|
در وجود داشتن تعداد قابل توجهی از ایرانیان، همچو
مریم ناظمی
که بیش از ده سال برای احقاق
حقوق
کارگران صدمه دیده در تلاش میباشد شکی نیست. امسال نیز
چهارشنبه 31 ماه می، تحت عنوان "انعطاف و مقاومت" مریم و دیگر
فعالان اجتماعی در مقابل پارلمان انتاریو دور هم جمع شده و
برای یازدهمین سال به یاد و به همراهی تنی چند از کارگران صدمه
دیده به شب زنده داری میپردازند.
مطمئنن اگر این گونه فعالیت ها بصورت جمعی انجام شوند تاثیرات
بیشتر و سریعتری خواهند داشت. اما چگونه و چه نهادی میتواند
چنین فعالیت هائی را در سطح کامیونیتی ما گسترش داده، ایرانی
کانادائی ها را به وظایف شهروندی خود آگاه ساخته، و به حل
مشکلاتی بپردازد که هر کدام از ما با آن مواجه میباشیم. بخصوص
که سیستم حاکم در کانادا مهاجرین را در درجه اول به عنوان
نیروی کار میپندارد. بیجا نخواهد بود زمانی که از کارگران سخن
به میان میاید ما همگی خود را شامل آن بدانیم. مریم از سال
2013 سعی کرده که حمایت از حقوق کارگران فارسی زبان را به یک
حرکت
جمعی در کامیونیتی مبدل سازد. بعد از تماس های مکرر و بی
حاصل با هییت مدیره ها، سال گذشته تصمیم میگیرد که با شرکت در
انتخابات، به کنگره پیوسته و اینکار را خود عملی سازد.
متاسفانه با مشاهده آنچه در انتخابات سال قبل میگذشت، شرایط را
برای شروع چنین فعالیتی مناسب ندیده و انصراف خود را اعلام
میدارد.
با اینکه اعضای هییت مدیره کنگره ایرانیان مادام از بیهودگی
گفتگو ها در سوشیال مدیا سخن میگویند، و آنرا محیط مناسبی برای
گفتگو های سازنده نمیدانند، مناظره میان پنج کاندیدای
انتخاباتی امسال را سه شنبه همین هفته در
فیسبوک برگزار میکنند. مشکلات فنی که عده ائی را از ادامه
مشاهده این گفتگو ها منصرف میکند، و یا عدم دسترسی به کامپیوتر
و اینترنت بخش عظیمی از جامعه، بخصوص سالمندان، در تصمیم گیری
کسانی که به قول معروف آب از سرشان گذشته بی اثر مینماید. دور
هم جمع شدن عده ائی از جوانان در فضائی کوچکتر از یک اطاق
نشیمن، صفحه مونیتر را حفاظی برای جلوگیری از ناپیش بینی شده
هائی که گفتگو های حضوری میتوانند به همراه داشته باشند، آسمان
را به حد توان و درازای دست خود پائین کشیدن، به بهترین وجه
ماهییت نمایندگان ما را نشان میدهد. ایکاش توان آن را داشتیم
که بیگانه نگری را به کنار گذاشته و در رفتار کودکانه و حقیر
این افراد موقعیت زمانی، مکانی و ماهییت خود را نیز میدیدیم.
آری در جائی قرار گرفته ایم که چنین افرادی به خود این اجازه
را داده، و در خود این شایستگی را میبینند که نمایندگی ما را
به عهده بگیرند. آیا میتوان از افرادی که حتی شهامت رودرروئی
با کسانی را که میخواهند نمایندگی شان را به عهده گرفته و آرای
آنها را به دست آورند، ندارند، جز جمع آوری امضاء، ایراد
بیانیه، نوشتن نامه و ایجاد تفرقه چیز دیگری انتظار داشت؟ وای
بر ما اگر بخواهیم تنها این جوانان را مقصر دانسته و با انتقاد
و یا کناره گیری خود را از زیر بار مسئولیت های شهروندی رها
سازیم. تا زمانی که مشاهده اینگونه رفتار ها سر ما را نیز از
حقارت به زیر نیاورد، تا زمانیکه جهالت دیگران را بازتابی از
جهالت خود نبینیم، و تا زمانیکه تعرض و کجروی های دیگران،
عدالتخواهی و قانونمندی را در ما بیدار نکند، باید خود را لایق
همانی دانیم که بر ما میرود.
باشد که همچو دسمن که
خطوط قرمز را جابجا میکند، همچو "هیچکس غیر قانونی نیست"
دولتمردان را به محاکمه میکشد، همچو مریم که "انعطاف و مقاومت"
را در پیش میگیرد، در ما نیز ناپختگی و کجروی های هییت مدیره
تحرک لازم را بوجود آورده که با " انجمن اعضای کنگره ایرانیان"
همصدا شویم.
|
هفته گذشته
دسمون کول،
یکی از اکتیویست های سیاهپوست پر و پا قرصی که با نژاد پرستی
مبارزه میکند، که تا چندی قبل هر دو هفته یکبار در روزنامه
تورنتو استار مقاله مینوشت، شوی رادیوئی اجرا میکند، در
برنامه ای
در یکی از کنیسه های واقع در خیابان بترست شرکت میکند. در این
گردهمائی که حدود دویست الی سیصد نفر شرکت داشتند و اکثر آنها
سفید پوست بودند، فیلم 45 دقیقه ائی تحت عنوان "
پوستی
که در آن هستیم" به نمایش در آمد. در این فیلم، دسمون سعی
میکند که کانادائی هائی را که به غلط بر این باور هستند که فقط
آمریکائی ها نژاد پرست میباشند و فقط پلیس های آمریکائی
سیاهپوستان بی گناه را به قتل میرسانند به نژاد پرستی که در
کانادا وجود دارد آگاه سازد. در گفتگو هائی که بعد از مشاهده
فیلم صورت گرفت، دسمون به نکته پر اهمیتی اشاره میکند. او
میگوید سیاه پوستان و یا بومیان کانادائی راهی جز مبارزه با بی
عدالتی ندارند. آنها از روزی که متولد میشوند شاهد و قربانی
نژادپرستی هستند. و تا زمانیکه مبارزه با نژاد پرستی همه گیر
نشود و سپید پوستان به برتری طلبی که در آنها نهادینه شده پی
نبرند این مشکل بر طرف نخواهد شد.
مورد دیگر که میتواند آنهم برخاسته از نژاد پرستی باشد، کناره
گیری دسمون از نوشتن در نشریه تورنتو استار میباشد. مدیران این
نشریه چند هفته پیش به او هشدار دادند که در مقالاتش زیاده از
حد به نژادپرستی میپردازد و از او خواسته اند که در انتخاب
موضوعات تنوع بیشتری به خرج دهد. دسمون ننوشتن مقاله که برای
او وسیله ائی برای ابراز عقیده، حضور در صحنه، تاثیر گذاری و
مبارزه علیه بی عدالتی های اجتماعی میباشد، بر نوشتن طبق دستور
ترجیح داده و از همکاری با آن نشریه کناره گیری میکند. این
واقعه باعث آن گشته که
گفتگو های
داغی پیرامون
خط قرمز
میان روزنامه نگاری و کنشگری در رسانه ها آغاز و همچنان ادامه
داشته باشند. آنچه مسلم است تغییراتی میباشند که تکنولوژی در
رسانه ها بوجود آورده و باعث آن گشته که به اجبار تعریف های
رسانه ای و نحوه نگرش سنتی تغییر کنند.
یکی دیگر از جریانات عدالتخواهی که دوشنبه همین هفته در تورنتو
آغاز شد، اقدام قانونی علیه اداره مهاجرت در دادگاه فدرال
میباشد، که آلوین براون، پناهجوی جامائیکائی را که از سن هفت
سالگی از سال 1983 در کانادا زندگی میکرده در سپتامبر سال
گذشته دیپورت کرده است. گروه "هیچ
کس غیر قانونی نیست"
با کمپینی تحت عنوان "پایان
بازداشت مهاجرین"
که همزمان با اعتصاب غذائی که در زندان لیندزی در سال 2013
آغاز شد، سعی دارد که در رابطه با بازداشت های غیر قانونی
مهاجرین و پناهجویان که نمیبایست بیشتر از نود روز بطول بکشد،
در جامعه آگاهی بوجود آورده و مسئولین را مجبور به اجرای این
قانون در آورد. این سازمان سعی دارد که مورد آلوین را که پنج
سال در بازداشت اداره مهاجرت بوده بهانه ائی قرار داده و به بی
عدالتی هائی که نسبت به صد ها مهاجر و پناهجو در کانادا میشود
و باعث آن گردیده که از سال 2000 پانزده نفر جان خود را در
بازداشتگاه ها از دست بدهند، رسیدگی شود. با این امید که با
مطرح شدن این مورد در دادگاه فدرال مرحله جدیدی در رابطه با
نحوه برخورد با مهاجرین و پناهجویان در بازداشتگاه های کانادا
آغاز گردد.
باعث خوشنودیست که انسان هائی وجود دارند که بصورت فردی و یا
سازمان یافته در جهت عدالتخواهی و بوجود آوردن دموکراسی درتلاش
میباشند. بی شک بدون این مبارزات و تلاش، جامعه دموکراتیک و
آزادی را که اقبال زندگی در آنرا پیدا کرده ایم نمیتوانست وجود
داشته باشد. اما ما بصورت فردی و یا جمعی چه سهمی در این نوع
فعالیت های داریم؟ |
