June 15, 2017
با تشکر از ایران استار و شهرما  

 مگر نه اینکه این تجهیزات برای استفاده علیه مردم آن کشور و یا مردم کشور های مجاور از جمله ایران خریداری میشوند. بلکه به عکس فروش اسلحه، روابط دوستانه، و نادیده گرفتن عدم رعایت موازین حقوق بشری در عربستان را دستاویزی برای گرفتن امتیازات در جهت منافع جمهوری اسلامی قرار میدهیم.

 جای تاسف است که به جای بیداری و شنیدن زنگ خطر با وقوع فاجعه اخیر، باز به اختلافات دامن میزنیم، به این و آن انتفاد میکنیم، به حسابرسی سیاستمداران میپردازیم، و با ثانیه شماری اعلام بیانیه این و آن، خود را مشغول میکنیم. کنگره ایرانیان با برگزاری مراسم همدردی با قربانیان تهران در روز پنج شنبه گذشته در میدان مل لستمن، توانائی خود را برای انجام اینگونه عکس العمل های جمعی، سریع، لازم و با ارزش به اثبات میرساند. ولی با مشاهده بر روی صحنه رفتن بازیگران همیشگی، و شنیدن سخنرانی های فرمایشی ، متوجه میگردیم که اینبار نیز مقصود چیز دگر است. به نظر میاید که برای ما میان چهارشنبه سوری، عید نوروز، گالا، شب یلدا، ضیافت سیمرغ، و همدلی با خانواده های هفده قربانی فرقی نیست. انگاری که خلاقیت ما از حد اعلام بیانیه، بذل و بخشش تقدیر نامه، و دراز کردن کاسه گدائی بسوی سیاستمدران فراتر نمیرود. و یا انگاری در کامیونیتی ما چنان فقر فرهنگی وجود دارد که فرد قابلی را برای ایراد سخنزانی در چنین گردهمائی، که بهترین موقعیت برای بوجود آوردن آگاهی و برانگیختن حس همدلی و همدردی است، نمیتوانیم بیائیم. جای تعجب نیست که مشارکتی که انتظارش را میرفت صورت نگیرد و جای تاسف است که به جای اشگی در چشم و آهی در دل، باید شاهد کف زدن ها در چنین مراسمی باشیم.

شاید هم باید به همین سخنرانی ها راضی بود و خدا را شکر کرد که کنگره حداقل در تورنتو حرمت را حفظ کرده و مانند حامیانش در ونکوور این همدردی را به تریبون تبلیغات  سیاسی، بخصوص در جهت مقابله با لایحه 219 تحریم ها مبدل نکرد. به نظر میاید که هییت مدیره کنگره آنچه را که نمیتواند در تورنتو انجام دهد سعی دارد از طریق هوادارانش در شهرهای دیگر عملی ساخته و از طریق پخش ویدئو های آن در شبکه ارتباطی خود به اهدافش برسد. بی شک ثبت فدرال این نهاد در مسیر چنین اهداف و تفکرات میباشد.

در اینکه جهانیان به واقعه تروریستی که در تهران و پاریس اتفاق میافتد توجه برابر را ندارند و یا اینکه برای یک قربانی عراقی با یک قربانی انگلیسی فرق قائل میشوند، جای تعجب زیادی نیست. ولی ما ایرانیان چرا باید با آتش سوزی ساختمان پلاسکو، ریزش معدن گلستان و عملیات تروریستی اخیر تهران که کم وبیش تعداد قربانی های یکسانی داشته اند، تفاوت قائل شویم؟ انگیزه گزینه ای عمل نمودن و اینکه به یکی چنین اهمیت میدهیم و دیگری را نادیده گرفته و یا به آن اهمیت کمتری میدهیم در چیست؟ دلیل اینکه کنگره ایرانیان برای بزرگداشت قربانیان آتش سوزی ساختمان پلاسکو اقدامی نمیکند، در مراسمی که گروه های دیگر سازمان دهی کرده و در یکی از آنها حدود شصت آتش نشان کانادائی رژه میروند حضور نمی یابد، و حتی در باره آن اطلاع رسانی هم نمیکند، چیست؟

انگاری در کامیونیتی ما دست و پا بسیارند ولی آنچه که کمبودش بخوبی حس میشود سری برای این تن است. به خطا تا به امروز انتظار داشته ایم که کنگره ایرانیان این نقش را بازی کند. با حضور جوانان در این نهاد و مشاهده فعالیت هایشان در سال گذشته تازه پی میبریم که کنگره نیز دست و پای دیگری بیش نبوده، و نمیتواند نفش راهنما و رهبر با تجربه ائی را بازی کند. شاید زمان آن رسیده که به دنبال نهاد و یا جریان مستقلی باشیم که هدفش فقط بوجود آوردن آگاهی و روشن سازی میباشد. شاید زمان آن رسیده که به جای اینکه در پی آن باشیم که افراد را منسجم کنیم به انسجام افکار بپردازیم. بیشک چنین انسجامی، وزنه و خط مشی هائی که مورد قبول تعداد بیشتری از افراد قرار گرفته اند را بوجود میاورد، که همزمان میتوانند نقش ناظر، راهنما، و  بازدارنده را ایفا کنند.   

عملیات انتحاری اخیر تهران برای ما ایرانیان از دو نظر پر اهمیت میباشند. یکی اینکه برای اولین بار داعش در ایران دست به عملیات تروریستی میزند و دیگری اینکه ما نسبت به قربانیان این فاجعه احساس نزدیکی بیشتری میکنیم. وگرنه این عملیات از لحاظ وسعت، پیچیدگی، نتایج شوم، و خبر سازی در جهان، فرق چندانی با عملیات مشابه دیگر که تا به امروز صورت گرفته اند ندارد. پیش از این در اذهان عمومی این سئوال مطرح بود که چرا ایران که بصورت مستقیم با داعش در حال ستیز میباشد تا به حال از حملات تروریستی آنها در امان بوده است. ولی انگاری با تغییرات مهمی که اخیرن در منطقه صورت گرفته، از جمله سفر دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا و قرار داد فروش سرسام آور اسلحه به عربستان سعودی، تیره شدن روابط میان کشور های عربی، و شدت گرفتن اختلافات میان ایران و عربستان، احتمال وقوع چنین عملیاتی نسبت به سابق بیشتر شده اند.

از آن نظر که این سری مقالات بیشتر برای اطلاع رسانی و بررسی واکنش ها در کامیونیتی میباشد، کمتر به خود وقایع پرداخته و بیشتر به انعکاس آنها در رسانه های محلی، سوشیال مدیا، و جامعه ایرانی در کانادا بخصوص تورنتو تاکید میشود. چرا جوامع بین المللی نسبت به این حرکت تروریستی و کشته شدن 17 انسان بیگناه عکس العمل مشابه ای به آنچه در پاریس و لندن اتفاق افتاد نمیدهند، یکی از پرسش های مطرح شده ای میباشد که گفتگو هائی را به همراه داشته است. درست است که شهردار تورنتو اقدام به خاموش کردن تابلوهای همیشه روشن در مقابل ساختمان های شهرداری نورت یورک و تورنتو کرد، ولی چهره ها، تصاویر پروفایل صفحات فیسبوکی افراد به رنگ پرچم جمهوری اسلامی در نمی آیند، و اخبار مربوط به این حادثه نتوانستند در رسانه ها به تیتر های درشت مبدل گردند. باید بپذیریم که متاسفانه جان انسان ها نیز مانند واحد پولی در غرب و شرق، در کابل، تهران، دمشق، بغداد، لندن، پاریس و نیویورک دارای ارزش های یکسانی نمیباشند. برای اینکه شعار های حقوق بشری معنای واقعی خود را پیدا کرده و در ما نهادینه گردند هنوز راه درازی در پیش داریم.

از طرفی هم باید پذیرفت که اگر دولتی از احترام و اعتماد کمتری در دنیا برخوردار باشد، ملت نیز، حتی اگر مخالف آن دولت باشد باز با چشم دیگری دیده میشود. بی شک تا به حال متوجه این پدیده و برخورد رسانه های کانادائی با آنچه به ما ایرانیان مربوط  میشود شده ایم. البته با توجه به فعالیت های یکسال اخیر بخشی از کامیونیتی در رابطه با بازگشائی سفارت و مقابله با تحریم سران رژیم که در ابعاد گسترده و با سر و صدای بیشتری صورت گرفته اند، میتوان این احتمال را داد که در اذهان عمومی نسبت به ما تغییراتی بوجود آمده و حداقل بخشی از کامیونیتی ما را از حامیان رژیم تصور نمایند. باشد که حداقل، خون به ناحق ریخته شده این هفده قربانی، ما مهاجرین را به خود آورده و به وظیفه مهمی که به ما محول شده آگاه سازد. که مبادا اجازه دهیم که از حضورمان در این کشور برای بوجود آمدن تسهیلات برای نفوذ و حمایت از منافع جمهوری اسلامی سوء استفاده شود. بلکه به عکس دریابیم که این وظیفه ماست که از آزادی بیان و دموکراسی حاکم در این جامعه بهره گرفته و تا جای امکان بر دولتمردان فشار آوریم که سیاست های خود را نسبت به خاورمیانه تغییر دهند.  ساده لوحی میباشد اگر بر این باور باشیم که غرب از جمله کانادا در بوجود آمدن بی عدالتی های اجتماعی و بلائی که بخش بزرگی از دنیا را به خاک و خون کشیده بی گناه بوده است.

آری برای بازگشائی سفارت هزاران امضاء جمع میکنیم، و برای مقابله با تحریم علیه سران رژیم و سپاه پاسداران، نیرو ها را بسیج، اطلاع رسانی، نامه نگاری، و ویدئو های متعدد تهیه میکنیم، ولی هیچگونه اعتراضی به فروش تجهیزات نظامی توسط کانادا به عربستان سعودی به عمل نمیاوریم.

برج ایفل - پاریس    مجید جوهری    عکس - ونکوور       ویدئو  تورنتو   ویدئو ونکوور    علی احساسی    سلام تورنتو   سی تی نیوز   اینساید تورنتو

www.hambastegi.ca  647-748-5991   [facebook/hambastegi.hemayat]       [Let's talk ICC]      www.kikist.ca       No Deportations To Iran