|
«همسایه به کمک همسایه»
پنجشنبه
20 آپریل
۲۰۲۳
نشریه شهرما (تورنتو)
مهدی شمس
«روز محیط زیست محلی»
یکی از برنامه ها و ابتکارات دراز مدت،
جهت کم کردن دور ریختنی های خانگی در تورنتواست که از استراتژی
بلندمدت
مدیریت زباله
شهری حمایت می کند.
این برنامه به کاهش مقدار زباله های قابل استفاده مجدد و یا
بازیافتی که به محل دفن زباله می رود، کمک می کند و امکان دفع
ایمنی زباله های خطرناک خانگی را فراهم میسازد.
شنبه گذشته در ویلودیل، در پارکینگ سنتر پوینت مال،
و یکشنبه، در منطقه یورک مرکزی، در پارکینگ استادیوم ایستر
شاینر، کامیون های بزرگ شهرداری، لوازم الکترونیکی بی مصرف
ساکنین محل را در خود جای میدادند.
همزمان، از ساکنان محل دعوت شده بود تا مواد ترکیبی تقویت
کننده برای گیاهان را به رایگان دریافت نمایند. این مواد از
زباله ها و مواد آلی جمع آوری شده خانگی، در سراسر تورنتو
ایجاد شده است.
لیلی چنگ، نماینده ویلودیل در شهرداری وهمکارش عاطفه جوادیان،
در محل اجرای این برنامه حضور داشته و از اهالی منطقه که در
این برنامه شرکت کرده بودند، استقبال و به بالابردن سطح آگاهی
اهالی و تشویق آنها در شرکت در برنامه های اجتماعی، مشغول
بودند.
این رویداد که در نزدیکی محل زندگی و کار من صورت میگرفت،
فرصتی را بوجود آورد که همان حسی را که در محله قدیمی در تهران
به مدت طولانی در آن زندگی میکردم، در ویلودیل هم بیابم. زمانی
که در این منطقه قدم میزنم، با افراد زیادی برخورد میکنم که
آنها را میشناسم، سلام و علیک، گفتگوی کوتاه و یا حداقل لبخندی
با هم رد و بدل میکنیم.
ولی از مواردی که گهگاه من را در حالت شرمندگی قرار میدهد،
مشکل به خاطر سپردن نام افراد است که برخاسته از تعدد ملیت های
گوناگون است.
با کالین و روبی در غرفه نهاد
«NeighbourLink»
ملاقات کرده و گفتگوی کوتاهی با آنها داشتم.
این یک نهاد غیر انتفاعی، بر پایه کار داوطلبانه همسایگان،
کلیساها و مشاغل محلی با بیش از
۲۵
سال سابقه است. این نهاد با شعار «همسایه به کمک همسایه» راه
اندازی شده است. هدف آن نیز خدمت به بخش آسیب پذیری که با
ناامنی غذایی، انزوای اجتماعی و فقر، سروکار دارند، می باشد.
کالین
با خنده میگفت که در ویلودیل میبایست کمی از زبان فارسی را بلد
بودتا بتوان تابلو مغازه ها را خواند و یا اینکه با ایرانیان
زیادی که در ویلودیل زندگی میکنند، خوش و بش کرد.
او کنجکاو بود تا بداند اسمش به فارسی چگونه نوشته میشود.
به نظر میاید که کالین علاقمند به یادگیری زبان فارسی باشد. با
خودم گفتم که چه بسا، مبادله در آموزش و آموختن این دو زبان،
میان همسایگان، خالی از لطف و به دور از منافع نباشد.
روبی که با کنجاوی و علاقمندی به گفتگوی من و کالین گوش میداد،
با خنده و با افتخار، کلمه ته دیگ را به فارسی
بر زبان آورد. به دنبال معادل این کلمه در زبان انگلیسی
برآمدیم که نیافتیم.
کار داوطلبانه، بخشی از فرهنگ کانادایی است که ما ایرانیان،
زیاد با آن آشنا نبوده و به آن خوی نگرفته ایم. در صورتیکه اگر
میدانستیم که تا چه اندازه در آشنایی با محیط، افرادی با فرهنگ
های مختلف، حس والای خدمت بدون شرط، بوجود آمدن حس تعلق و
منافع دیگر، میتواند به ما کمک کند، بیشک رغبت بیشتری به
همکاری با چنین سازمان هایی را از خود نشان میدادیم.
آشنایی با چنین نهادها، و افراد مختلف، آدمی را بیشتر به تعمق
و تأمل وامیدارد و باعث میگردد تا بصورت ریشه ای تر، به ضعف
های کامیونیتی در سازمان دهی نهادی مانند کنگره ایرانیان پی
برد. اگر این نهاد، فقط فراهم کردن تسهیلات و آموزش و ترغیب
به فعالیت های داوطلبانه را هدف قرار میداد، امروز خود آن،
عاملی در جهت بوجود آوردن بی اعتمادی و تفرقه نمیشد.
یکی دیگر از نهادهای غیر انتفاعی که در ویلودیل فعالیت میکند،
«کمیته ارتباط محلی
۵۸۰۰
خیابان یانگ» است که امسال، من هم عضوی از آن هستم.
هدف این کمیته، تلاش برای موفقیت فعالیت های کمک رسانی به
پناهجویان و به بی خانمان هایی است که در این محل، به صورت
موقت ساکن شده اند.
این مِلک، در سابق به اداره برق تعلق داشت که توسط یکی از شرکت
های بساز و بفروش ایرانی، جهت توسعه، خریداری شده است.
در سال
۲۰۱۹،
شهرداری تورنتو با اجاره کوتاه مدت این ملک، سرپناه موقتی را
برای پناهجویان و بی خانمان ها به وجود آورد.
هم اکنون،
۳۲۵
نفر، که حدود صد نفر از آنان پناهجو و مابقی بی سرپناهان
میباشند، در دو ساختمان مجزا در این محل ساکن هستند.
بطور کلی در همه مناطق، به دلیل مشکلاتی که این نوع تجمعات
خاص، وسیع و فشرده بوجود میاورند، ساکنین و بخصوص همسایگان
مجاور، برخورد خوشایند و رضایت آمیزی با اینگونه برنامه ها
ندارند.
هدف «کمیته ارتباط محلی
۵۸۰۰
خیابان یانگ» که بصورت مختصر سی الی سی (CLC)
خوانده میشود، رفع مشکلات با استفاده از توان، تنوع، مهارت،
نگرش و خلاقیت جامعه است. حاصل آشنایی و درک عمیق تر تعداد
بیشتری از افراد، نسبت به بی خانمانی و مشکلاتی همچون اعتیاد و
بحران های روانی که به همراه دارد، افزایش تعامل مثبت جامعه،
پذیرش و مدارایی خواهد بود.
اولین جلسه «سی ال سی» سه شنبه
۱۱
آپریل از ساعت
۶:۳۰
الی
۸:۰۰
شب به صورت مجازی برگزار گردید. این اولین باری است که من در
یکی از کمیته های شهرداری مشارکت میکنم.
سی نفر، از جمله لی لی چنگ، نماینده ویلودیل در شهرداری، عاطفه
جوادیان یکی از همکاران لی لی، افرادی از پلیس و کلیسا و انجمن
های محلی، در این گردهمایی حضور داشتند.
این جلسه توسط یکی از کارمندان شهرداری مدیریت میشد.
حضور سی نفر که دوبرابر تعداد تعیین شده برای اینگونه کمیته
هاست، نشانگر اهمیت و احساس وظیفه همسایگان در توجه و مشارکت
در امور منطقه ای که در آن زندگی میکنند، میباشد.
بی مورد نخواهد بود اگر به مجمع عمومی کنگره ایرانیان که به
خاطر اسمش هم که شده، به چند صد هزار ایرانی در کانادا مربوط
میگردد و فقط سالی یکبار برگزار میشود، اشاره ای کرده باشیم.
در مجمع عمومی
۲۰۲۳
کنگره نیز، که در نهم آپریل، به صورت سراسری برگزار گردید، بیش
از سی نفر حضور نداشتند. با در نظر گرفتن اینکه
۹
عضو هییت مدیره که انتظار میرود در مجمع عمومی سالانه حضور
داشته باشند، و
۴
کاندیدای انتخاباتی، میتوان به وضعیت ناگوار و بی تفاوتی
کامیونیتی به این نهاد، در قیاس با جامعه بزرگتر پی برد.
بحران مسکن، بیشترین صدمات را به آنهایی وارد ساخت که آسیب
پذیرتر بوده و به دلایل مختلف، کار، خانواده، دوستان و کلیه
ارتباطات سابق خود را از دست داده و سر از خیابان در میاورند.
مشاهده تک به تک این افراد که شب و روز خود را در خیابان به سر
میبرند، تصویر و این پیام غلط را در اذهان عمومی بوجود میاورد
که این مشکل، شخصی و ناشی از ضعف و کاستی های فردی است. در
صورتیکه زمانیکه مجتمع هایی مانند آنچه در
۵۸۰۰
یانگ شکل میگیرند، تازه به وسعت، و جدی بودن بحرانی که ناشی از
نابرابری و غیر انسانی بودن نظام حاکم است، پی خواهیم برد.
به صورت انفرادی، نه با بحران مسکن و نه به رفع مشکل بی
سرپناهان، نمیتوان به طور چشمگیری پرداخت. ولی به عکس، بخصوص
زمانی که مسئولین احساس مسئولیت می کنند و از خود تمایل نشان
می دهند و تسهیلات لازم را برای انجام کارهای مهم به وجود
میاورند، برای ما هم راهی باقی نمیماند، جز اینکه آستین ها را
بالا زده و در حد امکان و توان خود، به جمع پیوسته و وارد
میدان عمل گردیم.
صفحه
اصلی
|