نامه سرگشاده به رهبران، سیاستمداران و رسانه ها

پنجشنبه  ۲۶ اکتبر ۲۰۲۳
نشریه شهرما (تورنتو) مهدی شمس

فاجعه اسرائیل/فلسطین با فاصله خیلی کوتاه از رودررویی روسیه و اوکراین، در کنار رویدادهای ناخوشایند جهانی دیگر، میتوانند علائم فرارسیدن فجایع بس وخیم تری در آینده ای نه چندان دور باشد. بدون آنها نیز، تغییر و تحولات ناشی از پیشرفت های تکنولوژی مدرن که از نوعی دیگرند، خانه تکانی جهانی را الزامی داشته است.

نیم بیشتری از زندگی را خارج از ایران گذرانده ام و با مهاجرت به کانادا، خود را از بند زبان، فرهنگ، ملیت، رنگ پوست، جنسیت و مذهب، رها یافته تصور مینمودم. فجایع اخیر که ملیت و مذهب در آن ادغام شده اند، من را در موقعیتی قرار داده است که دریابم رهایی فردی، کافی نیست، و تا زمانی که بصورت جمعی، تحولی بنیادی صورت نگیرد، تر و خشک با هم خواهند سوخت.

با تمام هولناکی آن، فجایع اخیر موقعیت مناسبی را بوجود آورده تا به ابعاد نهانی بسیاری از پدیده ها، بخصوص، سیاست، روابط بین المللی، دموکراسی، آزادی بیان و مهمتر از همه اصول و ارزش های انسانی پی ببریم. گرچه بصورت فردی نمیتوانیم بر آنچه میگذرد تاثیرگذار باشیم، ولی حداقل با کمی دقت و توجه، و شناخت بیشتری که از خود، دیگران، جامعه و جهانی که در آن زندگی میکنیم به دست میاوریم، میتوانیم کاری کنیم که درد، رنج و جان های از دست رفته بیهوده نباشد.

به ابتکار عمل سلما زهید، نماینده اسکاربورو، ۳۳ نماینده فدرال، که ۲۳ نفر از آنها از حزب لیبرال، ۲ نماینده حزب سبز و مابقی از حزب نیو دموکرات هستند، هفته گذشته نامه ای را به جاستین ترودو، نخست وزیر کانادا ارسال نمودند. در این نامه تقاضا شده است که:
- کانادا به فراخوان بین المللی فزاینده برای آتش بس فوری بپیوندد.
- کانادا تمام توان خود را برای باز کردن گذری برای رساندن کمک های بشردوستانه انجام دهد.
- کانادا قویاً از رعایت قوانین بین المللی در جهت محافظت جان مردمان عادی در حملات نظامی، دفاع کند.

قابل ذکر اینکه، هیچ یک از نمایندگان محافظه کار و حزب کبک، و دو نماینده ایرانی، علی احساسی و مجید جوهری، این نامه را امضا نکرده اند. در جریان مناظره روز دوشنبه در مجلس نمایندگان، مایکل چونگ، محافظه‌کار اظهار داشت که کانادا باید در برابر درخواست‌های آتش‌بس تا زمانی که حماس «از بین نرود» مقاومت کند.

همزمان، کنگره ایرانیان نیز به همراه بیش از ۵۰ نهاد مدنی، تحت عنوان نمایندگان سازمان های کارگری، مذهبی، عرب، یهودی و جامعه مدنی پیشرو پان کانادایی، بیانیه ای را صادر، و خواهان آتش بس و بازکردن گذر بشردوستانه شدند. 

جگمیت سینگ، رهبر حزب نیودموکرات، با ارسال نامه ای، خواستار دیدار فوری با نخست وزیر جاستین ترودو برای گفتگو در مورد چشم انداز آتش بس میان اسرائیل و حماس شده است.

سارا جما، نماینده استانی همیلتون، بعد از دو بار معذرت خواهی از بابت ایکس(توییت) خود در حمایت از مردم فلسطین، بدون محکوم کردن حملات حماس، به دلیل عدم حذف توییت، از حزب نیودموکرات اخراج گردید. قبل از آن نیز، داگ فورد و چندین نهاد مدنی یهودی تقاضای اخراج ایشان را مطرح کرده بودند.

به نظر میاید که نمایندگان منتخب مردم در سطح فدرال از استقلال بیشتری برخوردار هستند و عدم استقلال نمایندگان استانی تا این حد نگران کننده است.

این در گیری ها، رودرویی هایی را نیز در کامیونیتی ایرانی در سوشیال مدیا بوجود آورده است. آنچه که قابل تاسف است، جهت گیری بخشی از افراد بر پایه مخالفت با جمهوری اسلامی و نادیده گرفتن کشتار افراد بیگناه، ورای ملیت و مذهب است.

در مجموع میتوان گفت که فاجعه اخیر، نه تنها به شکاف موجود در جامعه دو قطبی افزوده، بلکه جو سنگینی را بوجود آورده که به نوعی، سانسور و خفقان در آن حاکم شده و باعث شده که موضوع اصلی که ادامه بی وقفه درد و رنج و کشتار مردم بیگناه است تحت الشعاع قرار بگیرد.

من نیز نامه سرگشاده ی زیر را تهیه و به تدریج در حال ارسال به تمام نمایندگان فدرال، نمایندگان استانی مختلف و رسانه ها در سراسر کانادا هستم:

"رهبران، سیاستمداران و رسانه های عزیز

شهروند مهاجری با شما سخن میگوید که بیش از سه دهه، در دنیایی که هر روز بر تلاطم آن افزوده میگردد، این کشور را پناهگاه خود ساخته است.

قصد دارم چند پدیده ای را که بخشی از هویت جهانی ما شهروندان کانادایی، بنا بر آنها شکل گرفته و باعث گردیده که صدها هزار انسان همچون من به آن مجذوب گردیم را یادآور شوم.

1- با اینکه در سال های اخیر کانادا از سنت قدیمی خود در حفظ صلح و دیپلماسی فاصله گرفته است، هنوز هم از این نظر در جهان در جایگاه برتری قرار داشته و مورد احترام همگان است.
2- تنوع فرهنگی و پذیرش هر ساله چند صد هزار مهاجر و پناهجو از سراسر جهان بدون تبعیض، کانادا را الگویی برای دنیای فردا ساخته است.
3- بیشک حاصل اراده تک تک شهروندان این کشور است که کانادا به عنوان یکی از دموکراتیک ترین و امن ترین کشورها در جهان به حساب آمده که در آن بیش از ۲۰۰ زبان صحبت میشود و ده ها ملیت و فرهنگ مختلف، در کنار هم، در صلح و آرامش زندگی میکنند.

دفاع از ملتی که مورد تخاصم قرار گرفته، نه حق، بلکه وظیفه همه دولت هاست. تلاش برای بازگرداندن صلح و ممانعت از کشتار بیشتر مردم بیگناه، وظیفه ای بس والاتر است که نباید نادیده گرفته شود. بخصوص اگر جانبداری دولتمردان، سیاستمداران و رسانه ها با اهداف عدالتخواهی باعث گردد که شهروندان با همان نیات در مقابل یکدیگر قرار گیرند، که نتیجه آن تضعیف دموکراسی و محدودیت آزادی بیانی است که امروز شاهد آن هستیم.

ساختار کانادا آنطور که در ابتدا مطرح کردم، ایجاب میکند و این آمادگی را دارد که بیشتر در جهت تحکیم صلح فعالیت کند. بخصوص که در حالت خاص فجایع اخیر، هر گونه تاخیر منجر به در خون غلطیدن تعداد بیشتری از کودکان، زنان و مردان بیگناه میگردد.

از شما تقاضا دارم که اختلاف نگرش ها را کنار گذاشته و در متوقف ساختن آنچه که در آینده یکبار دیگر باعث شرم و پشیمانی بشریت خواهد شد، همسو گردیم."

اگر بر عکس کشورهای اروپایی، سیاست تنوع فرهنگی را برگزیده ایم، باید در برخورد با رویدادهای بین المللی نیز، روشی را دنبال کنیم که باعث تنش، در میان شهروندان از تبارهای مختلف نگردد.

تلاش دولت ها برای اولویت دادن به رهایی شهروندان خود از جهنمی که در آن گرفتار شده اند، هر چقدر هم طبیعی به نظر آید، باز نمیتواند سرپوشی در ارزش متفاوت قائل شدن برای جان انسان ها باشد. ریشه مشکل کنونی، در این امر غریزی/طبیعی دوگانه بینی نهفته است.

تا زمانی که نتوانیم بر این ضعف، مانند بسیاری از ضعف های نفسانی/حیوانی دیگر خود غلبه کنیم، محکوم به زیستن در چنین جهنم هایی خواهیم بود. 

این درخت کج کاشته شده است. امروز، بعضی از شاخه هایش کسانی را میازارنند، و برای برخی دیگر سایه میافرینند. تلاش برای قطع و یا نگاهداری آنها، نه تنها درخت را راست نمیکند بلکه موجودیت آنرا نیز به خطر میاندازد. جانبداری کنار گودنشینان هر چقدر دلسوزانه، گرچه تسلی بخش اند و این توهم را بوجود میاورند که کمکی شده است، جز خشم، کینه و نفرت بوجود نمیاورد. زمانی که شکل جمعی به خود میگیرد، دیر یا زود جام را لبریز خواهد نمود. 

 بازگشت به صفحه اصلی