|
پپنجشنبه
5 دسامبر 2019
هفته دوم
برای هفته دوم، شنبه و یکشنبه گذشته، تظاهرات در حمایت از
اعتراضات مردم ایران در تورنتو ادامه داشت. روز شنبه با اینکه
مجاهدین با همان تعداد افراد هفته قبل یعنی حدود 150 نفر این
تظاهرات را برگزار میکردند، به علت در اختیار داشتن محوطه کامل
میدان مل لستمن، به نظر خیلی بیشتر میامدند. انگاری مجاهدین
این تظاهرات را در طول هفته نیز برگزار میکنند. با اینکه این
شنبه هوا خیلی سرد تر از شنبه گذشته بود این تظاهرات از ساعت
12 تا 4 بعد از ظهر ادامه داشت.
ناصر پولی ممقانی، تحت عنوان
"میدان را خالی نگذاریم" تظاهراتی را در روز شنبه ساعت 2
بعد از ظهر در میدان لستمن برگزار نمود. با اینکه تعداد شرکت
کنندگان در این تظاهرات بیش از ده نفر نبود، ناصر با صدا و
انرژی بالای همیشگی اش آنچنان عمل مینمود که انگاری با همه
ایرانیان تورنتو سخن میگوید.
چندین نکته جالب و ظریف در این روز اتفاق داد که ارزش آنرا
دارد که بازگو گردند. یکی از افراد میانسال در تظاهرات ناصر که
پرچم، با نشان شیرو خورشید را در دست داشت سعی میکند که به
مجاهدین پیوسته و با آنها که شاید برای گرم کردن خود بصورت
دورانی راهپیمایی میکردند همراه شود. به ایشان متذکر میشوند که
با در دست داشتن پرچم سلطنت طلبان نمیتواند به آنها بپیوندد.
بعد از تماس با حمید، فرد مسئول تظاهرات مجاهدین، ایشان متعجب
شده و اعلام میدارد که پرچم نباید باعث جدایی مخالفین رژیم
باشد. ناصر هم بعد از یک سخنرانی کوتاه در رابطه با نیاز اتحاد
میان مخالفین جمهوری اسلامی، به همراه بقیه تظاهر کنندگان با
در دست داشتن پرچم های خود به صف مجاهدین میپیوندند. ایکاش به
همین سادگی افراد و سازمان های دیگر توجه را از پرچم به اصل
موضوع که همبستگی در مقابل دشمن مشترک است معطوف میداشتند. در
ضمن با شهرام، حمید و شاهرخ از مسئولین مجاهدین در میان گذاشته
شد که چرا سعی دارند شکاف موجود میان خود و کامیونیتی را حفظ
کنند.
در سخنرانی کوتاه دیگری، ناصر پولی ممقانی از خود و احساساتش
که در بعضی از مواقع بر او غلبه میکنند میگوید. از اینکه با
مشاهده رفتار بعضی از اعضای کامیونیتی، بخصوص هییت مدیره کنگره
ایرانیان به خشم آمده و باعث رنجیدن آنهاییکه در جریان نیستند،
میگردد، پوزش میطلبد. به نظر میاید که تا این لحظه ویدئو این
سخنان به اشتراک گذاشته نشده اند. از آنجائیکه اینجانب از هر
دو تظاهرات روز شنبه ویدئو هایی در اختیار دارم در اولین فرصت
آنها را منتشر خواهم کرد.
متاسفانه به علت برف و سرمای سخت، راهپیمائی که عباس حیدری
برای هفته دوم از تقاطع خیابان یانگ و استیلز تا میدان مل
لستمن برنامه ریزی کرده بود به اجرا در نیامد. آنهاییکه با وصف
بدی هوا در محل حاضر شده بودند در ساعت 2 بعد از ظهر به
گردهمایی که رضا مریدی فراخوان آنرا برای روز یکشنبه اول
دسامبر در سالن سرپوشیده سیویک سنتر داده بود پیوستند. شرایط
جوی و تاخیر یک هفته ای این گردهمایی، که بهتر بود هفته قبل
برگزار میشد، باعث گردید از طرفی بیش از 250 نفر در آن شرکت
نداشته و شور و حال گردهمایی
سال
قبل
مشاهده نگردد.
یکی از لحظه های تاثیر گزار این گردهمائی، حضور تعدادی از
اعضای کامیونیتی بر روی صحنه در بخش آخرین، با داشتن عکس بعضی
از قربانیان تظاهرات اخیر مردم ایران بود. زمانی که نوبت بابک
پیامی برای خواندن حکایت
نیکتا اسفندانی میرسد، ایشان آنچنان
متاثر میگردد که نمیتواند جلوی اشگ و احساسات خود را بگیرد.
برای چند لحظه، جو سالن که تا آن لحظه بیشتر فرمایشی بود
تغییرکرده، دستمال ها از جیب درآمده و بغض در گلوی حاضرین اگر
هم به گوش نمیرسید، بخوبی حس میشد.
یکی از نکات قابل ذکر و تاسف در رابطه با گردهمایی روز یکشنبه،
تجسس ساک های دستی توسط مامورین امنیتی، هنگام ورود به سالن
بود، که امری تازه مینمود. پاره کردن لاستیک چرخ یکی از اعضای
هییت مدیره در گردهمایی کنگره ایرانیان در دانشگاه، و حضور
مامورین امنیتی و تجسس کیف های دستی در گردهمایی اخیر را، شاید
میبایست به عنوان هشدارهایی تلقی نمود.
به نظر میاید که بعد از سرکوب وحشیانه مردم در ایران و قبل از
طوفان مجدد، آرامش نسبی بوجود آمده است. کامیونیتی ما که با
فرسنگ ها فاصله انگاری آینه ایست از آنچه در ایران میگذرد،
یکبار دیگر باید در انتظار چنین روزهایی باقی بماند. همانطور
که بار ها متذکر شده ایم رفتار ما واکنشی بوده و کمتر ابتکار
عمل از خود نشان میدهیم. با اینکه این بار نیز شور و هیجان در
کامیونیتی کوتاه بود ولی به اندازه کافی وقایعی پیش آمدند که
ما را به تعمق وادارند.
خوشبختانه سوشیال مدیا این امکان را بوجود آورده است که وقایع
در سطح وسیع و از دیدگاه های مختلف ثبت گردند. بررسی مواردی
که در دو هفته اخیر پیش آمده اند میتوانند کمک موثری در فرهنگ
سازی و شناخت بهتری از کامیونیتی و فعالان اجتماعی باشند.
رقابت میان سازمان ها و افراد در برگزاری تظاهرات و مطرح شدن،
عدم هماهنگی میان آنها، جنگ پرچم ها، رسانه ها و رسانه ای ها،
انزوا و بیگانگی کنگره و بعضی از سیاستمداران، گرچه پدیده های
جدیدی نیستند ولی در مواقع سرنوشت سازی همچو آنچه در ایران
گذشت، در اینجا نیز حالت خاصی به خود میگیرند. جناح بندی ها
مشخص تر، خشونت لفظی و غیر لفظی بیشتر، بیگانگان منزوی تر،
پرده ها نازکتر و چه بسا کنار رفته و ماهییت ها هویدا میگردند.
وجه تشابه دیگری میان آنچه در ایران و در کامیونتیی ما در
تورنتو میگذرد وجود دارد و آن عدم وجود عامل همسو کننده و
رهبری است. یکی از اقدامات صحیح رژیم در جهت منافع خودش قطع
اینترنت بود که به گونه ای نقش همسو کننده و رهبری مجازی را
بخصوص زمانی که همصدایی در رابطه با موضوع خاصی، که اینبار
افزایش قیمت سوخت بود، ایفاء میکند. در تورنتو موضوع خاص همسو
کننده، وقایع ایران بودند، ولی نه به آن قدرت، که اختلافات
فرعی همچو پرچم، نام و نشان، و سیستم صوتی از میان روند.
اختلافات و عوامل جدایی نیز خود بخود از میان نخواهند رفت، مگر
به کمک عاملی که ورای منافع سازمانی، شخصی و نفسانی بیاندیشد و
عمل کند. کنگره ایرانیان تنها عاملی میباشد که میتواند این نقش
را به شرطی ایفاء کند که ساختارش تصویری از نحوه شکل گیری
کامیونیتی، یعنی تشکل بدون تشکیلات باشد. وگرنه این نهاد نیز
همچو سازمان های دیگر در جهت گرایشات گروهی و یا منافع فردی
عمل خواهد نمود. همچنانکه شاهد هستیم که در وضعیت فعلی، این
نهاد همسو با منافع جمهوری اسلامی و منافع یکی دو نفر از اعضای
هییت مدیره و خانواده هایشان فعالیت میکند. این وضعیت هر چقدر
هم ناخوشایند باشد، جلوه گر ضعف های یک کامیونیتی سیصد هزار
نفره، با بالاترین سطح تحصیلات، توان مالی و تجربه سیاسی است.
عده ای خود را برانداز میخوانیم ولی از حفظ یک نهاد به این
کوچکی عاجزیم. خود را روشنفکر، تحلیگر، مبتکر، سیاسی، با
تجربه، میدانیم ولی در ترسیم ساختار یک نهاد که ما را در بند
خود اسیر نکند، ناتوانیم.
ایکاش فقط به ضعف های خود پی برده و شهامت آنرا میداشتیم تا به
آن اعتراف کنیم. که بدون این قدم اول، مسیر حرکت در همان جهتی
باقی خواهد ماند که ما را به اینجا رسانده است. باشد تا قبل از
نوبت دیگر که مردم ایران برای آخرین بار برمیخیزند، در ما آن
آمادگی برای برخاستنی از نوع دیگر بوجود آمده باشد.
ویدئو کامل گردهمایی اول دسامبر 2019
نیکتا اسفندانی
 |
