December 07, 2017
با تشکر از شهرما  

علی احساسی به جوی که از آن آمده ایم اشاره میکند که زور گوئی و شعار دادن در آن زیاد بوده و میبایست آنرا فراموش کرده، آن رفتار ها را کنار گذاشته تا بتوانیم با هم همکاری داشته باشیم. به روابط میان کانادا و ایران اشاره میکند که در هیچ زمانی خوب نبوده و هیچوقت هم خوب نخواهد شد، چون ارزش های دو دولت متفاوت میباشند. ایشان تاثیر گذاری کنگره در جامعه را در صورتی امکان پذیر میداند که اولویت و نیاز های واقعی در نظر گرفته شوند، کارهای ارزنده انجام گیرند و همبستگی وجود داشته باشد. او میگوید که مشکلات حقوق بشری در ایران را نمیتوان نادیده گرفت. کنگره باید به دنبال شناسائی استعداد ها باشد که هم در جهت منافع کامیونیتی و هم در جهت منافع جامعه بزرگتر است. این هم که سعی میشود هییت مدیره هم رنگ و همفکر باشند پایه و اساسی ندارد. تا جای امکان هم میبایست از بحث و جدل و رودرروئی ها با خودمان دوری کنیم.

امیر خدیر بعد از مطرح کردن دو نحوه تاثیر گذاری بر سیستم حکومتی، قدرت و مشارک، اضافه میکند که تمام نمایندگان ایرانی از طریق مشارکت وارد سیستم حکومتی کانادا شده اند و نه از طریق توانائی های مالی و یا ارتباطشان با دولتمردان.  تاکید میکند که باید در نظر داشته باشیم که کسانی که موافق با برقراری روابط دیپلماتیک میان کانادا و ایران هستند از عوامل جمهوری اسلامی نبوده و آنهائی که مخالف آن هستند از عوامل اسرائیل نیستند. و در اینکه بتوانیم بر سر بازگشائی سفارت به توافق برسیم جای تردید بسیار است. این را هم در نظر داشته باشیم که دولت ایران برای هیچکدام از ما ایرانیان چه در داخل و چه در خارج اهمیتی قائل نیست. در رابطه با کنگره ایرانیان میگوید که به دلیل پیچیدگی و اختلاف نظر های سیاسی کامیونیتی این نهاد نمیتواند نمایندگی آنرا به عهده داشته باشد. در بهترین شرایط میتواند سخنگوی واقعی ایرانیان در کانادا باشد. به وابستگی اش به سازمان مجاهدین خلق اشاره کرده و از تلاش هایش برای دفاع از حقوق زهرا کاظمی که در ایران شکنجه و به قتل رسید و پسرش که در مونترال زندگی میکند میگوید. و همچنین از اعتصاب غذای سه روزه اش درحمایت از هما هودفر که او نیز در ایران با مشکلاتی روبرو شده بود میگوید.

رضا مریدی با خنده ولی خیلی مصمم میگوید که ما ایرانی زاده شده ایم و کسی نمیتواند آنرا از ما بگیرد ولی کانادائی بودن را باید به دست آوریم. تاکید میکند که منافع جمهوری اسلامی و منافع کانادا بسیار متفاوت میباشند. ما میبایست از دولت ایران بخواهیم که خدمات کنسولی را برای ما ایرانی-کانادائی ها و خانوادهایمان فراهم کند. در رابطه با کنگره میگوید که زمانی که این نهاد بوجود آمد نه برای نمایندگی بلکه برای سخنگو بودن و رفع مشکلات ایرانیان در استان انتاریو بوده است. کنگره نهادی نیست که بخواهد جمهور اسلامی را براندازد و یا اینکه آنرا در خارج تحمیل کند. موارد حقوق بشری از منافع ایرانیان در کانادا بوده و میبایست از آن حمایت کند. بخصوص در گفتگو ها برای بازگشائی سفارت موارد حقوق بشری میبایست در نظر گرفته شوند. گریختن از ایران را نقطه مشترک همه ما میداند و اظهار میدارد که اتحاد این نیست که همگی در همه موارد اتفاق نظر داشته باشیم. جمع آوری امضاء و زیر فشار گذاشتن دولت کانادا را حرکت نسنجیده ائی دانسته و بر این باور است که زمانی که منافع کانادا به میان میایند بیشک همگی ما توافق نظر داریم.

کلیه ویدئو های گردهمائی 12 نوامبر در سایت انجمن قابل دسترس میباشند.

آیا میتوان این برداشت را داشت که در سیاست نیز پیشگیری بهتر از درمان است. با مشاهده تلاشی که در دو سال گذشته در بازگشائی سفارت و برقراری روابط دیپلماتیک، و اخیرن اعتراض به اهانت سناتور لیندا فرام صورت گرفته، و نتایج به دست آمده، میتوان گفت که شاید اگر اتحاد، همبستگی و همصدائی بیشتری در کامیونیتی وجود داشت، این قبیل موارد کمتر پیش میامدند. و یا اینکه وقایع بصورت دیگری شکل میگرفتند و خواسته های ما بیشتر در نظر گرفته میشدند. و لازم نمیبود که برای بصورت عادی برگرداندن آنها این همه تلاش کرده که آن نیز عوارض خود را به همراه دارد. امیر خدیر، نماینده پارلمانی حوزه مرثیه در استان کبک، در سخنان اخیر خود در گردهمائی 12 نوامبر، دو نحوه تاثیر گذاری بر سیستم حکومتی را که یکی از طریق لابیگری و قدرت که معمولن توسط اقلیتی صورت میگیرد، و دیگری که با حضور و مشارکت جمعی در فعالیت های اجتماعی میباشد را مطرح میکند. متاسفانه به نظر میاید که درچهل سال حضور ما در کانادا، درهیچکدام از آنها، آنطور که باید و شاید عمل نکرده ایم. اگر موفق شده ایم که امروز چهار نماینده در سیستم حکومتی داشته باشیم، انصافن میبایست آنرا بیشتر مدیون، تلاش و لیاقت خود آنها بدانیم. اگر تعارف را به کنار بگذاریم و بخواهیم حقیقت را بر زبان آوریم چه بسا که در مواقعی با رفتارهای نا بجای خود موانعی هم بر سر راه آنها بوجود آورده ایم.

کافیست که به گردهمائی 5 نوامبر کنگره ایران بنگریم که چگونه این نهاد تریبون را فراهم میکند تا در غیاب سیاستمداران به انتقاد از مخالفین و قدردانی از موافقین خود بپردازد. و ما نیز آگاهانه و یا تحت تاثیر تصور غلطی که آنها فقط نماینده ما ایرانیان، و آنهم یک گرایش خاص بوده، به تعیین تکلیف (*)، و در مواردی نیز تا حد باجگیری و اخاذی، بخاطر رائی که به آنها داده ایم پیش میرویم. از یاد میبریم که ما ایرانیان اقلیتی در جامعه بزرگتر بوده و آنها نمایندگان همه ساکنین حوزه خود میباشند. که در درجه اول میبایست منافع کانادا را در نظر بگیرند و به نحوی عمل نمایند که در اذهان عمومی این برداشت بوجود نیاید که ما ایرانیان خود را در جامعه بزرگتر مهمان و یا بیگانه میدانیم.

گردهمائی 12 نوامبر برای اولین بار این فرصت را فراهم آورد که بتوانیم با مطرح کردن سئوالات خود آشنائی بیشتری از سیاستمداران ایرانی پیدا کرده و پیام خود را به آنها بدهیم. با این امید که باور بیشتری پیدا کرده باشیم که با هر گونه نحوه تفکری، منافع مشترکی وجود دارند که با متمرکز کردن توجه به آنها، و منسجم کردن نیرو و فعالیت ها در آن مسیر، میتوانیم حس تعلق به کامیونیتی را تقویت نمائیم. متاسفانه عدم مشارکت جناحی، که رهبری آنرا کنگره ایرانیان به عهده گرفته است، کامیونیتی را در موقعیتی قرار داده که در منافع فرد، گروه و گرایش خاصی نیست. در این مواقع است که به نقش و وظیفه حساس کنگره که وصل کردن و نه فصل کردن است پی میبریم. که در این مورد نیز هر سه سیاستمدار حاضر در گردهمائی اتفاق نظر کامل داشتند. آنها با تاکید به حل مشکلات از طریق گفتگو و لزوم ادامه برگزاری اینگونه جلسات، پیام خود را به همه بخصوص به کنگره ایرانیان که وظیفه برگزاری اینگونه جلسات را باید به عهده بگیرد، دادند. چه بهتر میبود که قبل از تصمیم گیری در رابطه با بارگشائی سفارت آنرا از طریق جلسات گفتگو با کامیونیتی در میان میگذاشتند.

در جواب یکی از سئوالات برگزار کنندگان، هر سه نماینده، رضا مریدی، علی احسای و امیر خدیرتوافق نظر داشتند که میان منافع کامیونیتی و منافع جامعه بزرگتر نمیتواند تضاد و مغایرتی وجود داشته باشد. رضا مریدی فراتر رفته و اظهار میدارد توقعاتی که میتوانند در تضاد با منافع کانادا باشند بیجا و بی موردند.

ویدئو های کامل گردهمائی 12 نوامبر 2017

ویدئو سانسور شده گردهمائی 5 نوامبر 2017

تعیین تکلیف * - سخنان دلشاد امامی در گردهمائی 5 نوامبر دقیقه 46:30