August 31, 2017
با تشکر از شهرما  

ولی اگر دریابیم که فقط با گفتگو و زیر یک سقف جمع شدن میتوانیم افکار و اهداف نو و مشترک پیدا کنیم، دیگر این سئوالات را که برخاسته از شک، تردید، بی اعتمادی و ترس است مطرح نمیکنیم. اینرا در نظر داشته باشیم که مبارزه با مستبدین از ما مستبدی دیگر میسازد، در صورتیکه مبارزه با استبداد، حس عدالت خواهی و برابری طلبی را در ما نهادینه میکند.

با مهاجرت به کانادا به چه امکاناتی دست یافته ایم که برای رسیدن به هر هدفی که داریم بتوانیم به گونه ائی دیگر و موثر تر عمل نمائیم؟ واضح است که اگر هدفمان مبارزه با جمهوری اسلامی باشد بخواهیم از نهادی مانند کنگره به عنوان ابزاری در آن جهت استفاده کنیم. عده ائی چنین کردند. آیا جز تخریب این نهاد، بوجود آوردن تفرقه و بی اعتمادی در جامعه، کار دیگری هم انجام دادند؟ آیا این افراد ناخواسته در جهت منافع جمهوری اسلامی قدم برنداشتند؟ همچنین روشن است که اگر هدفمان فعالیت در جهت منافع جمهوری اسلامی باشد، باز میتوانیم چشم بر این نهاد داشته، تا از آن در جهت بازگشائی سفارت، مقابله با تحریم ها، بوجود آوردن تسهیلات بانکی، استفاده نمائیم. فرق این گروه با گروه دیگر در اینست که اگر هم موفق نگردند، باز تخریب این نهاد، از بین بردن اعتماد، و گسترش تفرقه در جامعه همانی میباشد که جمهوری اسلامی در پی آنست. این افراد بخوبی واقف هستند که قانونمندی، شفافیت، تفاهم، مشارکت، جوابگوئی و بخصوص گفتگو که امکان نقد و انتقاد را بوجود می آورد، بلای جان آنها بوده و به هر نحوی از آن میگریزند. اما مخالفین با رژیم، ظلم و استبداد، سانسور و خفقان، چرا به همان نحو عمل مینمایند؟ چگونه این افراد خود را برانداز میدانند ولی در حفظ نهادی به ناچیزی کنگره ایرانیان درمانده میگردند و خود در تخریب آن میکوشند؟ ترس آنها از قانونمندی، تفاهم، شفافیت، مشارکت و گفتگو برای چیست؟

به یاد آوریم که در گردهمائی  ژانویه کنگره ایرانیان که در رابطه با مراسم عاشورا و بزرگداشت خمینی میبود، چه کسانی از حضور در جلسه خودداری کردند. شاهد هستیم که در گردهمائی اخیر چه کسانی گفتگو را بیهوده میپندارند و در این جلسه شرکت نکردند. آنچه در این دو گردهمائی مشترک است، عدم حضور اعضای هییت مدیره ائی در گردهمائی اول است که امروز عنان کنگره را در اختیار دارند، و نه تنها در دوره زمامداری سه ساله خود جلسه گفتگوی آزادی را برگزار نمیکنند، حتی در برگزاری جلسات گفتگو توسط دیگران مانع بوجود میاورند. پس ما اگر چیزی برای گفتن داریم چرا باید از گفتگو بهراسیم؟ اگر ما اهل تفاهم و مشارکت هستیم چرا دست اتحاد و همبستگی بسوی دیگران نگشائیم؟ اگر ما قانونمند هستیم چرا برای اجرای قانون با تمام قوا مبارزه نمیکنیم؟

در پایان ضمن تشکر از این عزیز که باب گفتگو را آغاز نمود مایلم این مورد را یادآوری کنم. که جدا از آنچه در یک جلسه گفتگو در میان گذاشته میشود، و یا چه کسانی در این گفتگو ها شرکت میکنند، اصل و ماهییت، گفتگو است که در دراز مدت در افراد و جامعه تاثیر گذار میباشد. جلسات گفتگو فرصت های مناسبی برای اطلاع رسانی، افشاگری، مستند سازی، نقد و انتقاد میباشند. بی دلیل نیست که هییت مدیره کنونی تا به امروز نه تنها تا جای امکان از برگزاری این گونه جلسات دوری جسته، بلکه مانعی در فیلمبرداری از آنها توسط دیگران شده و حتی استفاده از بخش هائی از فیلم های سانسور شده خود را غیر ممکن ساخته است. جای بسی خوشنودی میباشد که نوید بوجود آمدن تغییراتی در این روند توسط یکی از اعضای هییت مدیره کنونی داده شده است.

از گردهمائی دهم آگوست، چنین عکس العمل و انتظاراتی را داشتم ولی نه به این سرعت و نه به این صورت. هییت مدیره کنگره ایرانیان با دو ماه تاخیر بالاخره به نامه بنیان گذاران پاسخ میدهد.  روز دوشنبه گذشته با آنها یک جلسه گفتگو برگزار میکند که در آن سعید حریری، مهرداد آرین نژاد، حسین زرشکیان و منوهر میثاقی شرکت میکنند. یکی از فعالان اجتماعی که این سری گفتگو ها را بی مورد میداند خود اولین کسی میگردد که پیرامون آن به گفتگو پردازد.

سرمقاله این نوشتار، یکی از سئوالاتی میباشد که این عزیز در متنی که در صفحه شخصی فیسبوکی خود به اشتراک گذاشته، مطرح کرده است. این فرد که از فعالان اجتماعی شناخته شده میباشد و در صداقتش جای تردیدی نیست، به اظهار نظر میپردازد، به گفتگو مینشیند، سئوال مطرح میکند، از یکی تعریف و به نقد و انتقاد دیگری میپردازد، از یکی تمجید و دیگری را محکوم میکند. و میپرسد که آیا " با اینها هم باید گفتگو کنیم؟ اینها را هم باید زیر یک سقف جمع کرد؟ با اینها هم باید منافع مشترک تعریف کرد؟"

ایکاش تمام سئوالات اینچنینی بود که میشد براحتی با یک آری به همه آنها جواب داد. آری، باید با کسانی که مخالف ما می اندیشند و عمل میکنند سر یک میز نشست و گفتگو کرد. آری، باید کسانی را زیر یک سقف جمع کرد که اگر عامل سومی وجود نداشته باشد هیچوقت قدمی به سوی یکدیگر برنمیدارند. آری، باید به دنبال آن باشیم که دریابیم منافع مشترک ما با مخالفین چیست و کجاست. ولی این "اینها" کیستند؟ اینها همانهائی میباشند که در جامعه ائی دموکراتیک هر کدام مانند ما حق رای دارند. اینها کسانی هستند که در جامعه ائی قانونمند حق نداریم به آنها اتهامات واهی، برچسب و توهین کنیم. اینها بال های دیگر کامیونیتی میباشند که بدون آنها نمیتوان پرواز کرد. البته زمانی میتوانیم به این سئوالات به این راحتی جواب آری دهیم، و به این افراد با هر گونه تفکر، مانند خود بنگریم که مهاجرت توانسته باشد ما را در نحوه تفکر جا به جا کرده باشد. و ارزش های واقعی دموکراسی که آزادی، برابری و برادری برای همه است را در ما نهادینه کرده باشد.

این عزیز در بخش دیگری از متن خود اینچنین بیان میکند: " اگر می خواستیم با این جماعت اتحاد داشته باشیم که خوب فرار از خانه پدری را به قرار در آن ترجیح نمی دادیم". آری، اگر میخواستیم به همان صورتی که افراد در خانه پدری با هم رفتار میکنند، رفتار کنیم، دیگر لازم نبود که هزینه و سختی های چنین مهاجرتی را بپذیریم. به کانادا، کشوری دموکراتیک آمده ایم که "نقطه جوش هایمان" از میان بروند. به کشوری آزاد پناه آورده ایم که آزادی را برای همه بخواهیم. به جامعه ای مداراگرا پیوسته ایم  که "خط قرمزهایمان" جا به جا شده، کم رنگتر شوند، و در نهایت از میان بروند. آمده ایم تا انسانیت در شعار را به انسانیت در کردار مبدل کنیم.

واضح مینماید که تا زمانی که توجه ما بر فرق ها و اختلافات منعکس شده باشد، اتحاد و همبستگی برایمان بی معنی بنمایند. تا زمانیکه هوش و حواس ما به پشت سر، به خانه پدری، به آنچه که از آن گریخته ایم، به آنچه که از دست داده ایم، متمرکز باشند، رنگ و بوی محیط جدیدی را که به آن دست یافته ایم حس نمیکنیم. در نمی یابیم که مهاجرت ما میتواند برای هدفی والاتر باشد. هدفی ورای آنچه که اگر در جای خود باقی میماندیم شاید که پی به وجود آن نمی بردیم. آری، تا زمانیکه فکر و ذکر ما تخریب یکدیگر باشد، تا زمانیکه چیز نوئی برای گفتن نداشته باشیم، تا زمانیکه هدف مشترکی پیدا نکنیم، زیر یک سقف جمع شدن و گفتگو کردن شاید به نظر بی معنی آید.

ویدئو های گردهمائی 10 آگوست 2017 - "ده سال بعد" - گفتگو با بنیان گذاران کنگره ایرانیان