December 28, 2017
با تشکر از شهرما  

جای بسی خوشنودیست که اینبار هییت مدیره قانونمند عمل میکند. به عکس سال گذشته که جهت ممانعت از ورود مریم ناظمی و اینجانب به هییت مدیره، اعلام کناره گیری علی بانگی و بهزاد جزیزاده (*) را تا پایان سال به تعویق میاندازد، و غیبت های بیش از حد مجاز درنا مژدمی را نادیده میگیرد، استعفای مروارید را به موقع اعلام میکند. و طبق اساسنامه از محسن خانیکی یکی از دو کاندیدائی انصرافی در انتخابات گذشته، دعوت به پیوستن به هییت مدیره مینماید که مورد قبول ایشان قرار میگیرد. توضیحی هم داده نشده است که چرا از یاسمین داداشی کاندیدای انصرافی دیگر برای جایگزینی مروارید دعوت به عمل نیامده است. اگر هم دعوت شده و ایشان نپذیرفته است باز این هم جای تعمق دارد.

در اینکه محسن در دو سال اخیر کاندیدا بوده و در انتخابات سال گذشته به همراه یاسمین برای دومین بار انصراف (**) خود را اعلام میکند نیز جای سخن بسیار است. بخصوص که انصراف این دو تن، به گونه ائی امکان رای گیری فله ائی را برای هییت مدیره که از آن طریق اعضاء را در موقعیتی قرار میدهد که به اجبار با یک رای هر چهار کاندیدا را تائید نمایند، فراهم میکند. پیوستن مجدد رئیس و نایب رئیس برای دوره دوم دو ساله، استعفای مروارید، و در اقلیت قرار گرفتن هومن شیرازی و تایاز فخری از نتایج آن میباشند.

چند ماه پیش در یکی از قدیمی ترین نشریات خانواده بزرگ ما چه از نظر مدیریت و چه از نظر شکل و محتوا تغییرات اساسی صورت میگیرند. بنا به نقش رسانه ائی خود به پرس و جو بر میخیزیم. نه تنها به نتیجه ائی نمیرسیم بلکه مورد توبیخ نیز قرار میگیریم. با رفتن مروارید در جهت تقدیر از ایشان و جلب توجه به این عارضه، ویدئوئی تهیه میکنیم و در شرح فعالیت های ایشان از تصاویر و سخنان موجود در صفحات فیسبوکی کنگره استفاده میکنیم. مروارید عزیز زبان به اعتراض میگشاید که استعفای ایشان را بهانه ائی قرار داده ایم که به اهداف شخصی خود برسیم. آیا عدم حضور زن ها و یا مشکلاتی که آنها در فعالیت های کنگره با آن مواجه میشوند، ساختگی و یا موارد شخصی میباشند؟ اگر در چنین مواقعی به آنها توجه نشود چگونه میخواهیم آنها را برطرف کنیم؟ آیا تقدیر از افراد چه در مشارکت و چه در کناره گیری میبایست حتمن بر روی صحنه، در محیط های اشرافی، همراه با لوحه های قاب شده باشد؟ واقعن که خانواده عجیب و غریبی میباشیم.

کنگره همچو دانشگاهی میماند که تا به امروز دانشجویان بسیاری پذیرفته ولی متاسفانه تا به حال فارغ التحصیلی نداشته است. دانشجویان یا نیمه راه میگریزند و یا اینکه سرافکنده خارج میشوند. بازنده اصلی هم در درجه اول خانواده بزرگ است که از این طریق سرمایه هایش را از دست میدهد. در درجه دوم داوطلبین به خدمت میباشند که لطمات روحی نا مطلوب را پذیرفته، سابقه و اعتبار خود را به مخاطره می اندازند، و باعث دلسردی دیگران نیز میگردند. به نظر میاید که تهیه یک راهنمای اطلاعاتی بصورت پروتوکل و یا بروشور برای بوجود آوردن آگاهی در این زمینه الزامی میباشد. تا اولن به هییت مدیره ها هشدار داده شود که برای کسب اعتبار و ترغیب افراد در شرکت در انتخابات، دیگران را قربانی نکنند. همانگونه که تا به امروز در تمام انتخابات بخصوص در سال 2016 صورت گرفته، و هییت مدیره ائی را تشکیل دادیم که اکثر اعضایش حتی شرایط اولیه برای شرکت در انتخابات را نداشته اند. در ثانی کاندیدا ها را از مشکلات، طاقت فرسا بودن، و زمانبری فعالیت ها در هییت مدیره آگاه نمود. تا افرادی همچو مروارید به محض ورود پشیمان نگردند.

خواه نا خواه هر کسی که به کامیونیتی توجه داشته باشد، برای یکپارچگی اش اهمیت قائل شود و وقت صرف کند طولی نخواهد کشید که آنرا همچو خانواده ائی بپندارد. به عکس بعضی از فعالان اجتماعی که سعی در تغییر آن دارند، توجه من در درجه اول بیشتر در جهت شناخت آنست. خانه، سمبل و نمایانگر ظاهری خانواده میباشد. اعضای خانواده به هر گوشه دنیا که بروند و در هر موقعیتی قرار گیرند باز عضوی از خانواده به حساب میایند. ملیت ایرانی ما بندی میباشد قطع نشدنی که همه ما را به هم وصل میکند، حتی زمانی که خود را کانادائی بدانیم. کنگره ایرانیان هم برای ما همچوخانه به حساب میاید، حتی اگر هنوز صاحب در و پیکری نشده است. نهادینه کردن این فکر و تصویر در اذهان بخشی از جامعه بی اهمیت نبوده، حتی اگر مادام ما را رودرروی هم قرار میدهد. نشریات، تجمع محل سکونت، نمایندگان پارلمانی، فعالیت های فرهنگی و هنری، تجمع مشاغل، و عوامل بسیار دیگر هر کدام به درست و یا به غلط آواز خویش را سر داده و یا ساز خود را میزنند. آنچه که تا به امروز نبودش بخوبی حس شده، رهبری است که همسو و همصدا کند، و همدلی است که ویرانه را آباد کند.

دنیای امروز کمتر رهبر میپذیرد، ولی بیشتر به حضور در صحنه و تشکل های مردمی برای بوجود آمدن تغییرات در جهت منافع جمعی اهمیت قائل است. خانواده بزرگ ما نیز از این امر مستثنی نیست. ما بخوبی متوجه شده ایم که که به نهادی همچو کنگره ایرانیان نیازمندیم تا بتوانیم با همصدا شدن جایگاه خود را در جامعه بزرگتر پیدا کنیم. این را هم میدانیم که از نظر شایستگی های فردی و توانائی های مالی کمبودی نداریم. به اندازه کافی هم به ضعف های خود همچو عدم اعتماد به یکدیگر، عدم آشنائی کافی با دموکراسی و فرهنگ فعالیت های جمعی، که همگی ناشی از اثرات صد سال استبداد میباشند پی برده ایم.

هفته گذشته هییت مدیره خبر استعفای مروارید زارع زاده یکی از جوانترین اعضای خود که سرپرستی روابط عمومی کنگره را به عهده داشت منتشر میکند. ایشان در نامه ائی ضمن اینکه مشغله تحصیلی را دلیل اصلی استعفای خود اعلام میدارد به این نکته هم اشاره میکند که این تصمیم را در تابستان، یعنی بعد از مدت کوتاهی از پیوستنش به هییت مدیره گرفته و بنا به ترغیب رئیس کنگره به فعالیت های خود ادامه داده است. مروارید یکی از پنج دانشجوئی میباشد که در تابستان 2016 به استخدام کنگره در آمده  و درضیافت سیمرغ نیز یکی از چهار نفری بوده که مورد تقدیر قرار گرفته است. جای تعجب نیست که فعالیت در هییت مدیره در شرایط کنونی که هم وقت بسیارمیطلبد و هم همراه تنش های زیادی میباشد محیط مناسبی برای دانشجویان نیست. بخصوص برای یک زن دانشجو که با فرهنگ دموکراتیک و قانومند کانادا خود گرفته باشد.

استعفای مروارید یکبار دیگر فرصتی را فراهم کرد که به مشکلات و نواقص عمیقی که در این نهاد و نحوه عمل و تفکر ما وجود دارند توجه کنیم. بسیاری معترضند که چرا حضور زن ها در فعالیت های کنگره کمرنگ میباشد؟ چرا زن های بیشتری تمایل به نزدیک شدن به این نهاد را ندارند؟ مهسا پزشکی، یسنا بهشتی، مریم نایب یزدی، سارا تخشا، و میترا صفاری هم مانند مروارید از آنهائی بوده اند که بیشتر در اثر ترغیب دیگران تا تمایل شخصی به هییت مدیره کنگره پیوسته اند. هیچکدام هم نتوانستند دوام بیاورند و قبل از پایان دوره دو ساله خود استعفا داده اند و جای تعجبی هم در آن نیست. تا زمانیکه هییت مدیره ها برای اهداف دیگری جز خدمت کردن شکل میگیرند طبیعی مینماید که روابط، بیشتر از ضوابط حکمفرما باشند، و بطور کلی زن ها برای اینگونه رفتار ها آمادگی کمتری دارند.

(*) علی بانگی و بهزاد جزیزاده  - به نحوه اطلاع رسانی توجه شود - در پایان اطلاعیه مجمع عمومی              ویدئو قدردانی از مروارید زارع زاده
(**) انصراف مشترک - محسن خانیکی و یاسمین داداشی