July 20, 2017
با تشکر از  شهرما  

اگر برگزارکنندکان با دعوت از بنیان گزاران و انتخاب عنوان "ده سال بعد" نگاهی به گذشته دارند، ما ده سال آینده را از یاد نبرده و با فعالیت هایمان بیشتر آنرا در نظر داشته باشیم. اگر برگزارکنندکان به احترام و در رابطه با نامه بنیان گذاران این گردهمائی را برگزار میکنند، ما به آن همچو جشن ده سالگی این نهاد بنگریم. آن را موقعیتی بدانیم که موافق و مخالف کدورت های گذشته را برای مدتی هر چقدر هم کوتاه فراموش کرده، و یکبار دیگر قدمی به سوی هم برداریم. تجربه ده ساله گذشته را بکار گیریم و تا جای امکان از آنچه باعث رودروئی ما میشود بپرهیزیم. به عنوان اولین توافق جمعی هفته اول ماه می را سالروز تولد این نهاد دانسته، دراین گردهمائی آنرا به رسمیت شناخته و اعلام کنیم. به همین مناسبت هر ساله به مدت هفت روز قبل از برگزاری مجمع عمومی به اطلاع رسانی و گسترش این نهاد بپردازیم.

امیدواریم که برگزار کنندگان این گردهمائی که چهار تن از آنها در برگزاری مراسم حمایت از سعید ملکپور نیز شرکت داشته اند یک نکته پر اهمیت را از یاد نبرند. که برنامه هائی همچو حمایت از یک انسان در بند، و یا بررسی فعالیت های نهادی همچو کنگره ایرانیان، هر چقدر هم موفقیت آمیز اجرا گردند اگر به یک جریان مبدل نشوند و ادامه پیدا نکنند باید آنها را نیمه کاره و رها شده دانست. آنچه در این دو برنامه مشترک میباشد، گردهمائی و گفتگو است. چه باید کرد که این گردهمائی ها و گفتگو ها ادامه پیدا کرده و مبدل به فعالیت هائی شوند که به همراه خود تغییراتی را نه تنها در جامعه بلکه در تک تک افراد بوجود آورند؟ بی شک سهیم کردن و امکان سهیم شدن را بوجود آوردن یکی از راز های موفقیت فعالیت های جمعی میباشد. همان قدر که موفقیت یک برنامه به میزان مشارکت افراد بستگی دارد، مشارکت افراد نیز به میزان آمادگی برگزارکنندگان برای پذیرش دیگران با نظرات و خواسته های متفاوت است. هر چقدر هم که محدودیت هائی برای برگزاری این گردهمائی وجود داشته، و یا اینکه برنامه ریزی های شده باشد باز امید است که برگزار کنندگان به پیشنهادات افراد و خواسته های آنان توجه کنند. از آن نظر که مخاطب نامه بنیان گزاران هییت مدیره کنونی بوده و موضوعات مطرحه در رابطه با فعالیت های اخیر آنها میباشد، دعوت و تبادل نظر با آنها قبل از این گردهمائی به نظر الزامی میاید. از طرف دیگر مشکلات این نهاد به موارد مطروحه در این نامه و یا کجروی های انجام شده فقط توسط این هییت مدیره خلاصه و محدود نمیشوند. از این رو دعوت از اعضای هییت مدیره های سابق، مبادله نظر و استفاده از تجربیات آنها، و متقاعد کردنشان به شرکت در این گردهمائی میتوانند شانس دست یابی به راه حل هائی را برای رفع مشکلات افزایش دهند.

در پایان شاید لازم باشد که شما خوانندگان را مخاطب قرار داده و بگویم روی سخنم با شماست. این من و شما هستیم که میتوانیم این گردهمائی را در مسیری قرار دهیم که برای آینده این نهاد مثبت و مفید باشد. این من و شما هستیم که با فعالیت هایمان میتوانیم آنچه را که از برگزارکنندگان انتظار داریم خود عملی سازیم. این را باید بدانیم و در خود نهادینه کنیم که فعالیت های اجتماعی به فرد و گروه خاصی تعلق ندارند. حس تعلق و تملک میباشند که انسان ها را به شهروندان مسئول و وظیفه شناس مبدل میکنند. به نظر نمیاید که هیچ برگزارکننده ائی مشارکت و مداخله افراد را زمانی که با نیت سالم و سازندگی صورت میگیرند را مخالف با اهداف خود بداند. بیائیم چنان عمل کنیم که سیویک سنتر نورت یورک در روز جمعه چهارم آگوست با کمبود جا روبرو شده واز این طریق نه تنها بنیان گذاران و برگزارکنندگان، بلکه خودمان را نیز متعجب و مسرور کنیم.

شاید نامه بنیان گزاران کنگره ایرانیان به هییت مدیره بی جواب ماند، ولی انگاری عده ائی از اعضای عادی آنرا موقعیت مناسبی برای برگزاری گردهمائی تحت عنوان " ده سال بعد" جهت گفتگو پیرامون موضوعاتی همچو، هویت، اهداف، پایبندی به اساسنامه، رفتار غیر حزبی، نمایندگی جامعه ائی گوناگون، و ثبت فدرال این نهاد، شمرده اند. راستی که ده سال از وجودیت این نهاد که یکی از بزرگترین اقدامات جمعی کامیونیتی ما در تورنتو میباشد گذشته است. ایکاش میتوانستیم با چشمانی عاری از هر گونه دوگانگی به بررسی گذشته و حال این نهاد میپرداختیم. ایکاش میتوانستیم تعارفات را کنار گذشته و در کمال صداقت، صراحت و جسارت نواقص را بر زبان میاوردیم. در عین حال این را در هم نظر میداشتیم که در شکست و یا موفقیت ها هر کدام از ما نیز سهمی داشته ایم. اگر برای اولین بار از وجودیت این نهاد مطلع میگردیم، خود را مقصر بدانیم که به آنچه که در اطراف ما میگذرد تا به حال بی اعتناء بوده ایم. اگر از فعالیت های این نهاد سر خورده ایم باز بپذیریم که کمکاری و یا کناره گیری ما در آن بی تاثیر نبوده است. اگر تا به امروز کسانی را که شایسته دانسته و به آنها باور داریم کمتر در هییت مدیره ها دیده ایم آنرا هم از عدم حمایت کافی خود بدانیم. اگر می بینیم که به جائی رسیده ایم که هییت مدیره جوان کنونی حتی به نامه و هشدار های بنیان گذاران نیز ارزشی قائل نیست، این را هم  حاصل بی توجهی، بی اعتنائی، عدم حس تعلق و تملک خود تلقی کنیم.

کنگره ایرانیان تنها فعالیت جمعی میباشد که به گونه ائی کلیه ایرانیان کانادا را در بر میگیرد. بخصوص جوانانی که اخیرن به فعالیت های اجتماعی پیوسته اند و عنان این نهاد را در دست گرفته اند با فعالیت های خود هم تمایل و هم نیاز گسترش میدان عمل را ابراز داشته اند. ولی متاسفانه عدم تجربه و راهنمائی های غلطی که این جوانان دریافت میکنند، این نهاد را در چنان حالت بحرانی قرار داده که در تاریخ ده ساله آن بی سابقه است. شاید هم این نابسامانی ها نیز خود نشان از دگرگونی و هیجانات دوره بلوغ این نهاد است که به نحوی آینه ای برای کامیونیتی میباشد.

لازم است که هر سازمان هر چند وقت یکبار با بررسی عملکرد گذشته به برنامه ریزی های آینده خود بپردازد. سر پا ایستادن و ادامه وجودیت را میتوان موفقیت اصلی و شاید هم تنها موفقیت این نهاد دانست. وگرنه صادقانه باید اعتراف نمود که تفرقه ائی که این نهاد هر ساله نسبت به اتحاد و همبستگی که در جامعه بوجود آورده به مراتب بیشتر بوده است. اساسنامه آن هر چقدر هم که دارای نواقص بوده، باز در هیچ دوره ائی رعایت نشده است. و یا ساختار این نهاد هر چقدر هم نامناسب باشد، باز هییت مدیره هایش اصول اولیه دموکراسی، که همانا شفافیت، جوابگوئی و قانونمندی میباشد را به اجرا در نیاورده اند. به نظر میاید که خواسته و یا ناخواسته زمان آن رسیده که دوره ائی را پایان و دوره جدیدی را آغاز کنیم.

بیائیم ما نیز نابسامانی های اخیر و ابتکار برپائی این گردهمائی را به فال نیک گرفته و به آن بپیوندیم. در اطلاع رسانی، مشارکت فکری، و تدارکات، کوتاهی نکنیم. دو هفته ائی را که تا برگزاری این گردهمائی باقی مانده است به کمپینی مبدل کنیم تا نه تنها تعداد بیشتری از افراد را از آن مطلع ساخته، بلکه در نحوه مشارکت خود تغییر و تحولی بوجود آوریم.

Link

www.hambastegi.ca  647-748-5991   [facebook/hambastegi.hemayat]       [Let's talk ICC]      www.kikist.ca       No Deportations To Iran