خدمات اجتماعی و شهری میباشد.

در گفتگوهای اخیر در کمیته بودجه شهرداری تورنتو، الهاندرو براوو، نماینده منطقه ۹، پیشنهادی برای تخصیص ۹۰۰ هزار دلار از ۵۰ میلیون دلار افزایش بودجه پیشنهادی برای پلیس، در جهت خدمات به افرادی که بی خانمانی را تجربه می کنند ارائه داد. ۱۷ نماینده با آن مخالفت کرده و فقط ۷ نفر به آن رای مثبت دادند.

من در نامه ای به نمایندگان شورای شهر، دلگیری و ناامیدی خود ازعدم تصویت طرح پیشنهادی براوو، در صورتیکه پلیس برای تهیه یک پادکست، حدود ۳۵۰ هزار دلار هزینه میکند را ابراز داشتم.

از خود میپرسم که آیا این افراد با شناخت خواسته های ساکنین منطقه ای که نمایندگی آنرا به عهده دارند، تصمیم گیری میکنند؟ و یا اینکه تحت تاثیر نظرات و باورهای شخصی عمل مینمایند؟ و یا با آینده نگری سعی میکنند که با موافقت و مخالفت های خود با طرح های پیشنهادی، زمینه را برای کسب آرا در جهت طرح های پیشنهادی آینده خود، آماده سازند؟

در پاسخ به فردی که او هم از مخالفت لیلی چنگ نماینده شورای شهر از ویلودیل نسبت به این پیشنهاد متعجب شده بود، نظر خود را در سوشیال مدیا به این شرح در میان گذاشتم:

 "لیلی چنگ از یک ذکاوت ذاتی و طبیعی برخوردار است، و به همین دلیل موفق گردید که در انتخابات اخیر با اینکه نظام حاکم شامل رسانه ها، سیاستمداران و افراد سرشناس اجتماعی از رقیب او حمایت میکردند، پیروز گردد. به نظر من فعلن بر پایه همان ذکاوت در حال یادگیری سیاست است. از این رو موافقت و مخالفت های اخیر او بیشتر در این راستا میباشند و نه گرایشات و باور های شخصی."

جامعه، هر چقدر هم دموکراتیک باشد، باز مشکل میتوان از طرفی به خواسته های واقعی مردم پی برد و از طرف دیگر تصمیمات نمایندگان را نشان از خواسته های اکثریتی رای دهندگان دانست.

آنچه را که اخیرن در کل جهان شاهد هستیم، سیاست خوف است، که نظام حاکم با متوسل شدن به آن، از خدمات کاسته و جو را برای بهره برداری طبقه خاصی مهیا میسازد. از اینرو، میبینیم که غنی، غنی تر میشود و ضعیف ضعیف تر. کانادا هم از این اصل مبرا نیست. نمونه آن، تایید افزایش ۵۰ میلیون دلاری بودجه ۱.۶ بیلیون دلاری پلیس تورنتو است، بدون آنکه در طرح پیشنهادی تغییری بوجود آید و یا نماینده ای با آن مخالفت کند.

بحران مسکن در کانادا واقعیت دارد، ولی نظام حاکم از آن برای بهره گیری میکند، به شهردار قدرت فوق العاده میدهد، دادگاه املاک بوجود میاورد تا ضوابط شهرداری دور زده شوند و مناطق ممنوعه را برای ساخت و ساز آزاد میسازد تا سرمایه داران در بخش توسعه املاک بهره مند گردند.
فقر، حقیقتی غیر قابل نفی در حال توسعه است که نظام حاکم به جای اینکه به پیشگیری و درمان آن بپردازد، از ناامنی حاصل بهره گرفته و سیستم را پلیسی تر میکند.

در نتیجه، حس بی اعتمادی و بی تفاوتی در مردم افزایش مییابد، از فعالیت های جمعی در راستای منافع اکثریتی کاسته و اذهان عمومی در جهت منافع شخصی شکل میگیرند.

تقلیل چشمگیر مشارکت در انتخابات، نشان از افول دموکراسی است که هر روز از محتوا بیشتر خالی میگردد. به نظر میاید که نظام لیبرال دموکرات یا به نقطه ای رسیده است که میبایست در آن تغییراتی بوجود آید و یا اینکه دیگر از تاریخ مصرفش گذشته است.

صفحه اصلی