استراتژی آشکار

پنجشنبه ۲۷ جولای ۲۰۲۳
نشریه شهرما (تورنتو) مهدی شمس

بطور کلی ما ایرانیان با شفافیت مشکل داریم. ترجیح میدهیم در گوشی صحبت وغیبت کنیم، و مخفی نگاه داریم و بر تعارفات بیافزاییم تا اینکه حرف خود را پوست کنده و بدون رودربایستی بیان کنیم.

تا آنجاکه به فرد و موارد شخصی مربوط میگردد جای سخنی نیست و خسروان، صلاح خویش دانند. ولی آنجاییکه به فعالیت های جمعی/اجتماعی مربوط میگردد، در بسیاری از مواقع، شفافیت، الزامی و اجباری میگردد. بخصوص اگر فرد در جایگاهی قرار گرفته باشد که میبایست جوابگو هم باشد.

جز در سال ۲۰۱۵ که ریاست کنگره به عهده ارسلان کهنمویی پور بود، در هیچ دوره دیگری خاطره خوشی از جلسات هییت مدیره و صورتجلسات نداریم.

زمانی هم که چیزی به نام صورتجلسات، بی سر و صدا منتشر میگردید، خالی از محتوا، با اکراه و در رفع تکلیف بود.

از زمان سراسری شدن کنگره و بخصوص امسال، نیازی به صورتجلسات نیست. به همین جهت، جلسات به گپ زدن در اینستاگرام و کلاب هاوس خلاصه شده و عملی صورت نمیگیرد تا نیازی به تصمیم گیری باشد.

حداقل در رابطه با شفافیت میتوان گفت که گرایشات سیاسی/عقیدتی نقشی در آن بازی نمیکنند و میان برانداز و همسو فرقی نیست. جالب اینکه هر کدام از ما برای پنهان سازی، توجیه، بهانه و دلیلی قانع کننده ای هم داریم. چه آنهاییکه به بازبینی اساسنامه میپردازند، چه کسانی که داوطلبانه در کمیته ها مشغول به فعالیت هستند، چه کسانی که راه به دادگاه می یابند و یا اینکه کمپین های انتخاباتی راه میاندازند، عدم شفافیت بخشی از استراتژیی عملیاتی میگردد.

به اندازه کافی ما ایرانیان در کانادا قدمت داریم که بخواهیم از آموخته ها و تجربیات گذشته، بهره گرفته و با اتکاء به آنها برای آینده برنامه ریزی نماییم.

چند روز پیش، یکبار دیگر شاهد فستیوال عظیم تابستانی تیرگان بودیم. جای دارد که در مقابل چنین برنامه ریزی وسیع، منظم و با کیفیت که صدها داوطلب و مدیریتی کار کشته میطلبد و باعث افتخار ما ایرانیان است، سر تعظیم فرو آوریم.

بگذریم که هییت مدیره کنگره ایرانیان، آنرا کاملن نادیده میگیرد. و از آنجاکه سرخوشی با بروبچه های تورنتو ندارد، فرصت را برای انتقامجویی مناسب دیده و به گونه ای عمل میکند که انگار هر آنچه که در تورنتو رخ میدهد، به این نهاد مربوط نمیشود. ولی در عوض، لی لی چنگ نماینده ویلودیل در شهرداری، نه تنها در افتتاحیه تیرگان شرکت میکند، بلکه بهت زدگی خود را از استثنایی بودن این برنامه اینچنین در سوشیال مدیا به اشتراک میگذارد"

"خوشحالم که این فرصت را داشتم تا درافتتاحیه جشنواره تیرگان ۲۰۲۳ به همراه گروه پرنشاطی از علاقمندان فرهنگ ایرانی حضور داشته و آنرا جشن بگیرم. زمانی که ما گرد هم آمدیم تا ملیله های غنی میراث ایرانی را در آغوش بگیریم، اینطور احساس میشد که در فضا، برقی در جریان است . من واقعاً از تجربه این رویداد باورنکردنی، سپاسگزارم. فریاد ویژه ای دارم برای برگزارکنندگان در آفریدن یکی دیگر از جشنواره های فراموش نشدنی تیرگان که در هفته گذشته به مدت چهار روز ادامه داشت."

بهرام جلایر، یکی از فعالان کنگره ایرانیان، شرمساری و سرخوردگی از برخورد هییت مدیره با تیرگان را در فوروم کنگره به اشتراک میگذارد. هییت مدیره نسبت به آن هم واکنشی نشان نمیدهد. همانطور که بهرام به آن اشاره میکند، بنیان گذار تیرگان، مهرداد آرین نژاد، یکی از بنیان گذاران کنگره هم هست.

بهرام اینچنین اضافه میکند: "توجه داشته باشید، با شهرتی که کنگره در این سال‌های اخیر داشته، برگزارکنندگان تیرگان احتمالاً بسیار سپاسگزارند که نام رویداد آنها هرگز توسط کنگره ذکر نشده است." واقعن که چنین واقعیتی، جای تاسف و شرمساری دارد.

چهار تن از اعضای هییت مدیره، مونا قاسمی، رضا نامداری، محمد وحیدی راد و دانیل باقر سروستانی، دورهمی در مونترال داشتند که آنرا تحت عنوان "جلسه ای با دوستان کنگره، صحبت در باره منافع جامعه ایرانی-کانادایی" در فوروم کنگره اطلاع رسانی مینمایند.

مشاهده تصاویر و بخصوص شنیدن سخنان دانیل باقرسروستانی در فستیوال "برای خنده" در مونترال برای درک مطلب الزامی است. " سلام میکنیم. خوش آمدید به آی سی سی. ........... ما اینجا هستیم تا به کامیونیتی ایرانی کمک کنیم. انشاالله که بتوانیم برای همه، آزادی و خوشبختی را بیاوریم در کانادا. ما اینجا هستیم برای شما."

با شنیدن سخنان دانیل باقر سروستانی، آدم به ایرانی بودن ایشان و اینکه آیا میداند در ایران چه میگذرد، شک میکند. هر چقدر بیشتر فکر میکنم کمتر متوجه میشوم که منظور ایشان از "آوردن آزادی و خوشبختی برای همه در کانادا" چیست؟

به غیر از تیرگان که توسط مهرداد آرین نژاد بنیان گذاری شد، بنیاد پریا توسط احمد تبریزی، مرکز سیاست گذاری های علمی در کانادا توسط مهرداد حریری، کلوپ کتاب تورنتو توسط سعید حریری، و بخصوص انجمن خانواده قربانیان پرواز را در تورنتو داریم که همگی آنها بسیار موفقیت آمیز بوده اند.

فرق بین همه این نهاد ها با کنگره ایرانیان در ساختار مدیریتی آنها میباشد. کانون مهندس و کنگره ایرانیان تنها نهادهای ایرانی هستند که هییت مدیره آنها بصورت دموکراتیک و از طریق انتخابات شکل میگیرد. هر دوی آنها نیز با مشکلاتی مواجه میباشند.

آیا ۱۵ سال وجودیت کنگره نباید کافی باشد که دریابیم که ما از نظر فرهنگی آمادگی نهادی دموکراتیکی را نداریم؟ آیا این گذشته طولانی و ناگوار نباید کافی باشد تا به دنبال راه حلی باشیم.

در وضعیت دوقطبی فعلی کامیونیتی که بر پایه موافق و مخالف جمهوری اسلامی، برانداز و همسو، اینطرفی و آنطرفی، شکل گرفته است، چه بسا در صلاح باشد که کنگره تا جای امکان در اختیار همسویان باقی بماند. آنها با فعالیت های خود به اندازه کافی برای خود و گرایشات عقیدتی که حمایت میکنند، رسوایی بوجود میاورند که نیازی به مخالفت با آنها نباشد. درشت نمایی و اطلاع رسانی افتضاحات آنها کافی خواهد بود.

در عوض، در سه سال اخیر، انجمن خانواده قربانیان پرواز، کارایی و مدیریت خود را به اثبات رسانده است. آنها در کوتاه ترین زمان، بیشترین تاثیرات را در سیاست خارجی کانادا نسبت به ایران گذاشته اند. آنها بدون ساختار مدیریت دموکراتیک، از هر نهاد دیگری دموکراتیک تر، شفاف و جوابگوتر عمل کرده اند.

تقویت چنین نهادی، معادل با تضعیف نهادها، رسانه ها، عوامل و حامیان همسو با منافع جمهوری اسلامی در کانادا خواهد بود. تا جاییکه بتوان دوباره شرایط را به قبل از زمانی در آورد که همسویان بصورت آشکار، نظام یافته و متشکل فعالیت نمیکردند.

در اینصورت، افزایش تعداد اعضای انجمن و توانایی های مالی آن، در اولویت قرار میگیرند که هر کس میتواند به سهم خود، بدون نیاز به تشکل و برنامه ریزی های مشترک و جمعی اقدام نماید.

ناگفته نماند که همانطور که در جریان رویدادهای اخیر ایران شاهد بوده ایم، انجمن خانواده قربانیان پرواز، بخصوص حامد اسماعیلیون به غیر از تاثیر گذاری بر آنچه که در کانادا صورت میگیرد، میتواند در آینده انقلاب نیز نقش مهمی را ایفاء نمایند.

آیا چنین فکر و طرحی، نیاز به مخفی کاری دارد؟ یا اینکه بر عکس، آشکار نمودن آن باعث می شود تا همسویان از مهره های اصلی تر خود استفاده نموده و لایه های زیرین که سر نخ را در دست دارند، نمایان شود.

باید در نظر داشت که تضعیف کامیونیتی و بی اعتباری آن، یکی از اهداف همسویان بوده که تا امروز در آن مسیر با موفقیت عمل نموده اند.

متاسفانه کنگره ایرانیان یکی از عواملی بوده که از روز اول در رودررو قرار دادن مخالفین رژیم، تضعیف کامیونیتی، بوجود آوردن بی اعتباری و کناره گیری افراد از فعالیت های اجتماعی، نقش اساسی را بازی کرده است. 

صفحه اصلی