August 10, 2017
با تشکر از شهرما  

نیاز در مقاله " کنگره ايرانيان کانادا از شکل گيری تا امروز"، به گزارش فعالیت های انجام شده تا آنروز پرداخته، و از گردهمائی 27 می 2007  در هتل شرایتون ریچموندهیل که در آن پنجاه نفر به عضویت کنگره در میایند، سخن میگوید. فرح طاهری گزارش مفصلی از جلسه 11 نوامبر که آنرا به غلط اولین مجمع عمومی عنوان میکند تهیه کرده و در آن به شرح تاریخچه برپائی این نهاد میپردازد. شهلا غفوری، سعید یکتا، ارسلان مهاجر، مهرداد حریری و محسن کرمانشاهی نیز نگارنده های اولین مقالاتی میباشند که بعد از معرفی رسمی کنگره به عموم، در نشریات به چاپ رسیده اند.

فرصت غنیمت است که درد دلی با بنیان گذاران این نهاد کرده باشیم. از آنها بپرسیم که صادقانه بگویند که آیا از قدم اول کج و بیراهه نرفته ایم؟ اگر ازهمانروز های اول متوجه خطا شده ایم چرا به اصلاح آن نپرداختیم؟ چرا بنیان گذاران تا زمانی که این نهاد نظامی پیدا کند آنرا همراهی نکرده اند؟ سعید حریری، منوهر میثاقی و علیداد مافی نظام که هر سه از بنیان گذاران میباشند، در اولین انتخابات شرکت کرده و به هییت مدیره میپوندند. چه شد که در همان سال اول سعید حریری و منوهر میثاقی به خدمت خود خاتمه میدهند؟ چه شد که از دومین مجمع عمومی کاندیدا به اندازه کافی وجود نداشته و دیگر انتخابات به معنی واقعی صورت نمیگیرند؟ با گذشت زمان بر وخامت اوضاع  افزوده شده، به نحوی که شعله خلیلی بر خلاف اساسنامه پنج سال در هییت مدیره باقی میماند، و در سال 2011 به علت عدم رسیدن به حد نصاب مجمع عمومی و انتخابات برگزار نمیشوند. آیا با نگاهی به گذشته ده ساله نباید اعتراف کنیم که اساسنامه تهیه شده بدون شناخت کافی از کامیونیتی و هماهنگی با روحیه و ماهییت ما ایرانیان مهاجر بوده است؟

ایکاش آنقدر در ما شهامت وجود داشت که به نامه اخیر بنیان گذاران به هییت مدیره و موارد ذکر شده در آن بصورت عمیق تر مینگریستیم. ریشه یابی میکردیم، مقالات را دوباره خوانی کرده، به سخنرانی ها با دقت بیشتر گوش داده و با همدلی بیشتر با انتقادات برخورد میکردیم. در آن صورت شاید میپذیرفتیم که پروژه کنگره، یک طرح خام و ذهنی بیش نبوده و برای ما ایرانیان که شناخت اولیه از دموکراسی را نداریم بیگانه بوده است. آنچه ما دیروز و امروز به آن نیازمندیم اساسنامه نیست. بلکه یک سری دستور عمل هائی میباشند که بصورت صریح و واضح وظایف و مسئولیت ها را مشخص کنند. برای مائی که جز استبداد ندیده و نمیشناسیم، ساختاری که راس آن سرابی از نام و نشان و مقام و قدرت باشد، خطرناک است. شاید ما به سادگی خود را با هر نظامی وفق دهیم، ولی ما نظام آفرین نیستیم. باید اعتراف کنیم که بعد از چهل سال حضور در این کشور نه تنها دموکراسی را در خود نهادینه نکرده ایم، بلکه اصالت خود را نیز از دست داده ایم. به گفتار، همه، ره را رفته ایم. ولی در عمل در همان قدم اول جا زده ایم. آنچه ما امروز به آن نیاز داریم درک و پذیرش واقعیت هاست. گذشت زمان اگر همراه با طلب و تلاش نباشد امید به تغییر وهم و خیالی بیش نیست.

ایکاش در این گردهمائی، بنیان گذاران همزمان که به موارد ذکر شده در نامه اخیر خود به هییت مدیره میپردازند، سخنی هم از نقش خود در سرنوشت گذشته این نهاد برزبان بیاورند. بگویند که آیا با مشاهده آنچه در ده سال گذشته روی داده است آیا امکانی برای رسیدن به آرمان هایشان از طریق، نام، اساسنامه، تعریف، اهداف و ساختار فعلی وجود دارد؟ آیا بهتر نیست که به جای تلاش در جهت راست کردن دیوار کج، قصه را از نو آغاز کنیم؟    

به نظر میاید که از ابتدا حتی دست اندرکاران در ثبت وقایع در باره کنگره ایرانیان اهمیتی نمیدادند. با اینکه در جمع آوری اطلاعات و بوجود آوردن تاریخچه این نهاد تلاش بسیار کرده ایم ولی متاسفانه موفق نشده ایم اطلاعات زیادی از مراحل اولیه تاسیس تا سال 2012 به دست آوریم. در ضمن انگاری نشریات نیز تمایلی نداشته و مقالات زیادی در این رابطه منتشر نمیکرده اند. روایاتی نیز در میان است که بعضی از سردبیران نشریات با برپائی چنین نهادی مخالفت نیز میکردند. یکبار دیگر این تقاضا را تکرار میکنیم که اگر کسی اطلاعات، مقالات، ویدئو هائی از این نهاد، بخصوص از مراحل اولیه تاسیس و سال های اول آن در اختیار دارد آنها را با ما به مشارکت بگذارد. خوشبختانه آخرین پیام ما شنیده شد و مهرداد حریری، یکی از بنیان گذاران این نهاد، ویدئو گردهمائی 27 می در هتل شرایتون را در اختیار ما گذاشته است. این ویدئو که به مدت یکساعت و دوازده دقیقه است شامل سخنان منوهر میثاقی، مهرداد حریری، مهرداد آرین نژاد، و علیداد مافی نظام، که طرح راه اندازی و ساختار کنگره را معرفی میکنند، میباشد. متاسفانه از بخش دوم این گردهمائی که طبق صورتجلسه موجود، ژیان قمیشی، احمدی تبریزی، رضا براهنی، بهرنگ فروغی و علی ظهوری سئوالات و پیشنهاداتی را عنوان نموه اند در این ویدئو خبری نیست.

در ابتدا اطلاعات و اخبار را  در سایت همبستگی، بخش کنگره ایرانیان، جمع آوری کرده و در اختیار همگان قرار میدادیم. از زمانیکه فکر بوجود آوردن "انجمن اعضای کنگره ایرانیان" مطرح گردید، سایت   www.ICCMA.ca  را اختصاص به اطلاعات مربوط به کنگره ایرانیان داده ایم.

خوب و یا بد، گردهمائی 10 آگوست و پیشنهاد اعلام هفته اول ماه می به عنوان "هفته کامیونیتی"، فرصت مناسبی را بوجود آورده اند که به گذشته کنگره، نحوه و مراحل تاسیس آن توجه شود. ایکاش تاخیر بیشتری در برگزاری این گردهمائی بوجود آمده بود تا بتوانیم اطلاعات بیشتری را از گذشته این نهاد در اختیار همگان قرار دهیم. تا شرکت کنندگان در گردهمائی با آشنائی بیشتر به گفتگو با بنیان گذاران این نهاد بپردازند. بی شک کمتر کسانی هستند و شاید هم بسیاری از یاد برده اند که در چه محیط و جوی این نهاد پایه گذاری شده است. با مطالعه تنها مقالاتی که در دسترس داریم میتوان دریافت که آنزمان نیز گرایشات بسیار متفاوت و مخالف یکدیگر بوده اند. بعضی از آن مقالات انگاری که امروز و در رابطه با مشکلاتی که هم اکنون با آنها مواجه هستیم نوشته شده اند. عدم شفافیت، عدم رفتار دموکراتیک، و نخبه گرائی از همان قدم های اول مطرح بوده و تا به امروز ادامه پیدا کرده اند.

از گفتار برگزار کنندگان گردهمائی 10 آگوست اینطور برمیاید که از کلیه اعضای هییت مدیره های سابق برای حضور در این جلسه دعوت شده است. امیدواریم که در کنار بنیان گذاران، فعالان اجتماعی که از ابتدا با این نهاد همکاری داشته اند را نیز ببینیم. نسرین جوانفر و نیاز سلیمی دو تن از افرادی میباشند که در بوجود آوردن این نهاد از روز های اول تلاش کرده اند. دو مقاله ائی که چند روز قبل از برگزاری جلسه معرفی کنگره به عموم در نشریه شهروند به چاپ رسیده، و در دسترس میباشند توسط این دو نفر تهیه شده اند. البته دو مقاله نیز از محسن تقوی (9 نوامبر) و محمد تاجدولتی (7 نوامبر) از سایت حذف شده کنگره وجود دارند که میتوان از طریق سایت انجمن به آنها دسترسی داشت. نسرین در مقاله " برای تشکیل کنگره ایرانیان کانادا" از نداشتن نهادی که ما را متحد کند افسوس میخورد و امید زیاد به موفقیت این نهاد میبندد.

www.hambastegi.ca  647-748-5991   [facebook/hambastegi.hemayat]       [Let's talk ICC]      www.kikist.ca       No Deportations To Iran