مقالات هفتگی -  با تشکر از نشریه شهرما

پپنجشنبه 12 دسامبر 2019

پاسخ به دو پرسش

شاید مطلع باشید که نشریه شهروند از ماه اکتبر ماهی یکبار منتشر میشود. هفته گذشته این نشریه با طرح چهار سئوال و انتشار پاسخ 12 تن از کنشگران کامیونیتی در زمینه های مختلف، به موضوعی پر اهمیت و بجا در این ایام پرداخته است. قصد داریم که در این نوشتار به دو پرسش و پاسخی که به ما ایرانیان در کانادا مربوط میگردند بپردازیم. ما هم با اندیشیدن و پاسخ به این سئوال که "نقش و وظیفه نیروهای اپوزیسیون ایرانی در داخل و خارج کشور چیست"، شاید بتوانیم در این برهه زمانی حساس افکار خود را در این زمینه منسجم سازیم. و با تعمق در اینکه "علاوه بر تظاهرات خیابانی چه کمکی میتوانیم به مردم ایران در مبارزه آنها برای احقاق حقوقشان از نظام جمهوری اسلامی بکنیم"، بصورت جمعی به نتایجی دست یابیم که در همصدایی، هماهنگی، همبستگی کامیونیتی موثر باشند.

کم و بیش نکاتی که این عزیزان در پاسخ های خود ذکر کرده اند، و در اینجا فهرست وار به آنها خواهیم پرداخت، در چهل سال گذشته با کاستی هایی صورت گرفته اند. ایکاش که آنها نظر خود را نسبت به نتایج تلاش های چهل ساله نیز ابراز داشته و در صورت نارضایتی به علل آن نیز اشاره میکردند. متاسفانه جز شور و حالی که یکبار دیگر در ما ایرانیان کانادا بر اثر خیزش مردم در ایران صورت گرفته، عامل جدیدی که باعث شود تغییراتی در روند فعالیت های آتی صورت بگیرد به چشم نمیاید.

- برانگیختن توجه جوامع جهانی، اطلاع رسانی به جامعه کشوری که در آن زندگی میکنیم، به انزوا کشاندن سیاسی رژیم.
- فشار بر دولت ها جهت شناخت سپاه و بسیج به عنوان نهاد های تروریستی، تحریم کارگزاران رژیم، ممانعت از ورود آنها به کانادا، و پیگرد قانونی کسانی که در کشتار ها نقش داشته اند.
- آگاهی رسانی به داخل از طریق رسانه های فارسی زبان، نشان دادن راهکارهای ممکن، آشنا کردن همه ایرانیان به حقوق شهروندی، و رفتار دموکراتیک.
- توجه به وجه مشترک که مبارزه با جمهوری اسلامی است، خواه انحلال و خواه مقابله با رفتار های غیر دموکراتیک.
- متحد و همصدا شدن با خواسته های مردم ایران.
- تاکید بر استفاده از زبان های رسمی کشور در جهت جلب مشارکت جوامع میزبان.
- همکاری با کامیونیتی های عراقی، لبنانی، سوریی و یمن که رژیم در امور داخلی آنها دخالت میکند.
- سازماندهی و ایجاد تشکیلات فراگیر و دموکراتیک که مورد پذیرش اکثریت باشد در جهت موثر و مستمر کردن مبارزات.
- در نظر داشتن این نکته که حرف آخر را اپوزیسیون، جنبش های سیاسی، مدنی و صنفی داخل کشور خواهند زد.
- پرهیز از تلاش برای جستجو و تعیین رهبر و یا نقش رهبریت را به عهده گرفتن.
- تهیه پلاتفرم در چهارچوب اصول مورد تایید اکثریتی.
- سوق دادن تظاهرات به حمایت از خیزش، جنبش های مردمی و افشاگری جنایات و مفاسد رژیم، بوجود آوردن همبستگی در میان مخالفین، و نه "پرچم بازی، فرقه گرایی، رو کم کنی، دوباره کاری و یا در پی آلترناتیو بودن".
- کمک مالی به مبارزان داخل کشور و بویژه به خانواده های زندانیان سیاسی.

البته در نظر داشته باشیم که اکثر پاسخ دهندگان، گرایشات براندازانه داشته و زمانی هم که از همبستگی و سازماندهی سخن میگویند چه بسا که فقط فعالان سیاسی با این گرایشات، که شاید تعدادشان بیشتر از هزار نفر نباشد را در نظر دارند. متاسفانه در پاسخ هایشان نیاز فراگیری و مشارکت تعداد بیشتری از افراد نیز دیده نمیشود.

شاید لازم باشد که سئوالات دیگری را که میتوانند در نتایج حاصل موثر باشند را هم مطرح کنیم. چرا مخالفین رژیم که حتی با براندازی موافق میباشند و بیشک تعدادشان از ده ها هزار نفر بیشتر است در فعالیت هایی که شکل سیاسی به خود میگیرند شرکت نمیکنند؟ آیا یکی از دلایل آن عدم امنیت و اعتماد حاصل از نحوه برخورد فعالان سیاسی با یکدیگر نیست؟ خود این عزیزان قصد دارند که در روند تفکر و عمل خود چه تغییراتی را بوجود آورند تا به آنچه که پیشنهاد میکنند برسند؟ آیا این افراد ادامه فعالیت های خود به گونه ای که تا به امروز انجام داده اند را کافی میدانند؟

تا زمانیکه از جنبه های پرخاشگرانه سیاسی تظاهرات و فعالیت های مبارزاتی کاسته نشود و بر جنبه های انساندوستانه آن تاکید نگردد، از آنهائیکه به ایران سفر میکنند، خانواده درجه اول در ایران دارند، سیاسی نمی اندیشند، به امور سیاسی حساسیت داشته،  شهامت ابراز نظرات سیاسی را در خود نمیبینند، و یا اینکه به تازگی به کانادا آمده اند، نباید انتظار مشارکت حداکثریتی را داشت. بدون فراگیری مشارکت ها نیز نباید انتظار نتایجی غیر از آنچه تا به امروز با آنها آشنایی داریم داشته باشیم. فعالیت در اشاعه، مدنیت، دموکراسی، آزادی، حقوق بشر، برابری و برادری بیشک مورد استفبال بیشتری از افراد خواهد گردید. هر چند که خواسته ما ایرانیان خارج از کشور جز خواسته مردم ایران نباید باشد، ولی مبارزاتمان میبایست نشئات گرفته از جوامعی باشند که در آن زندگی میکنیم. تا زمانیکه درنیابیم که در مخالفت با جنگ و تحریم و تلاش برای صلح و قانونمداری فرق هایی وجود دارند، و با رودرروئی نمیتوان دیالوگ ایجاد کرد، تلاش های ما آنطور که باید نتیجه نخواهند داشت. و تا زمانی که میان پندار، گفتار و کردار یگانگی نباشد، اعتماد باز نمیگردد.

رفتار جمعی ما، بخصوص در  چند سال اخیر، به گونه ای بوده که بخش میانی را که امکان جلب بیشترین تعداد افراد را به خود داشته ضعیف کرده است.  بخشی از این افراد به براندازان و بخشی دیگر به همسویان نزدیک شده اند که حاصل آن دو قطبی شدن کامیونیتی و بوجود آمدن سوء تفاهمات تخریبی در اذهان عمومی و تنزل مشارکت جمعی است. این باور که هر که به گونه ای که براندازان آنرا تعریف میکنند عمل ننماید پس موافق با ماندگاری و یا حامی رژیم است توهمی بیش نیست. و اینکه همسویی با منافع رژیم که تعریف نابجایی برای نامیدن یکی از گرایشات جناحی است، به معنای حمایت از دولتمردان و پایداری جمهوری اسلامی نیست. باید پذیرفت که در نامیدن گرایشات، ناآگاهانه از واژه هایی استفاده شده که نه تنها واقعیات را بیان نمیکنند بلکه بر سوء تفاهمات میافزایند. شاید یکبار دیگر بازبینی و استفاده از واژه های خنثی لازم باشد.

تلاش برای روشن سازی، رفع سوء تفاهمات، بوجود آوردن تحول در نحوه نگرش، با هدف افزایش مشارکت حداکثری در این برهه زمانی حساس مهمترین عواملی میباشند که میتوانند به فصل حضور چهل ساله ما در کانادا خاتمه داده و کامیونیتی را برای همراهی با آنچه در حال شکل گرفتن در ایران است آماده سازد. برای بوجود آمدن چنین تغییری، نیاز به تشکیلات، سازمان دهی و تبلیغات نیست. اگر همان هایی که در تظاهرات فعلی شرکت میکنند، پرچم و تابلوی سیاسی در دست نمیگیرند، شعار مرگ بر این و زنده باد آن را سر نمیدهند، خیزشی در خود بوجود آورند، کافیست. اگر تمایل به پرچم دارند، پرچم بی رنگ، اگر شعار دادن را لازم میبینند، دموکراسی، آزادی و حقوق بشر را فریاد، و یا پیام از دل برخاسته خویش را بر تابلوی دست نویس خویش نقش بندند.

تا زمانیکه خیزش در ایران همه گیر نگردد، آنچه که انتظارش را داریم صورت نمیگیرد. به موازات، تا زمانیکه مبارزات ما در خارج از ایران فراگیر و همسو نشوند نمیتوانیم در جامعه ای که زندگی میکنیم آنطور که باید تاثیر گذار باشیم. تشکل، هماهنگی، سازمان دهی لازمند ولی فراگیری و انسجام شرط اول و آخرند.

www.hambastegi.ca  647-838-0968   facebook/hambastegi.hemayat       Let's talk ICC   
   www.kikist.ca       No Deportations To Iran       www.fordemocracy.ca       @ facebook/fordemocracycanada