September 07, 2017
با تشکر از شهرما  

فعالیت ها به آنچه در ایران میگذرد و یا آنچه با ایران مربوط میگردند خلاصه و متمرکز شده اند. بسیاری از مطالب به اشتراک گذاشته شده در صفحه فیسبوکی کنگره در رابطه با ایران میباشند. اکثر بیانیه ها و یا نامه نگاری ها، جنبه اعتراضی داشته و خطاب به دولتمردان، افراد سرشناس و یا نشریاتی میباشند که در رابطه با ایران و ایرانیان برخوردهائی داشته اند که مورد قبول ما نبوده اند.

البته به علت عدم آگاهی و توجه به این پدیده، آن بخش از کامیونیتی که توجه اش به جامعه کانادائی میباشد این نحوه عمل را بیشتر در رابطه با جمهوری اسلامی و همسو با منافع آن میبیند. جای تعجب نباید باشد که عده ائی نیز از این پدیده بهره گرفته و در جهت منافع خود که همسو با منافع رژیم میباشند از آب گل آلود ماهی بگیرند. و یا اینکه کهنه کاران شناخته شده ائی نیز، با پشتیبانی، تحت تاثیر و سپر بلا قرار دادن این جوانان، در راستای اهداف خویش فعالیت نمایند. غافل از آنکه در دراز مدت این نحوه عمل جز به حاشیه کشاندن و بی تاثیر کردن جامعه ایرانی در کانادا حاصل دیگری نخواهد داشت.

با چنین پدیده ائی چه میتوان کرد و راه حل چیست؟ هر روز بر تعداد این جوانان افزوده و از تعداد فعالین قدیمی به دلایل مختلف، خستگی، ناامیدی، سرخوردگی و یا بالارفتن سن کمتر میشود. جوانان نسل دوم و سومی که در کانادا به دنیا آمده و پرورش یافته اند نیز یا به چنین مواردی علاقه ائی نداشته و یا اینکه بطور کل وابستگی های خود به کامیونیتی را از دست داده اند. کنگره ایرانیان تنها نهادی میباشد که از این نظر میتوانست کمکی برای ادغام فکری تازه واردین، آشنائی و مرتبط کردن آنها با جامعه بزرگتر باشد. که آنهم در اثر عدم شکل گیری لازم و مناسب درده سال وجودیت خود، به سازمانی مبدل شده که به سادگی تحت تسلط این و آن در آمده و ابزار گونه از آن استفاده میگردد.

در گردهمائی ده آگوست که به بهانه نامه اعتراضی بنیان گذاران به نحوه عمل هییت مدیره کنونی کنگره برگزار شد، و به نحوی شرکت کنندگان به بررسی کارنامه ده ساله این نهاد پرداختند، چه گفته شد؟ و از گفتگو های انجام شده چه راه حل هائی را میتوان نتیجه گیری کرد؟ گفتگو، گفتگو و باز هم گفتگو. این چیزی بود که هم بنیانگذاران و هم حضار بر آن بیشترین تاکید را داشتند. گفتگو در رابطه با مشکلات کامیونیتی و پیدا کردن راه حل برای آنها، پر اهمیت میباشد. گفتگو در رابطه با مشکلات کنگره و تلاش برای رفع آنها نیز، جایگاه خود را دارد. شاید هم تمرین دموکراسی از طریق گفتگو در دراز مدت، خود راه حلی برای حل مشکلات دیگر باشد. ولی آنچه که نباید از مد نظر دور بماند شناسائی و آشنائی با اهدافی والاتر بصورت فردی و جمعی در جامعه ائی که به آن پیوسته ایم میباشد. برای ما گریختگان از استبداد، بی قانونی و بی عدالتی چه هدفی، واقعی تر و بالاتر از آنکه با جامعه بزرگتر ارتباط برقرار کنیم و در مبارزات اجتماعی با جوامع دیگر همراه شویم، وجود دارد؟ شاید لازم باشد که اندکی نگاه خود را از دیروز به فردا، از آنجا به اینجا، از اختلافات به وجه مشترک ها، و از مشکلات به راه حل ها معطوف کنیم. شاید وقت آن رسیده که به سراغ ایرانیانی رویم که بصورت فردی توانسته اند جائی برای خود در جامعه بزرگتر پیدا کرده، و به گفتگو با آنها بنشینیم. ما نیزهمچو آنها برای بهبودی جامعه ائی که به آن پناه آورده ایم تلاش کنیم. در جهت آرمان های والاتر مبارزه کرده و از این طریق خود را از سردرگمی، عدم تعلق، بیگانگی، غربت و لامکانی و لازمانی ناشی از مهاجرت برهانیم. به حق که هر چه در باره آزادی دموکراسی، عدالت، برابری و برداری گفتگو کنیم، باز کم است.

" سنگینی فضا، غربت وعدم تعلق. کنده شده از ریشه، معلق در فضا و گم کرده مختصات ذهنی. یه جور سرگیجه تهوع آور دائمی بین لامکان و لا زمان #مهاجرت". این کامنت یکی از دوستان فیسبوکی میباشد که تا به حال ملاقاتش نکرده ام و در نتیجه هیچوقت سعادت گفتگوی حضوری با او را نداشته ام. این جمله او و آنهم در روز تولدش را به عنوان هدیه ائی به خود تلقی میکنم. چون به بهترین وجه آنچه را که میخواهم در این مقاله که بخش دوم و در ادامه مقاله هفته پیش است را مطرح کنم، بیان میکند.

جوانانی را بنگریم که بعد از انقلاب به دنیا آمده اند. در ایران پرورش یافته اند. و امروز نسل دوم مهاجرین ایرانی را تشکیل میدهند که در دهه اخیر راهی کانادا و کشور های دیگر شده اند. به دلایلی همچو تعداد قابل توجه ایرانیان، سیاست دولت در قبال تنوع فرهنگی و ماهییت مهاجر پذیری این کشور، فرق های بسیاری میان کانادا و کشور های دیگر وجود دارند. ولی میتوان این تصور را داشت که در کل، آنچه بر این جوانان میرود کم و بیش به هر کشوری که مهاجرت کرده اند همسان باشد. این جوانان که اکثرن دانشجو بوده و بعضی از آنها در اینجا به تحصیلات خود ادامه میدهند، بصورت قابل توجهی به مسائل سیاسی ایران توجه دارند. اگر به صفحات فیسبوکی آنها مراجعه کنیم در رابطه با آنچه در اینجا میگذرد کمتر اثری میبینیم. بسیاری از آنها رابطه خود با دوستانشان را در ایران حفظ کرده و گفتگوهایشان به نحوی میباشند که انگاری همگی در یک محیط زندگی میکنند. مشکل میتوان تشخیص داد که کدام یک در ایران و کدام در خارج از ایران بسر میبرد. از این رو آزادی و دموکراسی که در این محیط وجود دارد تغییر آنچنانی در نحوه گفتار و تفکر آنها بوجود نیاورده است . مگر اینکه براحتی و در کمال آزادی نظرات خود را که بصورت غیر مستقیم تائیدیست بر آنچه که رژیم در ایران و منطقه انجام میدهد، ارائه دهند. این سئوال پیش میاید که دلیل اصلی که این عزیزان، وطن، خانواده و دوستان را ترک کرده و سختی های مهاجرت را پذیرفته اند چیست. براحتی به ایران مسافرت میکنند. در بازگشائی سفارت و رفع تحریم ها در تلاشند. و تا جائی پیش میروند که چهره ائی که از عوامل رژیم و سپاه و آنچه در منطقه میگذرد نشان میدهند، باعث حیرت و شگفتی دیگران میگردد.

در ضمن در دهه گذشته کمتر کسانی را دیده ایم که بصورت پناهجو، و آنهم سیاسی به کانادا وارد شده باشند. اگر هم بوده اند تعداد کمی از آنها در فعالیت های اجتماعی حتی علیه رژیم شرکت دارند. در مقاله هفته پیش نیز به یکی از آنها اشاره نمودیم که چگونه گفتگو و زیر یک سقف جمع شدن با آنهائی را که مخالف او می اندیشند را بیهوده میداند.

آیا همه این علائم نشان از سردرگمی قشری از کامیونیتی که دوست عزیز ما در ابتدای این مقاله بیان میکند، نیست؟ این افراد اگر هم در فعالیت های اجتماعی در کانادا شرکت ننمایند باز هم در تشکل و گرایشات جمعی کامیونیتی بی تاثیر نمیباشند. ولی زمانی که بعضی از آنها به فعالیت های جمعی، بخصوص بخشی که به کامیونیتی مربوط میشود وارد میشوند، و مسئولیت هائی را نیز به عهده میگیرند، وضعیت روحی، نحوه تفکر و گرایشات آنها اهمیت قابل توجهی به خود میگیرند. این همان چیزی میباشد که در سه سال اخیر درکنگره ایرانیان شاهد آن هستیم.

فیلم های گردهمائی 10 آگوست- "ده سال بعد" - گفتگو با بنیان گذاران کنگره ایرانیان

پرسش و پاسخ

ویدئو محسن خانیکی یکی از برگزارکنندگان گردهمائی ده سپتامبر در مقابل وزارت امورخارجه در تورنتو با سی بی سی

گردهمائی ده سپتامبر در مقابل وزارت امورخارجه در تورنتو

مصاحبه بی بی سی با دلشاد امامی           پست اشتراکی مهدی صمدیان (وداع یک سپاهی)