September 21, 2017
با تشکر از شهرما  

اهمیت بیشتر دادن به تشکل ها تا به هدف مشترک، میتواند یکی از جواب ها برای این سئوال باشد. بطور مثال اگر برگزارکنندگان این جلسه در پوستر های خود کمتر به هویت خویش اهمیت میدادند، و تا جائی پیش میرفتند که اصلن از خود نامی نمیبردند، بی شک تعداد بیشتری افراد با عقاید گوناگون در این جلسه حضور می یافتند. به هر حال برگزاری این جلسه و گفتگو های به عمل آمده نشان از تغییر در نحوه تفکر و عمل است. باشد که در روز مراسم امسال نیز شاهد تغییرات مثبت مشابهی باشیم.

یکی از اعضای هییت مدیره کنونی امسال که در پی بوجود آوردن شفافیت، فراگیری و دموکراسی بیشتر در این نهاد میباشد، بعد از هفته ها تلاش هییت مدیره را قانع کرده است که در روز پنج شنبه همین هفته ساعت هفت بعد از ظهر در سیویک سنتر نورت یورک جلسه گفتگوئی را برگزار کند. در شرح موضوع این جلسه چنین آمده است: " هیات مدیره‌ی کنگره‌ی ایرانیان کانادا در حال تحقیق برای امکان‌سنجی پروژه‌ی جدیدِ جلسات گفتگو میان اعضای جامعه در مورد موضوعات و مشکلات جامعه و هم‌فکری برای یافتن راه‌حل‌های نو و خلاقانه برای آنهاست و جلسه‌ای مقدماتی برای شنیدن نظرات شما در مورد اهمیت و شکل این پروژه ترتیب داده است." از همه افراد کامیونیتی دعوت شده است که با حضور در این جلسه در تصمیم گیری، در نحوه برگزاری و محتوای این گونه جلسات مشارکت کنند. مطمئنن استقبال از این جلسه میتواند در بقا و کیفیت آن تاثیر فراوان داشته باشد. شاید هم بتوان با برداشت از گفتگوهای به عمل آمده در این جلسه، آئین نامه برگزاری این گونه جلسات را تهیه نمود. آنرا معیاری برای جلسات گفتگو به رسمیت شناخت و هر گونه تخطی از آن به عنوان قصور از ضوابط به حساب آورد. "گفت و شنید" یکی از تنها و قدیمیترین فعالیت ها در رابطه با گفتگو پیرامون موضوعات روز کامیونیتی بوده که در مدت سه سال وجودیت خود تعداد بیست و هفت جلسه برگزار کرده است. از این طریق تجربیاتی را به دست آورده که شاید بتوان در جلسات گفتگوی کنگره از آنها بهره گرفت. متاسفانه این جلسات نیز از زمان به اقتدار رسیدن هییت مدیره کنونی قطع شده اند.

یکی از پدیده های نو که در تظاهرات اخیر در مقابل دفتر وزیر امور خارجه در تورنتو شاهد آن بودیم، وارد صحنه شدن تعدادی از جوانان کامیونیتی میباشد که اکثرن نا شناخته میباشند. در گزارش یکی از نشریات فارسی زبان، نام پنج نفر به عنوان برگزار کننده این تظاهرات برده شده که جز یکی از آنها مابقی نا آشنا مینمایند. البته نحوه عمل این نشریه در این رابطه خارج از مرام همیشگی آن میباشد. به نظر میاید که به علت حضور رئیس، نایب رئیس و سرپرست کمیته سیاست گذاری در این تظاهرات، و پخش اخبار آن در سایت کنگره، اینچنین در اذهان عمومی شکل گرفته که این نهاد این تظاهرات را برقرار کرده است. به نظر میاید که نشریه مذبور برای تغییر اذهان عمومی عزم به انتشار نام برگزار کنندگان کرده است.

یکی از گزارش های تهیه شده از این تظاهرات توسط سازمان تازه تاسیسی صورت گرفته که انگاری کار خود را از اوائل امسال آغاز کرده است. بطور واضح مشخص نیست که این سازمان رسانه ائی و یا تبلیغاتی عمل میکند. در پایان این گزارش تصویری جانبدارانه، از یکی از سوپرمارکت های تازه تاسیس ایرانی به عنوان اسپانسر نام برده شده است. بیشک این نحوه عمل و مخلوط کردن عقاید سیاسی شخصی، با مشاغل افراد، سوء تفاهماتی را بوجود خواهد آورد که در جهت منافع هیچکس نیست. با این امید که مبتکر جوان این رسانه و یا شرکت تبلیغاتی، قبل از آنکه لطمات بیشتری به خود و دیگران وارد کند در پی پیدا کردن راه حل هائی در این رابطه باشد.

مقاله این هفته را با جمله پایانی مقاله هفته قبل آغاز میکنم:        " ترس ما میبایست بیشتر از تاثیر پذیری از فرهنگ جمهوری اسلامی باشد تا فعالیت های فرهنگی حامیان آن." کلمه جمهوری اسلامی آنچنان در اذهان عمومی بار منفی به خود گرفته است که به هر نحوی اگر در جمله ائی قرار گیرد که کسی خود را مخاطب آن حس کند، نسبت به آن عکس العمل شدید نشان خواهد داد. انگاری این همان چیزی میباشد که هفته گذشته صورت گرفته است. یکی از حامیان نشریه ائی که در مقاله هفته پیش در باره آن گفتگو به عمل آمد، به غلط این برداشت را داشته که اینجانب دست اندرکاران جدید آنرا مرتبط با جمهوری اسلامی میدانم. ایشان به خشم آمده و تهدید به قطع آگهی های خود مینماید. جالب آنکه در سال 2015 عده ائی با ارسال نامه ائی با بیش از صد امضاء به همان نشریه من را عامل جمهوری اسلامی معرفی کرده و خواهان عدم چاپ مقالاتم شده بودند.

آیا تا به حال به فرهنگ جا افتاده جمهوری اسلامی در رفتار ها در چهل سال گذشته توجه کرده ایم؟ آنرا چگونه تعریف میکنیم؟ عدم شفافیت، عدم قانونمندی، عدم تقبل یکدیگر، سانسور، عدم جوابگوئی، عدم اعتماد، عدم احترام، برچسب زدن، اتهامات دروغین، خشم و تهدید، زورگوئی، گردن کلفتی، آیا خصوصیاتی نیستند که در چهل سال گذشته چه در داخل و چه در خارج در میان ما ایرانیان گسترش یافته اند؟ چرا زمانی که تغییرات اساسی در نشریه ائی صورت میگیرند خوانندگان نباید با عاملین آن آشنائی پیدا کنند؟ آیا درخواست شناسنامه یک نشریه تقاضائی نابجائی میباشد؟ آیا تغییر مدیران مسئول کم اهمیت تر از طراحی، قطع و رنگ و کیفیت کاغذ یک نشریه میباشد؟ چرا اصلن آجر اول باید کج گذاشته شود که کار به اینجا رسد؟ البته با ساختار فعلی رسانه های کامیونیتی جای تعجب نیست که صاحبان آگهی بخواهند حکم فرمائی کنند، مدیران مسئول تابعیت، و خوانندگان نادیده گرفته شوند. شاید هم به همین دلیل است که آنهائی که در جهت منافع جمعی قلم میزنند اینچنین نادرند.  

و اما این هفته در کامیونیتی چه خبر؟ جلسه  گفتگو در رابطه با مقابله با فعالیت های فرهنگی جمهوری اسلامی در تورنتو چند روز پیش برگزار شد. اولین جلسه گفتگوی امسال کنگره نیز در پیش است. در ضمن این روز ها شاهد وارد صحنه شدن سازمانی شده ایم که هنوز مشخص نیست که یک رسانه است و یا یک شرکت تبلیغائی.

همانطور که قبلن اعلام شده بود جلسه "مقابله با فعالیت های فرهنگی و مذهبی  جمهوری اسلامی در تورنتو" روز شنبه گذشته در سیویک سنتر نورت یورک برگزار گردید. در این جلسه حدود چهل و پنج نفر شرکت داشتند. مانند  بسیاری از جلسات گفتگو در این جلسه نیز عده ائی موضوع اصلی را نادیده گرفته، به کلی گوئی و یا مواردی دیگر پرداختند. از کلیه جلسه توسط برگزارکنندگان فیلمبرداری صورت گرفت. که شاید تاخیر در به اشتراک گذاشتن آنها به علت گفتگوهائی باشد که در رابطه با تدارک نحوه مقابله با مراسم احتمالی عاشورای امسال صورت گرفته است.

علت عدم بوجود آمدن جبهه متحد در میان مخالفین یکی از سئوالاتی بود که یکی از سخنرانان آنرا چندین بار تکرار کرد. ولی به علت خارج از موضوع جلسه بودن، امکان گفتگو در باره آن بوجود نیامد. این یکی از موضوعاتی میباشد که اگر در باره آن گفتگوی جدی به عمل آید و نتایجی حاصل شود، چه بسا که بسیاری از سردرگمی و سوء تفاهمات از میان خواهند رفت. موافق و مخالف باید تا به حال به این نتیجه رسیده باشند که تفرقه جز لطمه زدن به تک تک افراد جامعه حاصل دیگری ندارد.