November 08, 2017
با تشکر از شهرما  

باشد که ویدئو های جلسه اخیر هر چه سریعتر در اختیار همگان قرار گیرند. مجید جوهری، نماینده فدرال از ریچموندهیل، و بیژن احمدی، رئیس کنگره، با مشاهده آنها تغییر عقیده داده، و در جلسه ای که در نوع خود در تاریخ چهل ساله حضور ما در کانادا بی سابقه میباشد، شرکت کنند. گرچه حضور چهار نماینده پارلمانی، و پنج تن از روسای سابق و فعلی کنگره زیر یک سقف و در کنارهم، از اهمیت بالائی برخوردار است، ولی نباید انتظار داشت که در مدت کوتاه سه ساعت بتوان آنطور که باید به گفتگو و پرسش و پاسخ پرداخت. اما لازم میبود که چنین آغاز کنیم که بصورت سمبلیک هم که شده، باور به گفتگو برای رفع کدورت و سوء تفاهمات را مشترکن اعلام و به اثبات رسانیم. باشد که از این طریق دریابیم که تا زمانیکه میان نمایندگان، رهبران، افراد سرشناس، و رسانه ها، تفاهم و همکاری نباشد، امکان هم صدائی و یکپارچگی در کامیونیتی وجود نخواهد داشت.

آری تا آخرین لحظه باید امیدوار بود و باید که هر آنچه در توان داریم به کار گیریم که این روز تاریخی ناکامل برگزار نگردد. مهم نیست که در این جلسه چه گفته میشود. چه کسی محکوم و خاطی میگردد. و یا چه کسی سربلند از جلسه خارج میشود. که هدف به محاکمه کشیدن این و آن نیست و نباید باشد. که اگر خواست برگزارکنندگان این میبود و باشد، به همان وجه قابل نکوهش است که غیبت هر کدام از این عزیزان قابل سرزنش.

همچو دلشاد امامی، یکی از پنلیست های گردهمائی اخیر کنگره، که از خود بیوگرافی ارائه نمیدهد، خود را یک شهروند معرفی میکند، و خط بطلانی بر القابی همچو، دکتر و مهندس و وزیر و وکیل میکشد، من نیز به عنوان فردی که جز اطلاع رسانی سهمی در برگزاری این گردهمائی نداشته ام، مطمئن هستم که اگر همه دعوت شدگان در این گردهمائی حضور یابند، این جلسه آغازی نو برای کامیونیتی خواهد بود. آری حضور من و شما و هر چه افراد بیشتر هم در این گردهمائی میتواند نشانی از تمایل ما برای بوجود آوردن جامعه ائی نمونه و دموکراتیک باشد .

- آری امکان پذیر است که بتوانیم جامعه ائی بوجود آوریم، که عوامل، هوادار، مخالف و برانداز، با باورهای مغایر و متفاوت، بدون آنکه از یکدیگر وحشت داشته باشند، و یا مجبور باشند و لازم ببینند، که با نقابی بر چهره، با نام های مستعار، و یا با جلوه دادن دروغین اهداف، بتوانند هر کدام بصورت سازنده و انسانی در جهت باور های خویش بکوشند.
- آری امکان پذیر است که با نزدیک شدن به ماهییت و روحیه آزاده و آزادی خواهی محیطی که در آن زندگی میکنیم، ساختار ها را به نحوی شکل دهیم که نیرو هایمان یکدیگر را خنثی نکنند.
- آری امکان پذیر است که روابطمان را آنچنان متمددانه و انسانی کنیم که نیازی به نظرسنجی های کاذب، انتخابات مهندسی شده، شعار های دروغین نباشد. و پیشرفت هر فرد و هر گروه به میزان تلاش، ارجحیت های واقعی، و حقانیت باورهایشان باشد.
- آری امکان پذیر است که روزی دریابیم که ما نیز در ساختن پروژه مشترک کانادا میتوانیم سهم بزرگی داشته باشیم. که ما هم با به کنار گذاشتن اختلافات سطحی و کودکانه، میتوانیم اتحاد و همبستگی را بوجود آوریم که الگوئی برای کامیونیتی های دیگر باشد.
- آری این خواب و خیال نیست که با متحد کردن کامیونیتی های دیگر میتوان تغییراتی اساسی در ساختار حکومتی کانادا بوجود آورد. تغییراتی که کانادا را در مسندی قرار دهد که در سیاست های جهانی نقش عمده ای بازی کند که کمکی برای ستمدیدگان تک تک کشور های ما باشد. این اگر خواب و خیالی بیش نباشد، باز ارزش آنرا دارد که برایش بکوشیم.

برای آنهائیکه طپش قلبشان با طپش کامیونیتی همگام شده است، به مشام رسیدن نسیمی که رنگ و بوئی دگر دارد، بخوبی حس میشود. نسیمی که به نظر نو و تازه مینماید، ولی در واقع حاصل چهل سال تلاشی میباشد که در ظاهر جز تلاطم و تنش نبوده است. ولی مگر نه اینکه نه ماه بارداری با همه تحمل ها و سختی ها، پایانش تولدی دیگر است. مگر نه اینکه پایان شب سیه سپید است. خوش به حال او که هر قدم برایش مقصد و مقصود است. برای چو اوئی، دید و دیدن و دیدنی، یکیست. ره و رهرو و رفتن، وهم و خیالی بیش نبوده و همه رسیدن است. همانطور که از هر ذره و هر لحظه اش هستی میتراود، همانگونه که ابر و باد و مه و خورشید و فلکش دست در دست یکدیگر در کارند، باید امیدوار باشیم که من و تو هم روزی ما شویم. بیگانه ائی وجود نداشته باشد که من من، و یا من و تو کنیم.

فرح طاهری از همکاران نشریه شهروند در سوشیال مدیا از همزمان شدن برنامه ها گله میکند، و نیاز سازماندهی، برنامه ریزی، زمانبندی، و توجه به تاریخ اجرای برنامه هائی که از مدت ها قبل اعلام شده اند را لازم میبیند. در جواب، تایاز فخری، یکی از اعضای هییت مدیره، آرزوی داشتن تقویم جامعی را میکند که تاریخ اجرای برنامه های کامیونیتی را به نمایش در آورد. ایمان کمالی سروستانی، یکی از فعالان اجتماعی که با بوجود آوردن صفحه باهمستان در فیسبوک به گفتگو های کامیونیتی مرکزیتی داده است، به فکر میافتند که چنین تقویمی را بوجود آورد. این خبر امروز جای خود را در این مقاله پیدا کرده و در این نشریه به اطلاع همگان میرسد. واقعن چه زیباست اگر میتوانستیم به همین سادگی از مشکلات بگوئیم، به دادن پیشنهاد بپردازیم، به دنبال راه حل برای آنها باشیم، از یکدیگر کمک گرفته و آنرا به اجرا در آوریم.

راستی چرا این تقویم را به صورت صفحه ائی که هر هفته در کلیه نشریات به چاپ میرسند بوجود نیاوریم. وبسایتی که اطلاعات بیشتری از هر کدام از برنامه ها در اختیارمان بگذارد. صفحه فیسبوکی که برنامه های هر روز را اعلام کند. و چرا هر کدام از ما نباید عاملی برای نشر اطلاعات گردیم. و چه محیطی مناسب تر از کمیته فرهنگی کنگره ایرانیان که با تهیه تدارکات و بوجود آوردن تسهیلات یک چنین پروژه ائی را میتواند به اجرا در آورد.

تا زمانی که صلح، صفا، صمیمیت و صداقت وجود نداشته باشد، بی شک چنین نخواهد شد. آجری بر آجر دیگر نمی ایستد و آب از آب تکان نخواهد خورد. متاسفانه جای خالی این عوامل در کنگره، و کامیونیتی، بخوبی حس میشود. برخورد گزینه ائی هییت مدیره کنگره در حمایت و اطلاع رسانی از برنامه ها نشانی از آن میباشد. بطور مثال در گردهمائی روز یکشنیه گذشته، زمانی که یکی از حضار از رئیس کنگره میپرسد چرا گردهمائی با حضور نمایندگان پارلمانی برگزار نمیشود تا افراد بتوانند توقعات و انتظارات خود را مستقیمن به اطلاع آنها برسانند، ایشان کلمه ای از گردهمائی هفته آینده بر زبان نمی آورد. در عوض اظهار میدارد که سعی در بوجود آوردن این گردهمائی کرده اند ولی با عدم استقبال نمایندگان روبرو شده اند. چرا نمایندگان ایرانی ما دعوت کنگره را رد میکنند ولی حاضرند در گردهمائی که یکشنیه همین هفته، 12 نوامبر که توسط تعدادی از اعضای عادی کنگره برگزار میشود شرکت کنند. چرا تنها نماینده ائی که این دعوت را رد کرده است همانی میباشد که در جلسه نمایشی اخیر، توسط رئیس کنگره و اکثر پنلیست ها مورد تعریف و تمجید قرار میگیرد؟ دلیل این اختلافات، تضاد ها، و نتیجه این رودرروئی ها چیست و ما را به کجا خواهند برد؟

گزارش پرشین میرور از جلسه 5 نوامبر - ویدئو

مصاحبه تایاز فخری با رامین جهانبگلو