ایران آزاد

پنجشنبه  ۳۱ آگوست ۲۰۲۳
نشریه شهرما (تورنتو) مهدی شمس

یکشنبه ۲۰ آگوست ساعت ۲ بعد از ظهر، به همت کاوه شهروز، گردهمایی تحت عنوان ایران آزاد در کامیونیتی سنتر لَنگ استَف برگزار گردید.

در این گردهمایی، ملیسا لنتسمن نماینده فدرال تورن هیل و گارنت جنیس یکی از نمایندگان فدرال ساسکاچون، که هر دو به دلیل صدای رسایشان علیه جمهوری اسلامی، از چهره های شناخته شده در کامیونیتی ایرانی میباشند، شرکت داشتند.

متاسفانه به علت عدم حضور در تورنتو، نتوانستم در این جلسه حضور داشته باشم، و جز چند عکس در صفحات فیسبوکی ملیسا و گارنت، نتوانستم مطلب و یا گزارشی از این گردهمایی در سوشیال مدیا پیدا کنم.

پوستر این گردهمایی را که در فوروم کنگره به اشتراک گذاشته بودم، بدون توضیح، بعد از هشت روز حذف میکنند. به نظر میاید که تعبیر و تفسیر ضوابط، بنا به وضعیت آب و هوای کانادا تغییر میکند.

گردهمایی دیگری تحت  عنوان "ملاقات کامیونیتی ایرانی با پی ار پوالی ور"، شنبه گذشته ۲۶ آگوست ساعت ۱۲ ظهر در ریچموندهیل برگزار گردید. در این گردهمایی که حدود دویست نفر حضور داشتند، رهبر حزب کانسرواتیو به مدت ۲۰ دقیقه سخنرانی کرد که حدود ۵ دقیقه آن در رابطه مستقیم با رهایی ایران و در لیست تروریست قرار دادن کل سپاه، به همراه شعارهای از دل برخاسته ایرانیان حاضر در جلسه بود.

پوستر این گردهمایی نیز از فوروم کنگره حذف گردید. به نظر می رسد هر آنچه که در مخالفت با جمهوری اسلامی باشد، خاطر آدمین های فوروم را میرنجاند.

این گردهمایی، فرصت مناسبی برای هییت مدیره کنگره بود که با رهبر حزب کانسرواتیو تماس حضوری داشته و موضوع مطرحه در نامه ای که اخیرن برای ایشان ارسال داشته و جواب نامربوطی دریافت کرده اند را با ایشان در میان بگذارند. در این نامه، هییت مدیره از نگرانی های کامیونیتی سخن به میان آورده، چه بهتر که در حضور ایرانیان نگران، این نکته مطرح تا واکنش آن دیده شود.

نه تنها آنها چنین عمل نکردند، بلکه از سانسور هر گونه اطلاع رسانی در رابطه با این گردهمایی، چه قبل و چه بعد از آن هم، دریغ نکرده و نمیکنند.

چنین به نظر میاید که کانسرواتیوها از میزان استقبال ایرانیان، آگاهی دارند که این گردهمایی را در سالن نسبتن کوچکی برگزار نمودند. مابقی ۲۰۰ نفر حاضر در سالن که برای نشستن ۸۰ نفر تدارک دیده شده بود، در اطراف سالن ایستادند که در مجموع، تعداد افراد را بیشتر از آنچه که بود نمودار میساخت.

با در نظر داشتن اینکه به احتمال زیاد، مجید جوهری رقیب کاندیدای کانسرواتیو ریچموندهیل در انتخابات فدرال ۲۰۲۵ خواهد بود، انتظار آن میرفت که تعداد بیشتری از ایرانیان مخالف رژیم و نماینده لیبرال در این گردهمایی حضور داشته باشند. ولی متاسفانه همانطور که در سابق هم بارها شاهد بوده ایم، مخالفین آنقدری که به تظاهرات خیابانی، ارسال نامه های جمعی، و جمع آوری امضاء از طریق تومار، علاقمند هستند، به انتخاباتی که در یک جامعه دموکراتیک حرف آخر را میزند، باور ندارند.

 سالنی کوچک، حاضرین بیشتر از ظرفیت، شعارهای بلند و پرچم های سه رنگ، شاید شور و حالی به گردهمایی میداد، ولی مانع از آن نگردید که بی محتوا و سطحی بودن گردهمایی که نشان از افول دموکراسی در کانادا است، به چشم آید. رهبر حزب، و چه بسا نخست وزیر آینده کانادا، ترجیح داد که کمتر سخن بگوید و فقط به کلی گویی اکتفا کند و از سئوال بپرهیزد، ولی در عوض، بیشترین زمان گردهمایی را در گرفتن عکس های انفرادی با افراد، توسط تلفن های دستی شان، اختصاص دهد.

غافل از اینکه، به گونه ای که همسویان، از جمله کنگره ایرانیان، در تلاشند که در اذهان عمومی، کانسرواتیوها و مجاهدین را برادر و خواهر بنمایانند، اکثر این افراد جرات به اشتراک گذاری عکس خود با رهبر حزب کانسرواتیو را نخواهند داشت.

بخصوص که همان افراطی های داغ تر از کاسه آش، سعی میکردند با بنرهای خیابانی، پخش پرچم، و فریاد، این گردهمایی را نیز به یک نشست میلیشیایی، همانی که کامیونیتی از آن میگریزد و وحشت دارد تبدیل سازند. مشکل میتوانم باور کنم که این نوع رفتارها از روی جهالت است و یا ناآگاهی؟!

به نظر میاید که در انتخابات درون حزبی کانسرواتیوها در ریچموندهیل، دو کاندیدای ایرانی و یک کاندیدای چینی تبار، در رقابت با یکدیگر خواهند بود. کامیونیتی، بخصوص رای دهندگان در ریچموندهیل در انتخابات آینده فدرال در سال ۲۰۲۵ میباید تصمیم بگیرند که تا چه اندازه برایشان داشتن یک کاندیدای ایرانی کانسرواتیو اهمیت دارد، و یا برکناری نماینده فعلی لیبرال. که در اینصورت چه بسا که در صلاح باشد که با حمایت از کاندیدای چینی تبار، امکان پیروزی او بیشتر گردد.

با این امید که از تجربه های تلخ گذشته آموخته باشیم و اشتباهات گذشته را تکرار نکنیم تادیگرمجبور نشویم چهار سال بعد را افسوس بخوریم.

در این شکی نیست که تظاهرات، تماس، نامه نگاری با دولتمردان و نمایندگان، و امضای تومار، لازم است ولی کافی نیست. در یک جامعه دموکراتیک، آرای مردم حرف آخر را میزنند.

اگر میخواهیم آرای ما تاثیرگذار باشد نباید تا شب انتخابات، منتظر بمانیم.

برای بوجود آوردن تغییرات در ریچموندهیل در سطح فدرال باید از هم اکنون آستین ها را بالا بزنیم. درست است که بار اصلی بر دوش اهالی ریچموندهیل است، ولی مانعی وجود ندارد که در کمپین کاندیداها در ریچموندهیل، کار داوطلبانه انجام دهیم. در هر گوشه کانادا که هستیم، به کاندیداهای ریچموندهیل کمک مالی کنیم.

ایوز انگلر، ساکن مونترال، چند روز پیش، مقاله ای را در رابطه با حضور دولتمردان کانادایی در گردهمایی های مجاهدین، در سایت رسانه ای فایل های کانادایی منتشر کرده است.

در این مقاله، به تومار پارلمانی که بیژن احمدی از طرف کنگره ایرانیان راه اندازی کرده اشاره میشود. به جای مجید جوهری که این تومار را اسپانسر شده بود و هیچوقت آنرا در مجلس مطرح نکرد، در این مقاله از هلن لاوردی ار نماینده ان دی پی نام برده میشود.

با بیان اینکه شلیک به هواپیمای اوکراینی پرواز ۷۵۲ یک خطا بوده، و اشاره فقط به ۵۷ قربانی، ایشان صریحن گرایشات عقیدتی خود را عریان میسازد. طبق معمول، رضا نامداری از اعضای هییت مدیره و مدیر فعالیت های مجازی کنگره، این مقاله را از طریق توییت کنگره چندین بار بازنشر میکند و توضیح من در رابطه با مجید جوهری را حذف میکند.

اینکه چرا رضا نامداری این مقاله را در صفحه رسمی فیسبوکی کنگره و فوروم باز نشر نمیکند، خود گویای ناگفته هایی است که عاقلان حکمت آنرا دانند.

در مقاله هفته گذشته ام که در فوروم کنگره حذف گردید، از آرنولد آگوست که ایشان هم مانند ایوز انگلر ساکن مونترال میباشد و هر دو از همکاران سایت رسانه ای فایل های کانادایی هستند، سخن به میان آوردم. نگاهی به گذشته ایوز انگلر و آشنایی با خلق و خوی خشونت آمیز ایشان که حاصلش اخراج از دانشگاه کنکوردیا بود، به ما کمک میکند تا با همراهان آرزو خدیر، رضا نامداری و محمد وحیدی راد در مونترال، شناخت بیشتری پیدا کنیم.

باشد که شش عضو دیگر هییت مدیره به خودآیند و دریابند که چگونه آلت دست قرار گرفته و زمانی که خود را با جلسات چند ساعته گفتگو در باره هنر گفتگو در کلاب هاوس مشغول کرده اند، مثلث همسو، به نام ما از جمله آنها در جهت اهداف شخصی خود گام برمیدارند.

مبارزه با امپریالیسم غرب، بهانه، توجیه و وسیله ای شده است که یکی برای ارضای تمایلات نفسانی، دیگری برای رسیدن به اهداف شغلی، و عده ای هم برای همسویی با منافع دژخیمی که بر احدی بیگانه نیست، قدم بردارد.

صفحه اصلی