May 02, 2019
اولین مقاله مهدی شمس که در شش سال گذشته در شهرما چاپ نشد

حضور شخصیت های اجتماعی، همچو علی احساسی، نماینده فدرال، استان چو، نماینده استانی و جان فیلیون، نماینده شورای شهر، همگی از ویلودیل، در یک حرکت مشابه دیگر در همان روز، و یا نهاد هائی همچو تیرگان میبایست عواملی برای افزایش تعداد داوطلبین در چنین مشارکت هائی باشند.

به نظر میاید که این یکی از مناسبترین رویداد ها برای شرکت در یک برنامه جمعی، ارتباط برقرار کردن با کامیونیتی های دیگر، و اشنا شدن با یکدیگر است، که میتواند برای تازه وارین بسیار مفید باشد. با مخارج کم که چه بسا میتواند از طریق اسپانسر های خصوصی و یا شورای شهر تامین گردند، کمیته فرهنگی نهادی همچو کنگره ایرانیان میتواند تاثیرات زیادی چه در کامیونیتی و چه در جامعه بزرگتر داشته باشد. ولی افسوس که این نهاد غیر از مواردی که به ایران مربوط میگردند علاقه ای به آنچه در کانادا میگذرد ندارد. 

گردهمائی که به همت مریم ناظمی و دیگر فعالان اجتماعی مبارز در جهت احقاق حقوق کارگران تدارک دیده شده بود، و در دو مقاله اخیر از آن گفته بودیم، در روز یکشنبه برگزار گردید. با اینکه انتظار و تدارک برای استقبال افراد بیشتر،  حدود بیست نفر در آن شرکت داشتند. اطلاعات وسیعی در رابطه با قوانین، مشکلات، عدم رعایت حقوق کارگران، بخصوص کارگران مصدوم، از طریق سخنرانان به زبان انگلیسی،  به همراه مقدار قابل توجه بروشور در اختیار مدعوین قرار گرفت.

به طور کلی با در نظر داشتن جو حاکم بر کامیونیتی، به نظر میاید، فقط اطلاع رسانی از طریق نشریات و سوشیال مدیا برای بوجود آوردن انگیزه در مشارکت کافی نیست. آنچه داوطلبین تیرگان را به صحنه میاورد، ارتباط، آشنائی با یکدیگر، همسوئی در نگرش، و اهداف مشترک بدون داشتن توقع و نیاز است. در صورتیکه اگر در رابطه با مورد خاص کارگران که به گونه ای اکثر ما را شامل شده و در آن ذینفع هستیم، و حتی عده ای از ما عملن با آن درگیر میباشیم، این چنین بی اعتنا رفتار میکنیم، چگونه میتوان انتظار داشت که در موارد کلی تر مشارکت جمعی قابل ملاحظه وجود داشته باشد.  

و بالاخر، مصاحبه خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) با بیژن احمدی برای ما مهاجرین مقیم کانادا، بخصوص آنهائی که در تورنتو زندگی میکنند و از نزدیک این فرد را میشناسند، به اندازه کافی پر اهمیت است که بیان چند کلمه در باره آن الزامی گردد. البته نه برای محتوای مصاحبه که نظراتی، کلی، تکراری و کلیشه ای بیش نیستند. بلکه از آن نظر که برای اولین بار یک ارگان رسمی جمهوری اسلامی با یکی از فعالان سیاسی شهرما رابطه برقرار میکند، و یا اینکه رابطه خود را آشکار میسازد. پنج بار تکرار سمت "رئیس سابق کنگره ایرانیان"، میتواند نماینگر اهداف این مصاحبه و اهمیت نام این نهاد در گمراه کردن افکار عمومی درالقای نظرات یک فرد به نظرات جمع باشد. خاصه آنکه اگر از این فرد به عنوان "کارشناش سیاسی کانادا" نام برده شود. با گذشت زمان به دلایلی که چرا کنگره ایرانیان در سه سال گذشته در این مسیر قرار گرفته، و یا اینکه چگونه از این نهاد برای اهداف شخصی، کسب اعتبار و مطرح شدن بهره برداری شده است بیشتر پی میبریم. 

آنهائیکه در سوشیال مدیا حضور دارند، کم و بیش با تمام موارد ذکر شده در این مقاله آشنائی دارند. اما آنهائیکه که نشریات فارسی، تنها راه دسترسی آنها به آنچه در کامیونیتی میگذرد است چطور؟ اهمیت هر موضوعی به اهمیتی که ما به آن میدهیم بستگی دارد. اگر به کامیونیتی اهمیت میدهیم میبایست به آنچه در آن میگذرد نیز اهمیت دهیم. رسانه های محلی، از عوامل اصلی در بوجود آمدن جامعه ای کوچکتر در جامعه بزرگتر، در عمل و در اذهان است. نقش اصلی یک رسانه محلی فارسی زبان، در جامعه متنوع و متشکل از ملیت های متعدد در کانادا، افزایش حس تعلق به کامیونیتی ایرانی است.

در نظر داشتم که مقاله این هفته ام را به نامه ای سرگشاده به مسعود و خدابنده ها اختصاص دهم تا همزمان بعضی از همشهری های تورنتوئی را مخاطب قرار داده، و از درماندگی شان بگویم، که متاسفانه کار را به جائی رسانده اند که برای تخریب شخصیت فعالان اجتماعی مجبور به متوسل شدن به کسانی شوند که فاصله زیاد، میتواند حفاظ امنیت حقوقی برای آنها به حساب آید. قصد داشتم تنها با اتکاء به شرح زندگی این فرد از زبان خودش، به کند و کاو در اعتباری که گفته های این فرد میتواند داشته باشد بپردازم و در شرمساری آنهائیکه متاسفانه خود را امروز سخنگو، نماینده، دلسوز و تعیین کننده منافع جمعی میدانند، همدردی کنم. شرح حال غلو آمیزی که از جهتی میتواند بر اهمیت سازمانی این فرد بیافزاید، و از طرف دیگر نشان دهنده ماهییت پلید فطری و عدم خلوص ذاتی این شخص باشد. خدا آنروز را نیاورد که که جهالت، راه، و شیطان رهنما باشد.

صحبت های دلنشین نویسنده بی نام، تحت عنوان "من؛ ایران استار 26 ساله شدم!" در صفحه اول هفته گذشته ایران استار، ایجاب میکند که مانند منی که حضورم در کانادا کم و بیش برابر با سن این نشریه است، منی که به مدت شش سال هر هفته با آن همقدم بوده ام، منی که موقعیتم ایجاب میکند هر هفته به بسیاری از نشریات فارسی زبان سری بزنم، از زبان خودم به عنوان یک خواننده علاقمند، از طرفی از زحمات تمام نشریات تشکر کرده و بیست و شش سالگی این نشریه را تبریک بگویم. از طرف دیگر، حرفهای دل بسیاری از خوانندگان و یا آنهائیکه خواندن نشریات فارسی را کنار گذاشته اند را بر زبان آورم، تا این مخاطب قرار دادن، و ما را در جایگاهی قرار دادن که اگر بخواهیم صادقانه و صریح سخن بگوئیم وجودیت واقعی ندارد، بی جواب نماند.

"مبنای انتخاب شما برای برداشتن یک روزنامه چیست؟" سئوالیست که این مقاله با آن آغاز میگردد. در صورتیکه میدانیم نشریات فارسی زبان ما در بند انتخاب صاحبان آگهی، و در رقابت میان خود در کسب آگهی های بیشتر استوارند و نه تعداد و یا رضایت خوانندگان. که در غیر اینصورت بسیاری از آنهائیکه امروز نشریه ای را همچو بیزنس شخصی در اختیار دارند، جسارت نزدیک شدن به این حرفه و این ابزار را پیدا نمیکردند . انگاری فراموش کرده ایم که همین نشریه ایران استار چند وقت پیش، مانند بسیاری از نشریات قدیمی تر که به خاطره ها پیوستند، در خطر تعطیل شدن قرار گرفته بود، و اگر نیروی جدید انسانی منتقل شده از نشریه دیگر، و سرمایه های نقدی به آن تزریق نمیشد، چنین نشریه ای امروز وجود نداشت که از 26 سالگی و افتخارات گذشته اش بگوید. کناره گیری و یا کنار گذاشتن دست اندرکاران قدیمی و حرفه ای، خود از عارضه هائی میگویند که شاید به خاطر و بر زبان آوردنشان جز افزودن درد نتایج دیگری نداشته باشد. 

شرکت تیرگان در مراسم سالانه نظافت شهر به مناسب روز زمین، که با برنامه هائی همچو فستیوال هاربرفرانت، نوروز و یلدا، فرق بسیار دارد، اولین مشارکت این نهاد در یک حرکت اجتماعی است. نکات قابل توجهی در این حرکت، که بیشتر جنبه نمادین دارد، وجود دارند که پرداختن به آنها میتواند در شناخت کامیونیتی و مشکلات آن کمک و آموزنده باشند. استقبال حدود چهل الی پنجاه نفر، از جمله مهرداد آرین نژاد، مهردخت هادی، و محمد تاجدولتی، از این برنامه قابل تقدیر است، ولی زمانی که مشاهده میکنیم خارج از حلقه داوطلبان تیرگان، کس دیگری به آن نپیوسته است، قابل تعمق میگردد. بیشک نظافت شهر بهانه ایست برای بوجود آوردن حساسیت در ما شهروندان نسبت به محیطی که در آن زندگی میکنیم.

www.hambastegi.ca  647-838-0968   facebook/hambastegi.hemayat       Let's talk ICC   
   www.kikist.ca       No Deportations To Iran       www.fordemocracy.ca       @ facebook/fordemocracycanada