|
پپنجشنبه
1 آکوست 2019
امنیت در خطر است!
چهار سال پیش، در سال 2015، بعد از موفق ترین انتخابات در
کنگره ایرانیان، که با حضور بیش از 900 نفر در نهادی که برای
اولین بار دارای بیش از هزار و پانصد عضو شده بود، چی کسی
میتوانست وخامت های امروز را پیش بینی کند؟
به نسبت حس یگانگی که در ما وجود دارد، میبایست خود را در هر
آنچه که در چهار سال اخیربوقوع پیوست شریک و مسئول بدانیم. اگر
این نهاد امروز فقط 69 عضو دارد که هر روز این تعداد کمتر هم
میگردد، اگر هر روز بر تعداد اقدامات قانونی در مراجع قضایی
اضافه میگردند، اگر میزان مشارکت و فعالیت ها به صفر رسیده
اند، اگر تفرقه و دو قطبی شدن کامیونیتی تا به حال به این
میزان نبوده است، هر کدام از ما با حضور، و بد تر از آن، با
عدم حضور خود در آنها سهمی داشته ایم.
هفته پیش از اقبال بلند و یا بخت بد، نام اینجانب نیز به لیست
اسامی آنهایی که میبایست در این مرحله نقشی به عهده بگیرند
افزوده شد.
1- کامنوش ایرانی، شایان معین، بابک پیامی و مهردخت هادی، به
اختیار، نقش شاکیان را علیه هییت مدیره، در سرپیچی از قوانین و
در اختیارنگزاردن لیست اعضاء به آنها به عهده میگیرند.
2- شهرام تابع محمدی نقش شاکی را با متهم کردن آی سی جی، بیژن
احمدی، مهدی صمدیان، مهران فرازمند، و محسن خانیکی به افترا
ایفا میکند.
3- به اتهام اهانت و افترا، نقش متهمین، به اجبار، به شهرام
تابع محمدی و مهدی شمس محول میشود. آی سی جی، بیژن احمدی،
مهران فرازمند و محسن خانیکی، به اختیار نقش شاکیان را در این
پرونده به عهده میگیرند.
آنهاییکه کم و بیش با آنچه در کامیونیتی و در کنگره ایرانیان
میگذرد، و یا اینکه با این افراد حداقل آشنایی را دارند، در
رابطه با این صف بندی ها نیاز به توضیح ندارند.
در مورد شماره یک که نسبت به دو مورد دیگر قدمت بیشتری دارد،
با اینکه به نظر میاید که شاکیان به هدف اصلی خود که همانا حق
دسترسی به لیست اعضاء برای همه افراد است، رسیده اند، ولی
انگاری این پرونده همچنان ادامه دارد. انتشار صورتجلسات از
ثمرات دیگر این اقدامات بوده، ولی متاسفانه به علت عدم اطلاع
رسانی مشخص نیست که به چه دلایلی و در پی چه اهداف دیگری این
پرونده همچنان در جریان است.
اگر در مورد اول احقاق حق و قانونمندی در میان است، در دو مورد
دیگر آزادی و احترام به بیان و قلم مطرح اند.
شبکه آی سی جی که خود را رسانه میداند، در اوائل ماه می 2018
بعد از تشکیل هییت مدیره جدید کنگره شروع به فعالیت میکند. از
همان قدم های اول روش و مسیری را برمیگزیند که که در کمتر از
یکسال از دادگاه سر در میاورد. از رسانه ای که ده ماهی طول
میکشد تا به اجبار دست اندرکاران خود را معرفی کند، بیش از این
انتظاری نیست.
متوسل شدن به مراجع قضایی در کامیونیتی ما پدیده جدیدی میباشد
که میتوان از جنبه های مختلف به آن نگریست. انوش سلحشور که به
اتفاق کاوه شهروز تنها وکلای جوانی میباشند که بدون محافظه
کاری نظرات خود را در رابطه با فعالیت های کامیونیتی و مخالفت
با جمهوری اسلامی، بیان میکنند، در این مورد
مطلبی را در سوشیال مدیا به اشتراک میگذارد. ایشان اظهار
میدارد که متوسل شدن به اقدامات قانونی برای اینکه حقوق فردی
رعایت گردند، و دیدگاه های دموکراتیک مورد تعرض قرار نگیرند،
چندان پیروزی نیست، بلکه نشان از عدم توانایی ما در ممانعت از
انتشار خشونت است. درسی که تجربه جمعی در چند سال گذشته باید
به ما آموخته باشد، میبایست تلاش جمعی برای به حاشیه راندن
نظرات غیر دموکراتیک باشد و نه همراهی با آنها.
خواسته و ناخواسته شاید در موقعیت نامطلوبی قرار گرفته باشیم
که به جای سازندگی، فعالان اجتماعی ما مجبور باشند که متاسفانه
امکانات مالی و نیروی خود را در رودرویی در مراجع قضایی تلف
سازند و باعث سرافکندگی خود و کامیونیتی گردند. همانطور که تا
به امروز کنگره ایرانیان برای ما همچو دانشگاهی بوده، چه بسا
که تجربه قضائی کنونی یکی از کلاس های درسی آن باشد. اگر افراد
درگیر، اهداف شخصی نداشته و برای منافع جمعی تلاش میکنند، برای
اثبات گفته هایشان هم که شده لازم است که دیگران را نیز تا جای
امکان در آنچه میرود سهیم سازند، بخصوص اگر از آنها تقاضا
پشتیبانی هم دارند. باید در نظر داشته باشیم که اقدامات
قانونی، همزمان که پشتوانه ای برای عدالت، دموکراسی و آزادی
هستند، میتوانند به عنوان حربه ای برای خاموش و زیر فشار قرار
دادن افراد و در نتیجه کناره گیری آنها مورد استفاده قرار
گیرند.
اهمیت دادن به جنبه های آموزشی و جمعی این تجربه و این مرحله،
در کوتاه مدت میتواند میزان مشارکت، همبستگی و حمایت را افزایش
دهد. در دراز مدت نیز باعث خواهد شد که در اذهان عمومی،
اقدامات قانونی همچو ابزار و نه حربه به حساب آیند.
در دعاوی حقوقی، چه در موارد پیش آمده و چه در مواردی که در
آینده پیش خواهند آمد نیاز به اسناد و مدارک است. هر چقدر هم
که اطلاعات بیشتری در اختیار باشد میتوان چه در بررسی وقایع و
چه در اثبات آنها از امکانات بیشتری برخوردار بود. فرصت مناسبی
پیش آمده که با به اشتراک گذاشتن اطلاعات، نظم دادن و بوجود
آوردن امکانات برای دسترسی همگان به آنها، در این روند فعالیت
هایی را صورت دهیم. از اینرو مشارکت هر چه بیشتر افراد در
مبادله اطلاعاتی که در اختیار دارند از اهمیت بالایی برخوردار
است. از آنجاییکه دراین جریانات نقش مستقیمی به من محول شده
است، قصد دارم که در رابطه با دادگاه خود تا جای امکان اطلاع
رسانی نمایم. تا با نظم دادن به اطلاعات وسیعی که از فعالیت
های چند سال اخیر جمع آوری کرده ام، نه تنها دفاعیه خود را
تقویت کرده، بلکه به بررسی اشتباهات گذشته نیز بپردازم.
شاید، چهار سال قبل پیش بینی امروز کار مشکلی مینمود، ولی از
آن نظر که هر قدم طی شده، در رسیدن به این نقطه سهمی داشته
است، با بررسی تک تک آنها، نه تنها میتوان به نکات نادیده
گرفته شده و کوتاهی های آنزمان پی برد، بلکه میتوان از تکرار
آنها جلوگیری نمود. در همین زمان نیز اگر قدم هایی به گونه ای
دیگر برداشته شوند مسلمن ما را به مقاصد متفاوتی خواهند رساند.
آنچه بیشتر از همه، آنهایی را که در جهت اهداف شخصی عمل میکنند
منزوی کرده است اذهان عمومی است. آنچه بیشتر آنها را تقویت
کرده، ترس، تفرقه و خفقان ما است. زیر فشار گذاشتن آنهاییکه
بیشتر رسانه ای عمل میکنند، با هدف خاموش کردن و به حاشیه
کشاندن آنها، نشان از اهمیت رسانه ها، دست اندرکاران رسانه
ای، اطلاع رسانی، گردش اطلاعات، و شفافیت است. آنچه امروز
بیشتر در خطر قرار گرفته، امنیت است. امنیت جسمی، روحی و روانی
از هم جدا نبوده و هیچکدام نسبت به دیگری نمیتواند ارجحیت
داشته باشد.
در چهل سال حضور ما ایرانیان در کانادا در هیچ زمان امنیت ما
اینچنین در خطر نبوده است. اگر بصورت جدی تر با آنچه در حال
شکل گرفتن است مقابله نکنیم، خیلی سریعتر از آنی که تصور
میکنیم در موقعیتی قرار خواهیم گرفت که راه بازگشتی برایمان
باقی نماند. بحرانی شدن روز به روز وضعیت ایران، خروج سرمایه
های چپاولی، راهی کانادا شدن اختلاس گران و فراریان احتمالی
فردا، آنچنان واضح اند که نیاز به شرح آن نیست. آنچه پوشیده
مانده است، دلایل و عوامل سکوت و سکون ما در حفظ امنیت خودمان
است.
|
