April 06, 2017
با تشکر از ایران استار و شهرما  

باشد که اینبار حتی آنهائیکه این نهاد را همچو سکوی پروازی برای خود می انگارند دریافته باشند که مداخله کنگره در اموری که به ایران مربوط میشود به منزله خودکشی برای این نهاد و دست اندرکاران آن است. باید برای همه مسلم شده باشد که مانع اصلی گسترش و پیوستن افراد به این نهاد، تصویر سیاسی میباشد که هییت مدیره ها با نحوه عمل خود در اذهان عمومی بوجود آورده اند. متاسفانه با آنچه امسال در این نهاد گذشت اثرات منفی آن بیشتر هم گردیده و پاک کردن آن از اذهان عمومی اگر ناممکن نباشد بسیار سخت بوده و به سال ها تلاش نیاز خواهد داشت. بی دلیل نیست که با اینکه شانزده هزار نفر با امضای طومار از فعالیت اخیر این نهاد پشتیبانی کرده اند، صد ها هزار نفر با مشاهده ویدئو ها به وجودیت این نهاد پی برده اند، حدود شش هزار نفر با لایک کردن صفحه فیسبوکی به این نهاد نزدیک شده اند، نه تنها کمتر کسی به پیوستن به کنگره از خود رغبتی نشان داده ، بلکه تعداد اعضا به چهار صد نفر افت کرده است.

با مشاهده ویدئو های مجلس سنا شاید در شما نیز این تاسف بوجود آمده باشد که چرا در کامیونیتی ما پیرامون این دو موضوع گردهمائی هائی بوجود نیامده و گفتگو هائی صورت نگرفت. زمانی که میبینیم این بیگانگان با چه حوصله و دقتی به گفتگو پیرامون موضوعاتی میپردازند که به ما نزدیک تر میباشند، به عقب افتادگی فرهنگ جمعی و اجتماعی خویش بیشتر پی میبریم. بخصوص که در آخرین ویدئو اگر اهمیتی که به اجرای ضوابط و قوانین داده میشود را با عدم قانونمندی در کنگره مقایسه کنیم، تازه پی میبریم که برای رسیدن به چنان سطحی، نیازمند به صد ها سال خودسازی میباشیم. پذیرفتن واقعیات زمانی درد آورتر میشود که در مییابیم که حتی در صورتجلسات هییت مدیره هیچگونه گفتگوئی پیرامون این موضوعات دیده نمیشود. اینجاست که به اهمیت دموکراسی و منافع حضور عقاید گوناگون کنار هم که ضامنی برای ممانعت از خود رائی و جلوگیری از خطا میباشند پی میبریم. به هر حال با زمین خوردن است که میتوان راه رفتن را آموخت. و هیچ زمین خوردنی خطا بی حساب نمی آید اگر درس های لازمه را از آنها گرفته باشیم.

هفته گذشته شاهد از دست دادن عزیز دیگری بودیم که بار دیگر ما را در حیرت فرو برد. بعد از مهیار(36)، بابک (30؟)، گیلداد (20)، حال نوبت ارشیا (45)، فرزند دیگری از فعالان و شخصیت های برجسته کامیونیتی میباشد که با رفتن خود ما را به اندیشه وا دارد. گناه از ما نیست اگر در چنین ایامی حس تعلق به کامیونیتی و نزدیکی به این افراد در ما بیشتر میشوند. به اهمیت نقش آنهائی که در بوجود آمدن کامیونیتی سهم بسزائی داشته اند توجه و با آنها همدردی کرده، و جویای آن شویم که پیام هستی چیست که سعی دارد از طریق باز پس گرفتن این جوانان ما را به آن آگاه کند. به راز زمین که پی نبردیم چه رسد به اسرار آسمان. ولی آنقدر دریافته ایم که آنچه بر جای و در خاطره ها باقی میماند، صدق، صفا، صمیمیت، عشق، مهر و محبت است. ایکاش که اینگونه افکار به حد باور، ایمان، دگراندیشی و دگریستی میرسیدند. ما را از برزخی رها میکردند که ما را لحظه ای رو در روی هم قرار میدهد و لحظه ای دیگر در غم یکدیگر اشگ از چشمانمان جاری میکند. شاید که درغربت زیستن نیز خود هنریست که ما به آن بیگانه ایم.

به جناب تبریزی، بنیان گذار بنیاد پریا و خانواده ایشان از صمیم قلب تسلیت میگوئیم.

www.hambastegi.ca  647-748-5991  
 Injured Workers 647-748-3302
[facebook/hambastegi.hemayat]
 [Let's talk ICC] 
[facebook/aiding people
No Deportations To Iran

آیا تا به حال در موقعیتی قرار گرفته اید که بعد از مدت ها تلاش، حاصل فعالیت هایتان هر چه باشد شکستی به حساب آمده، باعث سرخوردگی و سرافکندگی شما باشد؟ این دقیقن همان جایگاهی میباشد که کامیونیتی ما در این زمان در آن قرار گرفته است. بعد از ماه ها تلاش برای بازگشائی سفارت و ممانعت از تصویب لایحه 219 سنا، و شکست در هر دوی آنها، هر چقدر هم بخواهیم خود را با دلایل واهی دلداری دهیم، باید بپذیریم که راه را از اول به بیراهه رفته بودیم. بیائیم حالا به عکس تصور کنیم که سفارت باز میشد، و یا اینکه موفق به ممانعت در تصویب این لایحه میشدیم. آنگاه عده ائی آنچنان از این موفقیت ها بهره گیری های شخصی میکردند که مضرراتش از وضعیت فعلی ناگوار تر میتوانست باشد. حال که آب از آسیاب افتاده شاید بتوان دور از هیاهو ها با تعمق در آنچه در این چند ماه گذشت درس هائی آموخت.

اگر قرار باشد روابط دو کشور را با یک سخنرانی در مجلس و یا چند هزار امضاء تعیین و یا تغییر داد، در کشوری همچو کانادا که از هر گوشه ای از دنیا چند صد هزار مهاجری در آن زندگی میکنند، میبایست هر روز شاهد قطع و یا از سرگیری روابط با کشوری باشیم. همانطور که عده ائی سعی نمودند گناه بسته شدن سفارت را به گردن آن چند نفری که در مجلس حضور پیدا کرده و تمایل خود را از این عمل ابراز داشتند بیاندازند، عده ائی ساده اندیش و فرصت طلب نیز اینبار سعی نمودند از احتمال بازشدن آن بهره گرفته و برای خود نام و نشانی بسازند. تا جائی که اینگونه رفتار ها به خود افراد و سازمان هائی که آنها به آن تعلق دارند مربوط میشود و مسئولیت عواقب آنرا میپذیرند جای بحث و گفتگوئی نیست. ولی زمانی که اینگونه فعالیت ها کل جامعه را در برمیگیرد، موافق و مخالف میبایست هزینه ها را بپردازند، اینگونه رفتار ها غیر اخلاقی و به نحوی خیانت به جمع و سوء استفاده از اعتماد دیگران میباشد.

شکی نیست که اکثر آنهائی که طومار بازگشائی سفارت را امضاء کرده اند تقاضائی جز بوجود آمدن تسهیلات در به دست آوردن خدمات کنسولی نداشته اند. به نظر بعید میاید که کسی با تحریم سپاه، بسته شدن حساب های بانکی عوامل آنها، ممانعت از ورودشان به کانادا، شدت عملن نشان دادن در مقابل رفتار نفرت پراکنی، تروریستی و ضد حقوق بشری دولتی مخالفت داشته باشد. پس چرا تلاش ها در جهت راه اندازی دفتر امور کنسولی متمرکز نگردید که از امکان موفقیت بیشتری برخوردار بود. چرا به جای مقابله با لایحه 219، تاکید بر تنظیم آن به نحوی که به مردم عادی لطمه وارد نشود، و یا به نکات حقوق بشری آن بیشتر توجه شود صورت نگرفت. و اگر اینچنین عمل میشد آیا باز هم چنین تفرقه و رودرروئی هائی که شاهد آن بوده ایم بوجود میامد؟ آیا هر دو حرکت از پشتیبانی بیشتری برخوردار نمیشدند و خود باعث بوجود آمدن هم صدائی، اتحاد و همبستگی بیشتر نمیشد؟ آیا شانس موفقیت هر دو مورد بیشتر نمیبود؟ همانطور که پیروزی در آنها میتوانست باعث بوجود آمدن توهماتی شود، باید امیدوار بود که عدم موفقیت در این دو مورد باعث دلسردی و نا امیدی از فعالیت های اجتماعی و جمعی نشوند.

با تمام اوصاف در اینکه این دو شکست موفقیتی هائی نیز برای کامیونیتی داشته است شکی نیست. شناخت بهتر فعالان اجتماعی، تمایز آنهائی که به منافع جمعی اولویت داده و دلسوزانه عمل مینمایند با آنهائیکه در هر شرایطی در پی منافع شخصی و عقیدتی خود میباشند، ناچیز نیست. بخصوص که در چهل سال گذشته عده ائی که منافعشان در جهت منافع رژیم میباشد از عدم دموکراتیک عمل نمودن آنهائی که به مخالف با رژیم میپرداختند بهره گرفته، خود را مظلوم، دموکرات و آزادیخواه قلمداد میکردند.