May 09, 2019
با تشکر از شهرما  

نکته ای که هر چهار سردبیر به آن اشاره میکنند سرمایه و بنیه مالی است. زمانی که سرمایه گزاری با اهداف خاصی وجود ندارد، چه سرمایه ای مهم تر از قدمت و یا تعهد خوانندگان میتواند وجود داشته باشد؟ چه ضعف هائی در نشریات قدیمی تر وجود داشته که نتوانسته اند از طرفی در خوانندگان خود تعهدی بوجود آورند و یا اینکه صاحبان مشاغل را با خود نگاه دارند؟ نشریات جدید تر چگونه توانسته اند جایگاهی برای خود یافته، در کسب آگهی سبقت گرفته و موفق ترعمل نمایند؟

اخیرن شاهد تغییراتی در همکاران نشریات بوده ایم. فرح طاهری بعد از بیش از بیست سال همکاری اش با شهروند قطع میگردد. محمد تاجدولتی و مشهود ناصری دیگر در سلام تورنتو حضور ندارند. آرش خارابی و پروانه ابراهیمی همکاری خود را با شهروند قطع کرده و مدیریت ایران استار را به عهده میگیرند. حضور و یا نقش برادران بینش در ایران استار مشخص نیست. آیا این تغییرات بیانگر مشکلات ناگفته در رسانه ها نیست؟ جز فرح طاهری که دلیل کناره گیری خود را در سوشیال مدیا با دیگران در میان میگذارد، آیا مسئولین نشریات و یا این افراد در مطلع ساختن خوانندگان احساس مسئولیت کرده اند؟ تنها موردی که پروانه ابراهیمی سردبیری خود را اعلام میکند در جوابیه به سئوال کاووس صوفی است. 

عدم وجود تعهد و احساس وابستگی میان، دست اندرکاران، آگهی دهندگان و خوانندگان نشریات، سه عامل ساختاری رسانه های کامیونیتی، دلایل اصلی عدم رشد آنها و در نتیجه شکل گیری کامیونیتی آنطوری که آرزویش را داریم، میباشند. عامل مهمتری نیز برای بوجود آوردن آگاهانه کامیونیتی در اذهان و حس تعلق به آن، غیر از رسانه ها نیست. با آگاهی به این مشکلات و تمایل به یاری در رفع آنها در هفت سال گذشته سعی نموده ام همچو خواننده ای با رسانه ها همکاری کنم. بدون انتظار و دریافت وجهی، خود را متعهد ساختم که بی استثناء هر هفته مقالات خود را بصورت منظم، بر پایه باور های خود نسبت به نقش رسانه ها، خواسته های خوانندگان و نیاز های کامیونیتی، برای نشریات ارسال دارم. گردش اطلاعات، شفافیت، عدم جانبداری، کنار گذاشتن تعارف ها، صراحت بیان و مستند گوئی را برگزیدم، چون بر این باورم که از نظر فرهنگی ما ایرانیان به آنها بیگانه هستیم. بیشک این نحوه عمل برای صاحبان نشریات مشکلاتی را بوجود میاورد، که تا جای امکان سعی نموده ام بدون دور شدن از اصول، منافع و معذورات آنها را هم در نظر داشته باشم. همکاری طولانی من از طرفی، و واکنش های بخشی از گروه ها که مقالات من را در تضاد با منافع شخصی و سازمانی خود مییافتند، از طرف دیگر دلایلی بر موفقیت من در رعایت اصول و خدمت به کامیونیتی بوده است.

به نظر میاید که زمان آن رسیده که تغییراتی در همکاری خود با نشریات در جهت اهمیت بیشتر قائل شدن برای خوانندگان بوجود آورم. امیدوارم که سردبیران موافقت نمایند که صفحه ای از نشریه خود را به نظرات خوانندگان اختصاص دهند. اداره این صفحه را به اینجانب بسپارند که داوطلبانه و بصورت مستقل با خوانندگان در تماس باشم و نظرات آنها را منعکس نمایم. بوجود آمدن یک صفحه مشترک در نشریات مختلف، و اداره آن توسط فرد مستقلی که منافعی در آن نشریه ندارد، میتوانند از جهات مختلف تحولاتی را در جلب توجه خوانندگان، شناخت نظرات، افزایش مشارکت و تقویت جایگاه آنها، بوجود آورد.

در پایان از نشریات تقاضائی دارم، که اگر نسبت به افرادی که با آنها همکاری حرفه ای و یا داوطلبانه داشته اند تعهدی احساس نمیکنند، با در جریان گذاشتن خوانندگان از تغییرات، برای خود، نشریه و خوانندگان احترام و ارزشی قائل شوند

مقاله این هفته ام را با جمله آخر مقاله هفته گذشته که چاپ نگردید و تا این لحظه هم دلیل آن برایم مشخص نشده است آغاز میکنم. افترای مسعود خدابنده از انگلیس به دو نفر از فعالان اجتماعی در تورنتو، گفتگوی بیژن احمدی یکی از اعضای هییت مدیره کنگره ایرانیان با خبرگزاری جمهوری اسلامی، گلایه از مقاله ایران استار تحت عنوان "من، ایران استار 26 ساله شدم"، مشارکت تیرگان در نظافت ویلودیل به مناسبت روز بین المللی زمین، گردهمائی در حمایت از حقوق کارگران، و نحوه برخورد من با آنان، هیچکدام مورد استثنائی نبوده اند. ولی حتمن مورد خاصی وجود  داشته که اسد و شیوای عزیز برای اولین بار در شش سال گذشته چاپ یکی از مقالات من را در جهت منافع خود، نشریه شهرما و خوانندگان ندیده اند.  

مقاله هفته گذشته من با این پاراگراف خاتمه مییابد: " آنهائیکه در سوشیال مدیا حضور دارند، کم و بیش با تمام موارد ذکر شده در این مقاله آشنائی دارند. اما آنهائیکه که نشریات فارسی، تنها راه دسترسی آنها به آنچه در کامیونیتی میگذرد است چطور؟ اهمیت هر موضوعی به اهمیتی که ما به آن میدهیم بستگی دارد. اگر به کامیونیتی اهمیت میدهیم میبایست به آنچه در آن میگذرد نیز اهمیت دهیم. رسانه های محلی، از عوامل اصلی در بوجود آمدن جامعه ای کوچکتر در جامعه بزرگتر، در عمل و در اذهان اند. نقش اصلی یک رسانه محلی فارسی زبان، در جامعه متنوع و متشکل از ملیت های متعدد در کانادا، افزایش حس تعلق به کامیونیتی ایرانی است. "

در عمل شاهد هستیم که رسانه های ما به این اصل باور نداشته و در نتیجه توجهی هم به آنچه در کامیونیتی میگذرد ندارند. کنگره ایرانیان تنها نهادیست که بیشترین توجه ها را به خود جلب کرده، و یکی از دلایل آنهم، مطرح شدنشان در نشریاتیست که داوطلبانی همچو من بار آنرا متحمل میشوند. و گرنه هر اطلاع رسانی در رابطه با نهادهای دیگر جنبه خبررسانی از برنامه های آتی آنها داشته و یا گزارشات تبلیغاتی از برنامه های به اجرا در آمده است. جز امان بزرگزاد که در همین نشریه شهرما بصورت سربسته از مشکلات میگوید، کس دیگری را سراغ ندارم که به آنچه در کامیونیتی میگذرد علاقمند باشد. البته که مطرح کردن موضوعاتی که به من و شما و اطرافیانمان مربوط میگردند، و آنهم زمانی که حالت انتقادی پیدا میکنند، در شرایطی که ظرفیت انتقاد پذیری، آمادگی برای گفتگو و تمایلی برای بوجود آوردن تغییرات در پائین ترین سطح باشند، حتمن کدورت هائی را به همراه خواهند داشت. آیا چاره کار در نادیده گرفتن و روی برگرداندن از آنهاست؟

در ماه فوریه کاووس صوفی، یکی از فعالان اجتماعی، از سردبیران چهار نشریه، شهرما، ایران استار، شهروند و سلام تورنتو میپرسد که " چرا رسانه های ما نتوانسته اند رشد قابل قبولی داشته باشند؟". ایشان جواب های دریافتی را در سایت تازه تاسیس خود، www.harkat.ca، در دردسترس همگان قرار میدهد.

دلایل متعددی عنوان میگردند ولی هیچکدام از آنها اشاره ای به خوانندگان و نقشی که آنها میتوانند در موفقیت یک نشریه ایفا کنند به میان نمیاورند. عملن نیز شاهد هستیم که در ساختار کنونی رسانه های کامیونیتی، خوانندگان نقشی ندارند. بنا به تائید خود دست اندرکاران، رسانه ها بصورت بیزینس های شخصی و خانوادگی اداره میشوند. در نتیجه تعهدی نسبت به خوانندگان و یا توجهی به علاقه و خواسته های آنها نمیشود. بطور مثال پروانه ابراهیمی، سر دبیر جدید ایران استار در جوابیه خود از شانزده نویسنده که هر هفته در رابطه با بیمه بیماری مینویسند سخن میگوید و آنرا نشانی از رشد نشریه و استقبال خوانندگان میداند. آیا این نویسندگان اکثرن صاحبان مشاغل مربوط به بیمه ها نیستند که در این نشریه آگهی میدهند؟ زمانی که نشریات بصورت رایگان در اختیار خوانندگان قرار میگیرند، چه معیاری برای سنجش استقبال آنها وجود دارد؟

توضیح سردبیر:

همانطور که اکثر خوانندگان گرامی مجله شهرما آگاهند، این رسانه، علاوه بر فرهنگی و اجتماعی بودن، همواره سعی دارد که مقاله های نویسندگانی همچون آقایان امان بزرگزاد، مهدی شمس و ایرج رهبر، که به مشکلات جامعه میپردازند را به چاپ برساند. در عین حال، وظیفه هر نشریه ای است که از خط مشی و اصولی را که انتخاب کرده است، حفاظت نماید. گاهی پیش آمده است که مقاله های آقای شمس، موضوعات آورده، به مسائل شخصی کشیده شده اند که این مورد، مغایر با اصول و قواعد مجله شهرماست. به همین جهت، خود را مجاز میدانیم جهت نگهداری از خط مشی مجله، مقاله ها و نوشته هائی که به دفتر مجله میرسند با حفظ موازین و اصول اخلاقی و حفظ پیام مقاله، مورد ویرایش قرار گیرند تا چیزی بر خلاف اصول اخلاقی و یا در جهت منافع شخصی و خصوصی مطرح نگردد. قبلن هم به آقای شمس توضیح داده ایم که مقاله های ایشان پس از ویراستاری به چاپ میرسند. اما از آنجا که هفته پیش، مقاله ایشان دیر به دفتر مجله رسید و در نبود سردبیر که من باشم، همکاران مجله اجازه درج آن را در مجله نداشتند. به همین جهت، از آقای شمس در خواست کردیم تا مقاله هایشان را تا ظهر روز چهارشنبه برای ما بفرستند. آقای شمس قبلن هم برای نشریه دیگری مطالب خود را میفرستادند. اما به هر دلیلی که مایل به دانستن آن نیستم، مقاله های ایشان در آن نشریه چاپ نشد و اگر ما هم به نوشته های ایشان اهمیت نمیدادیم، طول این همکاری به 6 سال نمیکشید.

شایسته است که ایشان برای تریبونی که در اختیار دارند، ارزش بیشتری قائل شده و از مسائل حاشیه ای، احتراز کرده و به اصل موضوع که همان مشکلات جامعه است، بپردازند. 

اولین بررسی هفتگی نشریات در فیسبوک

www.hambastegi.ca  647-838-0968   facebook/hambastegi.hemayat       Let's talk ICC   
   www.kikist.ca       No Deportations To Iran       www.fordemocracy.ca       @ facebook/fordemocracycanada